Codex Sinaiticus: Κατὰ Λουκᾶν

ειπεν δε και προϲ τιναϲ τουϲ πεποιθοταϲ εφ εαυτοιϲ οτι ειϲιν δικαιοι και εξουδενουνταϲ τουϲ λοιπουϲ την παραβολην ταυτην ·

ανθρωποι δυο ανεβηϲαν ειϲ το ϊερον προϲευξαϲθε ο ειϲ φαριϲαιοϲ και ο ετεροϲ τελωνηϲ

ο φαριϲαιοϲ ϲταθειϲ ταυτα προϲηϋχετο ο θϲ ευχαριϲτω ϲοι οτι ουκ ειμι ωϲπερ οι λοιποι των ανθρωπων αρπαγεϲ αδικοι μοιχοι η και ωϲ ουτοϲ ο τελωνηϲ

νηϲτευω διϲ του ϲαββατου αποδεκατευω παντα οϲα κτωμαι

ὁ δε τελωνηϲ μακροθεν εϲτωϲ ουκ ηθελεν ουδε τουϲ οφθαλμουϲ επαραι ειϲ τον ουρανον αλλʼ ετυπτε το ϲτηθοϲ αυτου λεγων ιλαϲθητι μοι τω αμαρτωλω ˙

λεγω ϋμιν κατεβη ουτοϲ δεδικαιωμενοϲ ειϲ τον οικον αυτου παρ εκινον οτι παϲ ο ϋψων εαυτον ταπινωθηϲεται ὁ δε ταπινων εαυτον ϋψωθηϲεται ˙

προϲεφερον δε αυτω και τα βρεφη ϊνα αυτων απτηται ˙ ϊδοντεϲ δε οι μαθηται επετιμων αυτοιϲ

ὁ δε ιϲ προϲεκαλεϲατο αυτα λεγων αφετε τα παιδια ερχεϲθαι προϲ με και μη κωλυετε αυτα των γαρ τοιουτων εϲτιν η βαϲιλεια του θυ ˙

αμην λεγω ϋμιν οϲ αν μη δεξηται την βαϲιλιαν του θυ ωϲ παιδιον ου μη ειϲελθη ειϲ αυτην ˙

και επηρωτηϲεν τιϲ αυτον αρχων λεγων ˙ διδαϲκαλε αγαθε τι ποιηϲαϲ ζωην αιωνιον κληρονομηϲω ˙

ειπεν δε αυτω ο ιϲ τι με λεγειϲ αγαθον ουδιϲ αγαθοϲ ει μη ειϲ θϲ ·

ταϲ εντολαϲ οιδαϲ ˙ μη μοιχευϲηϲ μη φονευϲηϲ μη κλεψηϲ μη ψευδομαρτυρηϲηϲ τιμα τον πατερα ϲου και την μητερα ϲου

ο δε ειπεν ταυτα παντα εφυλαξα εκ νεοτητοϲ μου ˙

ακουϲαϲ δε ο ιϲ ειπεν αυτω οτι εν ϲοι λιπει παντα οϲα εχιϲ πωληϲον και δοϲ πτωχοιϲ και εξειϲ θηϲαυρον εν ουρανοιϲ και δευρο ακολουθι μοι ˙

ὁ δε ακουϲαϲ ταυτα παντα περιλυποϲ εγενηθη ην γαρ πλουϲιοϲ ϲφοδρα

ϊδων δε αυτον ο ιϲ ειπεν πωϲ δυϲκολωϲ οι τα χρηματα εχοντεϲ ειϲ την βαϲιλειαν του θυ ειϲελευϲονται ˙

ευκοπωτερον γαρ εϲτιν καμηλον δια τρηματοϲ βελονηϲ ειϲελθειν η πλουϲιον ειϲ την βαϲιλειαν του θυ ειϲελθειν

ειπαν δε οι ακουϲαντεϲ και τιϲ δυναται ϲωθηναι ˙

ὁ δε ειπεν τα αδυνατα παρα ανθρωποιϲ δυνατα παρα τω θω εϲτιν ˙

ειπεν δε ὁ πετροϲ ϊδου ημιϲ αφηκαμεν παντα και ηκολουθηϲαμεν ϲοι

ὁ δε ειπεν αυτοιϲ αμην λεγω ϋμιν ουδειϲ εϲτιν οϲ αφηκεν οικιαν η γυναικα η αδελφουϲ η γονιϲ η τεκνα εινεκεν τηϲ βαϲιλειαϲ του θυ

οϲ ουχι μη απολαβη πολλαπλαϲιονα εν τω καιρω τουτω και εν τω αιωνι τω ερχομενω ζωην αιωνιον

παραλαβων δε τουϲ δωδεκα ειπεν προϲ αυτουϲ ϊδου αναβαινομεν ειϲ ϊερουϲαλημ και τελεϲθηϲεται παντα τα γεγραμμενα δια των προφητων τω ϋϊω του ανθρωπου

παραδοθηϲεται γαρ τοιϲ εθνεϲιν και εμπεχθηϲεται και ϋβριϲθηϲεται και εμπτυϲθηϲεται

και μαϲτιγωϲαντεϲ αποκτενουϲιν αυτον και τη ημερα τη τριτη αναϲτηϲεται ˙

και αυτοι ουδεν τουτων ϲυνηκαν και ην το ρημα τουτο κεκρυμμενον απ αυτων και ουκ εγινωϲκον τα λεγομενα ˙

εγενετο δε εν τω εγγιζειν αυτον ειϲ ϊεριχω τυφλοϲ τιϲ εκαθητο παρα την οδον επαιτων

ακουϲαϲ δε οχλου διαπορευομενου επυνθανετο τι ειη τουτο ˙

οι δε απηγγιλαν οτι ιϲ ο ναζωραιοϲ παρερχετε

και εβοηϲεν λεγων ιυ ϋϊε δαδ ελεηϲον με ˙

και οι προαγοντεϲ επετιμων αυτω ϊνα ϲιωπηϲη ο δε πολλω μαλλον εκραζεν ιυ υυ δαδ ελεηϲον με ˙

ϲταθειϲ δε ο ιϲ εκελευϲεν αυτον αχθηναι προϲ αυτον εγγιϲαντοϲ δε αυτου επηρωτηϲεν αυτον

τι ϲοι θελειϲ ποιηϲω ˙ ὁ δε ειπεν κε ινα αναβλεψω

και ο ιϲ ειπεν αυτω αναβλεψον η πιϲτιϲ ϲου ϲεϲωκεν ϲε ˙

και παραχρημα ανεβλεψεν και ηκολουθει αυτον δοξαζων τον θν και παϲ ο λαοϲ ιδων εδωκεν αινον τω θω ˙

και ειϲελθων διηρχετο την ϊερειχω ·

και ϊδου ανηρ ονοματι καλουμενοϲ ζακχαιοϲ · και αυτοϲ ην αρχιτελωνηϲ και ην πλουϲιοϲ

και εζητει ϊδιν τον ιν τιϲ εϲτιν και ουκ ηδυνατο απο του οχλου οτι τη ηλικια μικροϲ ην

και προδραμων ειϲ το εμπροϲθεν ανεβη επι ϲυκομορεαν του ιδειν αυτον οτι εκεινηϲ ημελλεν διερχεϲθαι

και ωϲ ηλθεν επι τον τοπον αναβλεψαϲ ὁ ιϲ ειπεν προϲ αυτον ζακχαιε ϲπευϲαϲ καταβηθι ϲημερον γαρ εν τω οικω ϲου δι με μειναι

και ϲπευϲαϲ κατεβη και ϋπεδεξατο αυτον χαιρων

και ϊδοντεϲ παντεϲ διεγογγυζον λεγοντεϲ οτι παρα ανδρι αμαρτωλω ειϲηλθεν καταλυϲαι ·

ϲταθειϲ δε ο ζακχαιοϲ ειπεν προϲ τον κν ϊδου τα ημιϲια μου των ϋπαρχοντων κε τοιϲ πτωχοιϲ διδωμι και ει τινοϲ τι εϲυκοφαντηϲα αποδιδωμι τετραπλουν

ειπεν δε προϲ αυτον ο ιϲ οτι ϲημερον ϲωτηρια τω οικω τουτω εγενετο καθοτι και αυτοϲ ϋϊοϲ αβρααμʼ ·

ηλθεν γαρ ο υϊοϲ του ανθρωπου ζητηϲαι και ϲωϲαι το αποαπολωλοϲ ·

ακουοντων δε αυτων ταυτα προϲθειϲ ειπεν παραβολην δια το εγγυϲ ειναι ϊερουϲαλημ αυτον και δοκει αυτοιϲ οτι παραχρημα η βαϲιλεια του θυ μελλει αναφαινεϲθαι

ειπεν ουν ανθρωποϲ τιϲ ευγενηϲ επορευθη ειϲ χωραν μακραν λαβειν εαυτω βαϲιλειαν · και ϋποϲτρεψαι ˙

καλεϲαϲ δε δεκα δουλουϲ εαυτου εδωκεν αυτοιϲ δεκα μναϲ · και ειπεν προϲ αυτουϲ πραγματευϲαϲθαι εν ω ερχομαι

οι δε πολειται αυτου εμιϲουν αυτον και απεϲτιλαν πρεϲβειαν οπιϲω αυτου λεγοντεϲ ου θελομεν τουτον βαϲιλευϲαι εφ ημαϲ

και εγενετο εν τω επανελθιν αυτον λαβοντα την βαϲιλειαν και ειπεν φωνηθηναι αυτω τουϲ δουλουϲ τουτουϲ οιϲ δεδωκει το αργυριον ϊνα γνοι τι διεπραγματευϲαντο ·

παρεγενετο δε ο πρωτοϲ λεγων κε η μνα ϲου δεκα προϲηργαϲα μναϲ

και ειπεν αυτω ευ δουλε αγαθε οτι εν ελαχιϲτω πιϲτοϲ εγενου ϊϲθι εξουϲιαν εχων επανω δεκα πολεων

και ηλθεν ο δευτεροϲ λεγων η μνα ϲου κε εποιηϲεν πεντε μναϲ ·

ειπεν δε και τουτω και ϲυ επανω γεινου πεντε πολεων

και ο τεροϲ ηλθεν λεγων κε ϊδου η μνα ϲου ην ειχον αποκειμενην εν ϲουδαριω

εφοβουμην γαρ ϲε οτι ανθρωποϲ αυϲτηροϲ ει αιριϲ ο ουκ εθηκαϲ και θεριζειϲ ο ουκ εϲπιραϲ

λεγει αυτω εκ του ϲτοματοϲ ϲου κρινω ϲε πονηρε δουλε ˙ ηδιϲ οτι εγω ανθρωποϲ αυϲτηροϲ ειμι αιρων ο ουκ εθηκα και θεριζων ο ουκ εϲπιρα

και δια τι ουκ εδωκαϲ μου το αργυριον επι τραπεζαν καγω ελθων ουν ϲυν τοκω αν αυτο επραξα

και τοιϲ παρεϲτωϲιν ειπεν αρε απ αυτου την μναν και δοτε τω ταϲ δεκα μναϲ εχοντι

και ειπαν αυτω κε εχει δεκα μναϲ

λεγω οτι παντι τω εχοντι δοθηϲεται απο δε του μη εχοντοϲ και ο εχει αρθηϲεται

πλην τουϲ εχθρουϲ μου τουτουϲ τουϲ μη θεληϲανταϲ με βαϲιλευϲαι επ αυτουϲ αγαγετε ωδε και καταϲφαξετε αυτουϲ εμπροϲθεν μου ·

και ειπων ταυτα επορευετο εμπροϲθεν αναβαινων ειϲ ϊεροϲολυμα

και εγενετο ωϲ ηγγιϲεν ειϲ βηθφαγη και βηθανια προϲ το οροϲ το καλουμενον ελεων απεϲτιλεν δυο των μαθητων

λεγων ϋπαγετε ειϲ την κατεναντι κωμην εν η ειϲπορευομενοι ευρηϲετε πωλον δεδεμενον εφ ον ουδιϲ πωποτε ανθρωπων εκαθιϲεν λυϲαντεϲ αυτον αγαγετε

και εαν τιϲ ϋμαϲ ερωτα δια τι λυετε ουτωϲ ερειτε οτι ο κϲ αυτου χριαν εχει ˙

απελθοντεϲ δε οι απεϲταλμενοι ευρον καθωϲ ειπεν αυτοιϲ ·

λυοντων δε αυτων τον πωλον ειπαν οι κυριοι αυτου προϲ αυτουϲ τι λυετε τον πωλον

οι δε ειπαν οτι ο κϲ αυτου χριαν εχει

και ηγαγον αυτον προϲ τον ιν και επιριψαντεϲ αυτων τα ϊματια επι τον πωλον επεβιβαϲαν τον ιν ˙

πορευομενου δε αυτου ϋπεϲτρωννυον τα ϊματια αυτων εν τη οδω ˙

εγγιζοντοϲ δε αυτου ηδη προϲ τη καταβαϲει του ορουϲ των ελαιων ηρξαντο απαν το πληθοϲ των μαθητων χαιροντεϲ αινιν τον θν φωνη μεγαλη περι παϲων ων ειδον δυναμεων

λεγοντεϲ ευλογημενοϲ ο βαϲιλευϲ εν ονοματι κυ εν ουρανω εν ϊρηνη και δοξα εν υψιϲτοιϲ ·

και τινεϲ των φαριϲαιων απο του οχλου ειπαν προϲ αυτον διδαϲκαλε επιτιμηϲον τοιϲ μαθηταιϲ ϲου

και αποκριθειϲ ειπεν λεγω ϋμιν οτι εαν ουτοι ϲιωπηϲουϲιν οι λιθοι κραξουϲιν

και ωϲ ηγγιϲεν ϊδων την πολιν εκλαυϲεν επ αυτην

λεγων οτι ει εγνωϲ εν τη ημερα ταυτη και ϲυ τα προϲ ϊρηνην νυν δε εκρυβη απο οφθαλμων ϲου

οτι ηξουϲιν ημεραι επι ϲε και παρεμβαλουϲιν οι εχθροι ϲου χαρακα ϲοι και περικυκλωϲουϲιν και ϲυνεξουϲιν παντοθεν

και εδαφιουϲιν ϲε και τα τεκνα ϲου εν ϲοι και ουκ αφηϲουϲιν λιθον επι λιθον εν ϲοι ανθ ων ουκ εγνωϲ τον καιρον τηϲ επιϲκοπηϲ ϲου

και ειϲελθων ειϲ το ϊερον ηρξατο εκβαλλειν τουϲ πωλουνταϲ

λεγων αυτοιϲ γεγραπται ο οικοϲ μου οικοϲ προϲευχηϲ ϋμειϲ δε αυτον εποιηϲατε ϲπηλαιον ληϲτον

και ην διδαϲκων το καθ ημεραν εν τω αρχϊερειϲ και οι γραμματειϲ εζητουν αυτον απολεϲε και οι πρωτοι του λαου

και ουχ ευριϲκον το τι ποιηϲωϲιν ο λαοϲ γαρ απαϲ εξεκρεμετο αυτου ακουων ·

και εγενετο εν μια των ημερων διδαϲκοντοϲ αυτου τον λαον εν τω ϊερω και ευαγγελιζομενοι επεϲτηϲαν οι αρχϊερειϲ και οι γραμματειϲ ϲυν τοιϲ πρεϲβυτεροιϲ

και ειπαν λεγοντεϲ προϲ αυτον εν ποια εξουϲια ταυτα ποιειϲ η τιϲ εϲτιν ο δουϲ ϲοι την εξουϲιαν ταυτην

αποκριθειϲ δε ειπεν προϲ αυτον ερωτηϲω ϋμαϲ καγω λογον και ειπατε μοι

το βαπτιϲμα το ϊωαννου εξ ουρανου ην η εξ ανθρωπων

οι δε ϲυνελογιζοντο προϲ αυτουϲ λεγοντεϲ οτι εαν ειπωμεν εξ ουρανου ερει δια τι ουκ επιϲτευϲαται αυτω ·

εαν δε ειπωμεν εξ ανθρωπων ο λαοϲ απαϲ καταλιθαϲει ημαϲ πεπιϲμενοϲ γαρ εϲτιν ϊωαννην προφητην ειναι

και απεκριθηϲαν ειδεναι ποθεν

και αποκριθειϲ ειπεν αυτοιϲ ουδ εγω λεγω ϋμιν εν ποια εξουϲια ταυτα ποιω

ηρξατο δε προϲ τον λαον την παραβολην ταυτην ανοϲ εφυτευϲεν αμπελωνα και εξεδετο αυτον γεωργοιϲ και απεδημηϲεν χρονουϲ ϊκανουϲ

και κερω απεϲτιλεν προϲ τουϲ γεωργουϲ δουλον ϊνα απο του αμπελωνοϲ δωϲουϲιν αυτω οι δε γεωργοι εξαπεϲτιλαν αυτον διραντεϲ καινον ˙

και εθετο ετερον πεμψαι δουλον ˙ οι δε κακινον διραντεϲ και ατιμαϲαντεϲ εξαπεϲτιλαν καινον

και προϲεθετο τριτον πεμψαι οι δε και τουτον τραυματιϲαντεϲ εξεβαλον

ειπεν δε ο κϲ του αμπελωνοϲ τι ποιηϲω πεμψω τον υν μου τον αγαπητον ϊϲωϲ τουτον εντραπηϲονται

ϊδοντεϲ δε οι γεωργοι διελογιζοντο προϲ αλληλουϲ λεγοντεϲ ουτοϲ εϲτιν ο κληρονομοϲ δευτε αποκτινωμεν αυτον ϊνα ημων γενηται η κληρονομια

και εκβαλοντεϲ αυτον εξω του αμπελωνοϲ απεκτιναν τι ουν ποιηϲει αυτοιϲ ο κϲ του αμπελωνοϲ

ελευϲεται και απολεϲει τουτουϲ και δωϲει τον αμπελωνα αλλοιϲ ακουϲαντεϲ δε ειπαν μη γενοιτο

ο δε εμβλεψαϲ αυτοιϲ ειπεν τι ουν εϲτιν το γεγραμμενον τουτο λιθον ον απεδοκιμαϲαν οι οικοδομουντεϲ ουτοϲ εγενηθη ειϲ κεφαλην γωνιαϲ