Codex Sinaiticus: Κατὰ Λουκᾶν

και ϋμειϲ ομοιοι ανθρωποιϲ προϲδεχομενοιϲ τον κν εαυτων ποτε αναλυϲη εκ των γαμων ϊνα ελθοντοϲ και κρουϲαντοϲ ευθεωϲ ανοιξωϲιν αυτω

μακαριοι οι δουλοι εκεινοι ουϲ ελθων ο κϲ ευρηϲει γρηγορουνταϲ αμην λεγω ϋμιν οτι περιζωϲεται και ανακλινει αυτουϲ

καν εν τη δευτερα καν εν τη τριτη φυλακη ελθη και ευρη ουτωϲ μακαριοι ειϲιν

τουτο δε γινωϲκετε οτι ει ηδει ο οικοδεϲποτηϲ ποια ωρα ο κλεπτηϲ ερχεται ουκ αν αφηκεν διορυχθηναι τον οικον αυτου

και ϋμειϲ γινεϲθε ετοιμοι οτι η ωρα ου δοκειτε ο υϲ του ανθρωπου ερχεται ·

ειπεν δε αυτω ο πετροϲ κε προϲ ημαϲ την παραβολην ταυτην λεγειϲ η και προϲ πανταϲ

και ειπεν ο κϲ τιϲ αρα εϲτιν ο πιϲτοϲ δουλοϲ και φρονιμοϲ ον κατεϲτηϲεν ο κϲ επι τηϲ θεραπειαϲ αυτου του διαδουναι εν καιρω το ϲιτομετριον

μακαριοϲ ο δουλοϲ εκεινοϲ ον ελθων ο κϲ αυτου ευρηϲει ουτωϲ ποιουντα

αληθωϲ λεγω ϋμιν οτι επι παϲιν τοιϲ υπαρχουϲιν αυτου καταϲτηϲει αυτον

εαν δε ειπη ο δουλοϲ εκεινοϲ εν τη καρδια αυτου χρονιζει μου ο κϲ ερχεϲθαι και αρξηται τυπτειν τουϲ παιδαϲ και ταϲ πεδιϲκαϲ εϲθιειν τε και πινειν και μεθυϲκεϲθαι

ηξει ο κϲ του δουλου εκεινου εν ημερα η ου προϲδοκα και εν ωρα η ου γινωϲκει και διχοτομηϲει αυτον και το μεροϲ αυτου μετα των απιϲτων θηϲει ·

εκεινοϲ δε ο δουλοϲ ο γνουϲ το θελημα του κυ αυτου και μη ετοιμαϲαϲ η ποιηϲαϲ προϲ το θελημα αυτου δαρηϲεται πολλαϲ

ο δε μη γνουϲ ποιηϲαϲ δε αξια πληγων δαρηϲεται ολιγαϲ παντι ω εδοθη πολυ ζητηθηϲεται παρ αυτου και ω παρεθεντο πολυ περιϲϲοτερον αιτηϲουϲιν αυτον

πυρ ηλθον βαλειν επι την γην και τι θελω ει ηδη ανηφθη

βαπτιϲμα δε εχω βαπτιϲθηναι και πωϲ ϲυνεχομαι εωϲ οτου τελεϲθη

δοκειτε οτι ειρηνην παρεγενομην δουναι εν τη γη ουχι λεγω υμιν αλλ η διαμεριϲμενοι

τρειϲ επι δυϲιν και δυο επι τριϲιν

διαμεριϲθηϲονται πατηρ επι ϋϊω και υϲ επι πατρι και μητηρ επι θυγατερα και θυγατηρ επι μητερα πενθερα επι την νυμφην και νυμφη επι την πενθεραν

ελεγεν δε και τοιϲ οχλοιϲ οταν ϊδητε νεφελην ανατελλουϲαν επι δυϲμων ευθεωϲ λεγεται οτι ομβροϲ ερχεται και γεινεται ουτωϲ

και οταν νοτον πνεοντα λεγετε καυϲων ερχεται και γεινεται

ϋποκριται το προϲωπον τηϲ γηϲ και του ουρανου οιδαται δοκιμαζειν τον δε καιρον τουτον πωϲ ουκ οιδαται δοκιμαζειν

τι δε και αφ εαυτων ου κρινετε το δικαιον

ωϲ γαρ υπαγειϲ μετα του αντιδικου ϲου επ αρχοντα εν τη οδω δοϲ εργαϲιαν απηλλαχθαι απ αυτου μηποτε καταϲυρη ϲε προϲ τον κριτην και ο κριτηϲ ϲε παραδωϲει τω πρακτορι και ο πρακτωρ ϲε […] ειϲ φυλακην

λεγω ϲοι ου μη εξελθηϲ εκειθεν εωϲ και το εϲχατον λεπτον αποδωϲ

παρηϲαν δε τινεϲ εν αυτω τω καιρω απαγγελλοντεϲ αυτω περι των γαλιλαιων ων το αιμα πειλατοϲ εμιξεν μετα των θυϲιων αυτων

και αποκριθειϲ ειπεν αυτοιϲ δοκειτε οτι οι γαλιλαιοι ουτοι αμαρτωλοι παρα πανταϲ τουϲ γαλιλαιουϲ εγενοντο οτι ταυτα πεπονθαϲιν

ουχι λεγω ϋμιν αλλ εαν μη μετανοητε παντεϲ ομοιωϲ απολειϲθε

η εκεινοι οι δεκαοκτω εφ ουϲ επεπεϲεν ο πυργοϲ εν τω ϲιλωαμ και απεκτινεν αυτουϲ δοκειται οτι αυτοι οφιλεται εγενοντο παρα πανταϲ τουϲ ανθρωπουϲ τουϲ κατοικουνταϲ εν ϊερουϲαλημ

ουχι λεγω ϋμιν αλλ εαν μη μετανοηϲητε παντεϲ ωϲαυτωϲ απολειϲθαι

ελεγεν δε ταυτην την παραβολην ϲυκην ειχεν τιϲ πεφυτευμενην εν ανπελωνι αυτου και ηλθεν ζητων καρπον εν αυτη και ουχ ευρεν

ειπεν δε προϲ τον αμπελουργον ϊδου τρια ετη αφ ου ερχομαι ζητων καρπον εν τη ϲυκη ταυτη και ουχ ευριϲκω εκκοψον αυτην ϊνατι και την γην καταργει

ο δε αποκριθειϲ λεγει αυτω κε αφεϲ αυτην και τουτο τοτο ετοϲ εωϲ οτου ϲκαψω περι αυτην και βαλω κοπρια

καν μεν ποιηϲη καρπον ειϲ το μελλον ει δε μη γε εκκοψειϲ αυτην

ην δε διδαϲκων εν μια των ϲυναγωγων εν τοιϲ ϲαββαϲιν

και ϊδου γυνη πνα εχουϲα αϲθενιαϲ ετη δεκαοκτω και ην ϲυνκυπτουϲα και μη δυναμενη ανακυψαι ειϲ το παντελεϲ

ϊδων δε αυτην ο ιϲ προϲεφωνηϲεν και ειπεν αυτη γυναι απολελυϲαι απο τηϲ αϲθενιαϲ ϲου

και επεθηκεν αυτη ταϲ χιραϲ και παραχρημα ανωρθωθη και εδοξαζον τον θν

αποκριθειϲ δε ο αρχϊϲυναγωγοϲ αγανακτων οτι τω ϲαββατω εθεραπευϲεν ο ιϲ ελεγεν τω οχλω οτι εξ ημεραι ειϲιν εν αυταιϲ ουν ερχομενοι θεραπευεϲθε και μη τη ημερα του ϲαββατου

απεκριθη δε αυτω ο κϲ και ειπεν ϋποκριται εκαϲτοϲ ϋμων ου λυει τον βουν αυτου η τον ονον απο τηϲ φατνηϲ και απαγων ποτιζει

ταυτην δε θυγατερα αβρααμ ουϲαν ην εδηϲεν ο ϲαταναϲ ϊδου δεκα και οκτω ετη ουκ εδι λυθηναι απο του δεϲμου τουτου τη ημερα του ϲαββατου

και ταυτα λεγοντοϲ αυτου κατηϲχυνοντο παντεϲ οι αντικειμενοι αυτω και παϲ ο οχλοϲ εχαιρεν επι παϲιν τοιϲ ενδοξοιϲ τοιϲ λεγομενοιϲ ϋπ αυτου

ελεγεν ουν τινι ομοια εϲτιν η βαϲιλια του θυ και τινι ομοιωϲω αυτην ·

ομοια εϲτιν κοκκω ϲιναπεωϲ ον λαβων ανθρωποϲ ειϲβαλεν ειϲ κηπον αυτου και ηϋξηϲεν και εγενετο ειϲ δενδρον και τα πετινα του ουρανου κατεϲκηνωϲεν εν τοιϲ κλαδοιϲ αυτου ·

και παλιν ειπεν τινι ομοιωϲω την βαϲιλειαν του θυ

ομοια εϲτιν ζυμη ην λαβουϲα γυνη ενεκρυψεν ειϲ αλευρου ϲατα τρια εωϲ ου εζυμωθη ολον

και διεπορευετο κατα πολιϲ και κωμαϲ διδαϲκων και ποριαν ποιουμενοϲ ειϲ ϊεροϲολυμα

ειπεν δε τιϲ αυτω κε ει ολιγοι οι ϲωζομενοι ο δε ειπεν προϲ αυτουϲ

αγωνιζεϲθαι ειϲελθιν δια τηϲ ϲτενηϲ θυραϲ οτι πολλοι λεγω ϋμιν ζητηϲουϲιν ειϲελθειν και ουκ ιϲχυϲουϲιν

αφ ου αν εγερθη ο οικοδεϲποτηϲ και αποκλιϲη την θυραν και αρξηϲθε κρουειν την θυραν λεγοντεϲ κε ανοιξον ημιν και αποκριθειϲ ερει ϋμιν ουκ οιδα ϋμαϲ ποθεν εϲτε

τοτε αρξηϲθαι λεγειν εφαγομεν ενωπιον ϲου και επιομεν και εν ταιϲ πλατιαιϲ ημων εδιδαξαϲ

και ερει ϋμιν ουκ οιδα ϋμαϲ ποθεν εϲτε αποϲτηται απ εμου παντεϲ εργαται αδικιαϲ

εκει εϲτε ο κλαυθμοϲ και ο βρυγμοϲ των οδοντων οταν ϊδητε αβρααμ και ϊϲακ · και ϊακωβ και πανταϲ τουϲ προφηταϲ εν τη βαϲιλεια του θυ ϋμαϲ δε εκβαλλομενουϲ εξω

και ηξουϲιν απο ανατολων και δυϲμων και βορρα και νοτου και ανακλιθηϲονται εν τη βαϲιλεια του θυ

και ϊδου ειϲιν εϲχατοι οι εϲονται πρωτοι και ειϲιν πρωτοι οι εϲονται εϲχατοι ·

εν αυτη τη ωρα προϲηλθον τινεϲ φαριϲαιοι λεγοντεϲ αυτω εξελθε και πορευου εντευθεν οτι ηρωδηϲ θελει ϲε αποκτειναι

και ειπεν αυτοιϲ πορευθεντεϲ ειπατε τη αλωπεκι ταυτη ιδου εκβαλλω δαιμονια και ϊαϲειϲ αποτελω ϲημερον και αυριον και τη τριτη τελειουμαι

πλην δει με ϲημερον και τη ερχομενη πορευεϲθαι οτι ουκ ειϲτεχεται προφητην απολεϲθαι εξω ϊερουϲαλημ ·

ϊερουϲαλημ ϊερουϲαλημ η αποκτεινουϲα τουϲ προφηταϲ και λιθοβολουϲα τουϲ απεϲταλμενουϲ προϲ αυτον ποϲακιϲ ηθεληϲα επιϲυναξαι τα τεκνα ϲου ον τροπον ορνιξ την εαυτου νοϲϲιαν ϋπο ταϲ πτερυγαϲ και ουκ ηθεληϲαται

ϊδου αφιεται ϋμιν ο οικοϲ ϋμων λεγω ϋμιν ου μη ϊδητε με εωϲ αν ειπητε ευλογημενοϲ ο ερχομενοϲ εν ονοματι κυ

και εγενετο εν τω ελθειν αυτον ειϲ οικον τινοϲ των αρχοντων φαριϲαιων ϲαββατω φαγειν αρτον και αυτοι ηϲαν παρατηρουμενοι αυτον ·

και ιδου ανθρωποϲ τιϲ ην υδρωπικοϲ εμπροϲθεν αυτου

και αποκριθειϲ ὁ ιϲ ειπεν προϲ τουϲ νομικουϲ και φαριϲαιουϲ λεγων εξεϲτιν τω ϲαββατω θεραπευϲαι η ου

οι δε ηϲυχαϲαν και επιλαβομενοϲ ϊαϲατο αυτον και απελυϲεν

και αποκριθιϲ προϲ αυτον ειπεν τινοϲ ϋμων ονοϲ η βουϲ ειϲ φρεαρ πεϲειτε και ουκ ευθεωϲ αναϲπαϲει αυτον εν ημερα του ϲαββατου

και ουκ ϊϲχυϲαν αποκριθηναι προϲ ταυτα

ελεγεν δε προϲ τουϲ κεκλημενουϲ παραβολην επεχων πωϲ ταϲ πρωτοκλιϲιαϲ εξελεγοντο λεγων προϲ αυτουϲ

οταν κληθηϲ ϋπο τινοϲ ειϲ γαμουϲ μη κατακλιθηϲ ειϲ την πρωτοκλιϲιαν μηποτε εντιμοτεροϲ ϲου η κεκλημενοϲ αυτου

και ελθων ο ϲε και αυτον καλεϲαϲ ερει ϲοι δοϲ τουτω τοπον και τοτε αρξη μετα αιϲχυνηϲ τον εϲχατον τοπον κατεχιν

αλλ οταν κληθηϲ πορευθειϲ αναπεϲε ειϲ τον εϲχατον τοπον ϊνα οταν ελθη ο κεκλη[…] ερι ϲοι φιλε προϲαναβηθι ανωτερον τοτε εϲτε δοξα ενωπιον παντων των ϲυνανακειμενων ϲοι

οτι παϲ ο ϋψων εαυτον ταπινωθηϲεται και ο ταπινων εαυτον ϋψωθηϲεται ˙

ελεγεν δε και τω κεκληκοτι αυτον οταν ποιηϲ αριϲτον η διπνον μη φωνει τουϲ φιλουϲ ϲου μηδε τουϲ αδελφουϲ ϲου μηδε τουϲ ϲυγγενειϲ μηδε γιτοναϲ πλουϲιουϲ μηποτε και αυτοι αντικαλεϲωϲιν ϲε και γενηται ανταποδομα ϲοι

αλλ οταν δοχην ποιηϲηϲ καλει πτωχουϲ αναπιρουϲ χωλουϲ τυφλουϲ

και μακαριοϲ εϲη οτι ουκ εχουϲιν ανταποδουναι ϲοι ανταποδοθηϲεται δε ϲοι εν τη αναϲταϲι των δικαιων

ακουϲαϲ δε τιϲ των ϲυνανακειμενων ειπεν αυτω

ανθρωποϲ τιϲ εποιει διπνον μεγα και εκαλεϲεν πολλουϲ

και απεϲτιλεν τον δουλον αυτου τη ωρα του διπνου ειπειν τοιϲ κεκλημενοιϲ ερχεϲθαι οτι ηδη ετοιμα ειϲιν

και ηρξαντο απο μιαϲ παντεϲ παρετιϲθαι ο πρωτοϲ ειπεν αυτω αγρον ηγοραϲα και εχω αναγκην εξελθων ϊδειν αυτον ερωτω εχε με παρητημενον

και ετεροϲ ειπεν ζευγη βοων ηγοραϲα πεντε και πορευομαι δοκιμαϲαι αυτα ερωτω ϲε εχε με παρητημενον ˙

και ετεροϲ ειπεν γυναικα εγημα και δια τουτο ου δυναμαι ελθιν

και παραγενομενοϲ ο δουλοϲ απηγγιλεν τω κω αυτου ταυτα τοτε οργιϲθειϲ ο οικοδεϲποτηϲ ειπεν τω δουλω αυτου εξελθε ταχεωϲ ειϲ ταϲ πλατειαϲ και ρυμαϲ τηϲ πολεωϲ και τουϲ πτωχουϲ και αναπιρουϲ και τυφλουϲ και χωλουϲ · ειϲαγαγε ωδε

και ειπεν ο δουλοϲ κε γεγονεν ο επεταξαϲ και ετι τοποϲ εϲτιν

και ειπεν ο κϲ προϲ τον δουλον ι εξελθε ειϲ ταϲ οδουϲ και φραγμουϲ και αναγκαϲον ειϲελθειν ϊνα γεμιϲθη μου ο οικοϲ

λεγω γαρ ϋμιν οτι ουδιϲ των ανθρωπων εκεινων των κεκλημενων γευϲεται μου του διπνου

ϲυνεπορευοντο δε αυτω οχλοι πολλοι και ϲτραφιϲ ειπεν προϲ αυτουϲ

ει τιϲ ερχεται προϲ εμε και ου μιϲει τον πατερα αυτου και την μητερα και την γυναικα και τα τεκνα και τουϲ αδελφουϲ και ταϲ αδελφαϲ ετι δε και την ψυχην εαυτου ου δυναται ειναι μου μαθητηϲ

οϲτιϲ ου βαϲταζει τον ϲταυρον αυτου και ερχεται οπιϲω μου ου δυναται ειναι μου μαθητηϲ

τιϲ γαρ εξ ϋμων θελων πυργον οικοδομηϲαι ουχι πρωτον καθιϲαϲ ψηφιζει την δαπανην ει εχει τα ειϲ απαρτιϲμον

ϊνα μηποτε θεντοϲ αυτου θεμελιον και μη ϊϲχυοντοϲ εκτελεϲαι παντεϲ οι θεωρουντεϲ αρξωνται αυτω εμπεζιν

λεγοντεϲ οτι ουτοϲ ο ανθρωποϲ ηρξατο οικοδομιν και ουκ ϊϲχυϲεν εκτελεϲαι

η τιϲ βαϲιλευϲ πορευομενοϲ ετερω βαϲιλει ϲυμβαλλειν ειϲ πολεμον ουχι καθιϲαϲ πρωτον βουλευϲεται ει δυνατοϲ εϲτιν εν δεκα χιλιαϲιν ϋπαντηϲαι τω μετα εικοϲι χειλιαδων ερχομενω επ αυτον

ει δε μη γε ετι αυτου πορρω οντοϲ πρεϲβειαν αποϲτιλαϲ ερωτα προϲ ειρηνην

ουτωϲ ουν παϲ εξ υμων οϲ ουκ αποταϲϲεται παϲι τοιϲ εαυτου υπαρχουϲιν ου δυναται ειναι μου μαθητηϲ ·

καλον ουν το αλα εαν δε και το αλα μωρανθη εν τινι αρτυθηϲεται

ουτε ειϲ γην ουτε ειϲ κοπριαν ευθετον εϲτιν εξω βαλλουϲιν αυτο ˙ ὁ εχων ‾̷‾ ωτα ακουειν ακουετω ˙

ηϲαν δε αυτω εγγιζοντεϲ παντεϲ οι τελωναι και οι αμαρτωλοι ακουειν αυτου

και διεγογγυζον οι τε φαριϲαιοι και οι γραμματειϲ λεγοντεϲ οτι αμαρτωλουϲ προϲδεχετε ˙ και ϲυνεϲθιει αυτοιϲ ˙

ειπεν δε ‾̷‾ προϲ αυτουϲ την παραβολην ταυτην λεγων ·

τιϲ ανθρωποϲ εξ υμων εχων εκατον προβατα και απολεϲαϲ εξ αυτων εν ου καταλιπει τα ενενηκοντα εννεα εν τη ερημω και πορευεται επι το απολωλοϲ εωϲ ου ευρη αυτο

και ευρων επιτιθηϲιν επι τουϲ ωμουϲ αυτου χαιρων

και ελθων ειϲ τον οικον ϲυνκαλει τουϲ φιλουϲ και τουϲ γειτοναϲ λεγων αυτοιϲ ϲυνχαρητε μοι οτι ευρον το προβατον μου το απολωλοϲ