Codex Sinaiticus: Κατὰ Λουκᾶν

λεγω υμιν οτι ουτωϲ χαρα εν τω ουρανω εϲτε επι ενι αμαρτωλω μετανοουντι η επι ενενηκονκοντα εννεα δικαιοιϲ οιτινεϲ ου χριαν εχουϲι μετανοιαϲ

η τιϲ γυνη δραχμαϲ εχουϲα δεκα εαν απολεϲη δραχμην μιαν ουχι απτι λυχνον και ϲαροι την οικιαν και ζητι επιμελωϲ εωϲ ου ευρη

και ευρουϲα ϲυνκαλει ταϲ φιλαϲ και γειτοναϲ λεγουϲα ϲυνχαρητε μοι οτι ευρον την δραχμην ην απωλεϲα ·

ουτωϲ λεγω υμιν γεινεται χαρα ενωπιον των αγγελων του θυ επι ενι αμαρτωλω μετανοουντι ˙

ειπεν δε ανθρωποϲ τιϲ ειχεν δυο ϋϊουϲ

και ειπεν ο νεωτεροϲ αυτων τω πατρι δοϲ μοι το επιβαλλον μεροϲ τηϲ ουϲιαϲ · και διειλεν αυτοιϲ τον βιον

και μετ ου πολλαϲ ημεραϲ ϲυναγαγων απαντα ο νεωτεροϲ ϋϊοϲ απεδημηϲεν ειϲ χωραν μακραν και εκει διεϲκορπιϲε την ουϲιαν εαυτου ειϲ χωραν μακραν

δαπανηϲαντοϲ δε αυτου παντα εγενετο λειμοϲ ϊϲχυρα κατα την χωραν εκεινην και αυτοϲ ηρξατο ϋϲτεριϲθαι

και πορευθιϲ εκολληθη ενι των πολειτων τηϲ χωραϲ εκεινηϲ και επεμψεν αυτον ειϲ τουϲ αγρουϲ αυτου βοϲκειν χοιρουϲ

και επεθυμει χορταϲθηναι εκ των κερατιων ων ηϲθιον οι χοιροι και ουδειϲ εδιδου αυτω

ειϲ εαυτον δε ελθων εφη ποϲοι μιϲθιοι του πατροϲ μου περιϲϲευουϲιν αρτων εγω δε λειμω ωδε απολλυμαι

αναϲταϲ δε πορευϲομαι προϲ τον πατερα μου και ερω αυτω πατερ ημαρτον ειϲ τον ουρανον και ενωπιον ϲου

ουκετι ειμι αξιοϲ κληθηναι υϊοϲ ϲου ποιηϲον με ωϲ ενα των μιϲθιων ϲου

και αναϲταϲ ηλθεν προϲ τον πατερα αυτου ετι δε αυτου μακραν απεχοντοϲ ειδεν αυτον ο πατηρ αυτου και εϲπλαγχνιϲθη και δραμων επεπεϲεν επι τον τραχηλον αυτου και κατεφιληϲεν αυτον

ειπεν δε αυτω ο υϲ πατερ ημαρτον ειϲ τον ουρανον και ενωπιον ϲου ουκετι ειμι αξιοϲ κληθηναι υϲ ϲου ποιηϲον με ωϲ ενα των μιϲθιων ϲου ·

ειπεν δε ο πατηρ προϲ τουϲ δουλουϲ εαυτου ταχυ εξενεγκαται ϲτολην την πρωτην και ενδυϲατε αυτον και δοτε δακτυλιον ειϲ την χειρα αυτου και ϋποδηματα ειϲ τουϲ ποδαϲ

και φερετε τον μοϲχον τον ϲιτευτον θυϲατε και φαγοντεϲ ευφρανθωμεν

οτι ο υϊοϲ μου ουτοϲ νεκροϲ ην και ανεζηϲεν ην απολωλοϲ και ευρεθη ηρξαντο ευφρενεϲθαι

ην δε ο ϋϊοϲ αυτου ο πρεϲβυτεροϲ εν αγρω ˙ και ωϲ ερχομενοϲ ηγγιϲεν τη οικια ηκουϲεν ϲυμφωνιαϲ και χορων

και προϲκαλεϲαμενοϲ ενα των παιδων επυνθανετο τι ειη ταυτα

ο δε ειπεν αυτω οτι ο αδελφοϲ ϲου ηκει και εθυϲεν ο πατηρ ϲου τον μοϲχον τον ϲιτευτον οτι ϋγιαινοντα αυτον απελαβεν ˙

ωργιϲθη δε και ουκ ηθελεν ειϲελθιν ο δε πατηρ αυτου εξελθων παρεκαλει αυτον ·

ο δε αποκριθειϲ ειπεν τω πατρι ϊδου τοϲαυτα ετη δουλευω ϲοι και ουδεποτε εντολην ϲου παρηλθον και εμοι ουδεποτε εδωκαϲ εριφον ινα μετα των φιλων μου ευφρανθω

οτε δε ο υϲ ϲου ουτοϲ ο καταφαγων ϲου τον βιον μετα πορνων ηλθεν εθυϲαϲ αυτω τον ϲιτευτον μοϲχον

ο δε ειπεν αυτω τεκνον ϲυ παντοτε μετ εμου ει και παντα τα εμα ϲα εϲτιν

ευφρανθηναι δε και χαρηναι εδει οτι ο αδελφοϲ ϲου ουτοϲ νεκροϲ ην και εζηϲεν απολωλωϲ ην και ευρεθη ·

ελεγεν δε και προϲ τουϲ μαθηταϲ · ανθρωποϲ τιϲ ην πλουϲιοϲ ειχεν οικονομον και ουτοϲ διεβληθη αυτω ωϲ διαϲκορπιζων τα ϋπαρχοντα αυτου

και φωνηϲαϲ αυτον ειπεν τι τουτο ακουω περι ϲου αποδοϲ τον λογον τηϲ οικονομιαϲ ϲου ου γαρ ετι δυνη οικονομιν

ειπεν δε εν εαυτω ο οικονομοϲ τι ποιηϲω οτι ο κϲ μου αφαιριται την οικονομιαν απ εμου · ϲκαπτιν ουκ ϊϲχυω επαιτιν αιϲχυνομαι

εγνων τι ποιηϲω ϊνα αν μεταϲταθω εκ τηϲ οικονομιαϲ δεξωνται με ειϲ τουϲ οικουϲ εαυτων

και προϲκαλεϲαμενοϲ ενα εκαϲτον των χρεοφιλετων του κυ αυτου ελεγεν τω πρωτω ποϲον οφιλειϲ τω κω μου ·

ο δε ειπεν αυτω εκατον βαδουϲ ελαιου ο δε ειπεν αυτω δεξαι ϲου τα γραμματα και καθιϲαϲ ταχεωϲ γραψον πεντηκοντα ˙

επειτα ετερω ειπεν ϲυ δε ποϲον οφιλειϲ ο δε ειπεν εκατον κορουϲ ϲιτου · λεγει δε αυτω δεξαι ϲου τα γραμματα και γραψον ογδοηκοντα ˙

και επηνεϲεν ο κϲ τον οικονομον τηϲ αδικιαϲ οτι φρονιμωϲ εποιηϲεν οτι φρονιμωτεροι οι υϊοι του αιωνοϲ τουτου υπερ τουϲ ϋϊουϲ του φωτοϲ ειϲ την γενεαν ταυτην εαυτων ειϲιν ˙

και εγω υμιν λεγω εαυτοιϲ ποιηϲατε φιλουϲ εκ του μαμωνα τηϲ αδικιαϲ ϊνα οταν εκλιπη δεξωνται υμαϲ ειϲ ταϲ αιωνιουϲ ϲκηναϲ ˙ ‾‾

ο πιϲτοϲ εν ελαχιϲτω και εν πολλω πιϲτοϲ εϲτιν και ο εν ελαχιϲτω αδικοϲ και εν πολλω αδικοϲ εϲτιν ˙

ει ουν εν τω αδικω μαμωνα πιϲτοι ουκ εγενεϲθαι το αληθινον τιϲ ϋμιν πιϲτευϲει ˙

και ει εν τω αλλοτριω πιϲτοι ουκ εγενεϲθαι το ϋμετερον τιϲ δωϲει ϋμιν

ουδειϲ οικετηϲ δυναται δυϲι κυριοιϲ δουλευειν ˙ ει γαρ τον ενα μιϲηϲι και τον ετερον αγαπηϲει ˙ η ενοϲ ανθεξεται και του ετερου καταφρονηϲει ˙ ου δυναϲθαι θω δουλευειν και μαμωνα ˙

ηκουον δε ταυτα παντα φιλαργυροι ϋπαρχοντεϲ και εξεμυκτηριζον αυτον

και ειπεν αυτοιϲ ϋμειϲ εϲτε οι δικαιουντεϲ εαυτουϲ ενωπιον των ανθρωπων ὁ δε θϲ γινωϲκει ταϲ καρδιαϲ ϋμων οτι το εν ανθρωποιϲ ϋψηλον βδελυγμα ενωπιον του θυ

ὁ νομοϲ και οι προφηται μεχρι ϊωαννου απο τοτε η βαϲιλεια του θυ ευαγγελιζεται

ευκοπωτερον δε εϲτιν τον ουρανον και την γην παρελθιν η του νομου μιαν καιρεαν πεϲιν ˙

παϲ ο απολυων την γυναικα αυτου και γαμων ετεραν μοιχευει ˙ και παϲ ο απολελυμενην απο ανδροϲ γαμων μοιχευει ˙

ανθρωποϲ δε τιϲ ην πλουϲιοϲ και ενεδιδυϲκετο πορφυραν και βυϲϲον ευφραινομενοϲ καθ ημεραν λαμπρωϲ

πτωχοϲ δε τιϲ ονοματι λαζαροϲ εβεβλητο προϲ τον πυλωνα αυτου ειλκωμενοϲ

και επιθυμων χορταϲθηναι απο των πιπτοντων απο τηϲ τραπεζηϲ του πλουϲιου αλλα και οι κυνεϲ ερχομενοι επελειχον τα ελκη αυτου ˙

εγενετο δε αποθανιν τον πτωχον και απενεχθηναι αυτον ϋπο των αγγελων ειϲ τον κολπον αβρααμ απεθανεν δε και ο πλουϲιοϲ και εταφη

εν τω αδη επαραϲ τουϲ οφθαλμουϲ αυτου ϋπαρχων εν βαϲανοιϲ ορα αβρααμ απο μακροθεν και λαζαρον εν τοιϲ κολποιϲ αυτου

και αυτοϲ φωνηϲαϲ ειπεν πατερ αβρααμ ελεηϲον με και πεμψον λαζαρον ϊνα βαψη το ακρον του δακτυλου αυτου ϋδατι και καταψυξη την γλωϲϲαν μου οτι οδυνωμαι εν τη φλογι ταυτη ·

ειπεν δε αβρααμ μνηϲθητι τεκνον οτι απελαβεϲ τα αγαθα ϲου εν τη ζωη ϲου και λαζαροϲ ομοιωϲ τα κακα νυν δε ωδε παρακαλειται ϲυ δε οδυναϲαι

και εν παϲι τουτοιϲ μεταξυ ημων και ϋμων χαϲμα μεγα εϲτηριγται οπωϲ οι θελοντεϲ διαβηναι ενθεν προϲ ϋμαϲ μη δυνωνται μηδε εκειθεν προϲ ημαϲ διαπερωϲιν

ειπεν δε ερωτω ουν ϲε πατερ ϊνα πεμψηϲ αυτον ειϲ τον οικον του πατροϲ μου

εχω γαρ πεντε αδελφουϲ οπωϲ διαμαρτυρηται αυτοιϲ ϊνα μη και αυτοι ελθωϲιν ειϲ τον τοπον τουτον τηϲ βαϲανου ˙

λεγει δε αβρααμ εχουϲι μωϲεα και τουϲ προφηταϲ ακουϲατωϲαν αυτων ˙

ο δε ειπεν ουχι πατερ αβρααμ αλλ εαν τιϲ απο νεκρων αναϲτη προϲ αυτουϲ μετανοηϲουϲιν

ειπεν δε αυτω ει μωϲεωϲ και των προφητων ουκ ακουουϲιν ουδε εαν τιϲ εκ νεκρων αναϲτη πιϲθηϲονται ˙

ειπεν δε προϲ τουϲ μαθηταϲ αυτου ανενδεκτον εϲτιν του τα ϲκανδαλα μη ελθιν πλην ουαι δι ου ερχεται ˙

λυϲιτελει αυτω ει λιθοϲ μυλικοϲ περικειται περι τον τραχηλον αυτου και ερρειπται ειϲ την θαλαϲϲαν η ϊνα ϲκανδαλιϲη των μικρων τουτων ενα

προϲεχετε εαυτοιϲ εαν αμαρτη ο αδελφοϲ ϲου επιτιμηϲον αυτω και εαν μετανοηϲη αφεϲ αυτω

και εαν επτακιϲ τηϲ ημεραϲ αμαρτη ειϲ ϲε και επτακιϲ επιϲτρεψη προϲ ϲε λεγων μετανοω αφηϲειϲ αυτω

και ειπαν οι αποϲτολοι τω κω προϲθεϲ ημιν πιϲτιν

ειπεν δε ο κϲ ει εχετε πιϲτιν ωϲ κοκκον ϲιναπεωϲ ελεγετε αν τη ϲυκαμινω εκριζωθητι και φυτευθητι εν τη θαλαϲϲη και ϋπηκουϲεν αν ϋμιν

τιϲ δε εξ υμων δουλον εχων αροτριωντα η ποιμαινοντα οϲ ειϲελθοντι εκ του αγρου ερει αυτω ευθεωϲ παρελθων αναπεϲε

αλλ ουχϊ ερει αυτω ετοιμαϲον μοι τι διπνηϲω και περιζωϲαμενοϲ διακονι μοι εωϲ φαγω και πιω και μετα ταυτα φαγεϲε και πιεϲε ϲυ ·

μη εχι χαριν οτι εποιηϲεν τα διαταχθεντα

ϋμιν λεγετε οτι δουλοι αχριοι εϲμεν ο ωφειλαμεν ποιηϲαι πεποιηκαμεν

και εγενετο εν τω πορευεϲθαι ειϲ ϊερουϲαλημ και αυτοϲ διηρχετο δια μεϲον ϲαμαριαϲ και γαλιλαιαϲ

και ειϲερχομενου αυτου ειϲ τινα κωμην ϋπηντηϲαν αυτω δεκα λεπροι ανδρεϲ

και αυτοι ηραν την φωνην λεγοντεϲ ιυ επιϲτατα ελεηϲον ημαϲ

και ϊδων ειπεν αυτοιϲ πορευθεντεϲ επιδιξατε εαυτουϲ τοιϲ ϊερευϲιν ˙ και εγενετο εν τω υπαγιν αυτουϲ εκαθαριϲθηϲαν ˙

ειϲ δε εξ αυτων ϊδων οτι ϊαθη ϋπεϲτρεψεν μετα φωνηϲ μεγαληϲ δοξαζων τον θν ˙

και επεϲεν επι προϲωπον παρα τουϲ ποδαϲ αυτου ευχαριϲτων αυτω και αυτοϲ ην ϲαμαριτηϲ ˙ και επεϲεν επι προϲωπον παρα τουϲ ποδαϲ αυτου ευχαριϲτων αυτω και αυτοϲ ην ϲαμαριτηϲ ·

αποκριθειϲ δε ο ιϲ ειπεν ουχι οι δεκα εκαθαριϲθηϲαν οι δε εννεα που

ουχ ευρεθηϲαν ϋποϲτρεψαντεϲ δουναι δοξαν τω θω ει μη ο αλλογενηϲ ουτοϲ

και ειπεν αυτω αναϲταϲ πορευου η πιϲτιϲ ϲου ϲεϲωκεν ϲε ·

επερωτηθειϲ δε ϋπο των φαριϲαιων ποτε ερχεται η βαϲιλια του θυ απεκριθη αυτοιϲ και ειπεν ουκ ερχεται η βαϲιλεια του θυ μετα παρατηρηϲεωϲ

ουδε ερουϲιν ιδου ωδε η εκει ϊδου γαρ η βαϲιλεια του θυ εντοϲ ϋμων εϲτιν

ειπεν δε προϲ τουϲ μαθηταϲ ελευϲονται ημεραι οτε επιθυμηϲεται μιαν των ημερων του ϋϊου του ανθρωπου ϊδειν και ουκ οψεϲθαι

και ερουϲιν ϋμιν ιδου εκει και ϊδου ωδε μη απελθηται μητε διωξηται

ωϲπερ γαρ η αϲτραπη αϲτραπτουϲα εκ τηϲ υπο τον ουρανον ειϲ την ϋπ ουρανον λαμπει ουτωϲ εϲται ο υϲ του ανθρωπου εν τη ημερα αυτου

πρωτον δε δει αυτον πολλα παθιν και αποδοκιμαϲθηναι απο τηϲ γενεαϲ ταυτηϲ

και καϲωϲ εγενετο εν ταιϲ ημεραιϲ νωε ουτωϲ εϲται και εν ταιϲ ημεραιϲ του υϊου του ανθρωπου

ηϲθιον επινον εγαμουν εγαμιζοντο αχρι ηϲ ημεραϲ ειϲηλθεν νωε ειϲ την κιβωτον και ηλθεν ο κατακλυϲμοϲ και ηρεν απανταϲ

ομοιωϲ καθωϲ εγενετο εν ταιϲ ημεραιϲ λωτʼ · ηϲθιον επινον ηγοραζον επωλουν · εφυτευον ωκοδομουν

η δε ημερα εξηλθεν λωτ απο ϲοδομων εβρεξεν πυρ και θιον απ ουρανου και απωλεϲεν απανταϲ

κατα ταυτα εϲτε η ημερα · ο υϲ του ανθρωπου αποκαλυπτεται

εν εκεινη τη ημερα οϲ εϲται επι του δωματοϲ και τα ϲκευη αυτου εν τη οικια αυτου μη καταβατω αραι αυτα και ο εν αγρω ομοιωϲ μη επιϲτρεψατω ειϲ τα οπιϲω

μνημονευεται τηϲ γυναικοϲ λωτ

οϲ δαν εαν ζητηϲη την ψυχην αυτου ϲωϲαι απολεϲι αυτην οϲ δ αν απολεϲι ζωογονηϲει αυτην

λεγω ϋμιν ταυτη τη νυκτι εϲονται δυο επι κλινηϲ μιαϲ ο ειϲ παραλημφθηϲεται και ὁ ετεροϲ αφεθηϲεται

και αποκριθεντεϲ λεγουϲιν αυτω που κε ο δε ειπεν αυτοιϲ οπου το ϲωμα εκει και οι αετοι επιϲυναχθηϲονται

ελεγεν δε παραβολην αυτοιϲ προϲ το δειν παντοτε προϲευχεϲθαι αυτουϲ και μη ενκακειν

λεγων κριτηϲ τιϲ ην εν τινι πολει τον θν μη φοβουμενοϲ και ανθρωπον μη εντρεπομενοϲ

χηρα δε ην εν τη πολει εκινη και ηρχετο προϲ αυτον λεγουϲα εκδικηϲον με απο του αντιδικου μου

και ουκ ηθελεν επι χρονον μετα δε ταυτα ειπεν εν εαυτω ει και τον θν ου φοβουμαι ουδε ανθρωπον εντρεπομαι

δια γε το παρενοχλειν μοι κοπουϲ την χηραν ταυτην εκδικηϲω αυτην ινα μη ειϲ τελοϲ ερχομενη ϋπωπιαζη με

ειπεν δε ο κϲ τι ο κριτηϲ τηϲ αδικιαϲ λεγει

ο δε θϲ ου μη ποιηϲη την εκδικηϲιν των εκλεκτων αυτου των βοωντων αυτω ημεραϲ και νυκτοϲ και μακροθυμει επ αυτοιϲ

λεγω ϋμιν οτι ποιηϲει την εκδικηϲιν αυτων εν ταχει πλην ο υϲ του ανθρωπου ελθων αρα ευρηϲει την πιϲτιν επι τηϲ γηϲ