Christus patiens [Dub.] (fort. auctore Constantino Manasse)

νῦν οὖσ’ ἀμαθὴς τῶν γε σῶν μυστηρίων,

ἄλλην τε πᾶσαν γηγενῶν παροικίαν,

ἣ θεομαχεῖ τὰ κατὰ σὲ σπονδῶν τ’ ἄπο

ὠθεῖ σ’, ἐν εὐχαῖς δ’ οὐδαμοῦ μνείαν ἔχει·

οὔπω γὰρ οἱ τάλανες ἔγνωσαν γόνον

ἥκοντα Πατρός ἐκ πόλου πρὸς γῆν κάτω.

Ὧν οὕνεκ᾿ αὐτοῖς δεῖξον, ὡς εἶ σὺ Θεὸς·

δείξεις δὲ πάντως· ἢν δ’ Ἰουδαίων γένος

ὀργῇ σὺν ὅπλοις ἐξάγειν χθονὸς θέλῃς

ἄρδην, ἐλάσεις Αὐσόνων στρατηλατῶν,

οὓς σφῶν ἀνάσσειν ᾑρετίσαντ᾿ ἀφρόνως,

σὴν δεσποτείαν ὡς ἀπηγορευκότες,

ἄνακτα τὸν Καίσαρ’ ἀνηγορευκότες.

Ποινὴν γὰρ ἀθρῶ σοῦ πότμου ζωηφόρου,

πῦρ ἐγγὺς οἴκων καὶ δόμων ἐρείπια

τεφρούμεν’ ἤδη, πυρὸς ἄσβεστον φλόγα,

ἀθάνατον Θεοῦ πόλιν πρὸς τήνδ’ ὕβριν.

Αἰνῶ κρίσιν, ἄβατον ἣ πέδον τόδε

τίθησι πᾶσι τοῖς φονευταῖς σου, Τέκνον,

ὃς τὰς Λυδῶν πανευκλεεῖς λιπὼν πόλεις

Φρυγῶν τε, Περσῶν ἡλιοβλήτους πλάκα;

Βάκτρια τείχη τήν τε δύσχειμον χθόνα

Μήδων παρελθὼν Ἀρράβων τ᾿ εὐδαίμονα,

ἔθνη τὰ μακρὰν ἐν σκότῳ βεβυσμένα,

πᾶσάν Ἀσίαν, ἣν παρ’ ἁλμυρὰν ἅλα

Ἕλλησι κεῖσθαι φασὶ βαρβάροις θ’ ὁμοῦ,

πλήρεις ἔχουσαν καλλιπυργώτους πόλεις,

ἐς τήνδε πρῶτον ἦλθες Ἑβραίων χθόνα,

ἥ σ’ ἐς τάφον τίθησιν ἐκ σφαγῆς νέκυν.

Ἰὼ, Θεοῦ μέλαθρα καὶ πόλις φίλα,

ὦ καλλίπυργον ἄστυ Δαυΐδου χθονὸς,

ὦ θαλάμευμα τῶν πάλαι θεοπρόπων,

θεοκτόνων σπήλαιον ὡς νῦν ἀνέφυς·

Πῶς σε στενάξω; πῶς σε θρηνήσω φόνου;

Ἀλλ’, ὦ λιποῦσαι Γαλιλαίας χωρίον,

ἐμὸς θίασος, ἃς συνεμπόρους ἐμοὶ

ἐκεῖθεν ἕλκει μυστίδας μυστηρίων

ὁ νῦν νέκυς, φεῦ, τῷ λάκῳ τεθειμένος,

ἐᾶτε τἀπιχώρι᾿ νεκρῷ μέλη,

λεπτοῖς δὲ θρήνοις νῦν μιν ἀνυμνήσατε,

ἔπειτ’ Ἄνακτα ζῶντ᾿ ἀνευφημήσετε,

ὡς ἔστιν ἐλπὶς ἀσφαλεστάτη δ’ ἐμοί.

χωρεῖτε χωρεῖτ’, οὐκέτ᾿ εἰμὶ προσβλέπειν

οἵα πρὸς αὐτοῦ καὶ τάφον καὶ τὸν λίθον.

Εἴχωμεν οὖν, εἴκωμεν, ὦ φίλαι κόραι·

ἴτ᾿ ἴτε, κἀπίωμεν ἡσύχῳ βάσει

εἰς δῶμ’, ἐν ᾧ θηλυγενὲς μένει γένος,

μήτηρ ὅπου μάλιστα Μάρκου Μαρία,

μύστην ὅπου θίασον οἶμαι συντρέχειν·

κἀκεῖ μενοῦμεν γλυκεροῦ φάους δρόμον·

ἢ μᾶλλον ἀπίωμεν εἰς παιδὸς νέου,

ὅν μοι τέθεικεν υἱὸν γἱός μοι μόνος.

Ναὶ καὶ δίκαιον τοῦτο, κοὐκ ἄλλως λέγεις·

ἐκεῖσε δεῖ, δέσποινα, νῦν ἀπιέναι,

ὥστ᾿ ἆσσον οὔσας τοῦ τάφου πάντα σκοπεῖν,

πᾶσαν δὲ τὴν αὔριον ἡσύχως ἔχειν

τῆς ἐντολῆς ἕκητι καὶ μένειν κνέφας,

κνέφας φαεινὸν τῆς τριτάτης ἡμέρας,

ὡς ἂν ἰοῦσαι λάθρα πληρώσητ’ ἔθος.

Ἴωμεν οὖν, ἴωμεν, εἴκωμεν τάφου,

πρὶν δυσμενῶν τις παριὼν καταλάβῃ.

Δείξω δὲ χῶρον, ἔνθα νυχεῦσαι δέον.

Ιδού σε, Τέκνον, καταλείπουσαι μόνον

ἄπιμεν, ᾗχι σταθμὰ θηλειῶν γένους,

πρὸς οἶκον υἱοῦ, τῷ με παρέθου, Τέκνον,

δέον μένειν πρὸς νάπος ἐγγὺς σοῦ τάφου.

Ὠ φίλτατ᾿ ἀνδρῶν, καὶ θανὼν ἐμοὶ δ’ ὅμως

τῶν φιλτάτων ἀεί γ’ ἀριθμήσῃ πολύ·

χαῖρ’· ὕστατόν σε νῦν ἐγὼ προσφθέγγομαι.

Γένεθλον ἐσθλὸν, οὐκ ἐν αἰνιγμοῖς φράσω,

ἀνὴρ ὅδ’ ἐστὶ καὶ Θεὸς Θεοῦ γόνος.

Σαφῶς γὰρ αὐτὸν τοῖσιν ἐξειργασμένοις

Θεὸν νομίζω, τοῦ δὲ θανάτου πέρι

σοφὴν πρόνοιαν αἰτιῶμαι καὶ κρίσιν,

δι’ ἧς ὁ πότμος τοῦ γένους λυθήσεται.

Αὐτός θ’ ὁ χαμαίσυρτος ἐχθρὸς τοῦ γένους

συντρίβεται νῦν, θανατοῦται, κτείνεται·

κτανεῖ γὰρ αὐτὸν κἀντιπορθήσει γένος

ὁ τῶν πόλων πάγκλυτος Ἰησοῦς Ἄναξ

ποινάς ἀδελφῶν καὶ πατρὸς πρώτου λάβῃ,

παλαιφάτου γέροντος, ὃς βροτῶν γένος

ἔσπειρεν ἐν γῇ, λείμακος ῥιφεὶς ἄπο

ἐξ ἀπάτης δράκοντος αἰολοσκόπου,

πόλει δὲ θήσει τῇ μακαριωτάτη.

Καὶ ταῦθ’ ὁ τοῦδε πότμος ἐξεργάζεται,

καὶ τῶνδ’ ἕκητι καὶ βροτὸς πέφηνέ πως,

φρικτῶν θ’ ὅδ’ ἀνὴρ θαυμάτων ὦπτο πλέως

ἐς τόνδε κόσμον, ὧν σὺ πόλλ’ οὐκ ἀγνοεῖς·

φανεὶς δ’ ἀνὴρ ἄριστος οἴχεται θανὼν,

αὖθις δ’ ἀναστὰς καὶ Θεὸς γνωσθήσεται.

Εἰ δ’ ἐν πόλοις ἦν, ἐσθλὸς ὢν ἐλάνθανε,

ταῖς στρατιαῖς ὑμνούμενος μόναις ἄνω,

σιγώμενον τε κῦδος εἶχεν ἐν πόλῳ.

Αἴτια ταῦτα τοῦ τόκου καὶ τοῦ πότμου·

τὸ πᾶν δ’ ἐρῶ σοι, τῶν βροτῶν σωτηρία.

Τοιγὰρ τέθνηκεν, ὧν ἐχρῆν ἥκισθ’ ὕπο,

εἰς δεσμά τ᾿ ἦλθε καὶ λόγους ἐμπαιγμάτων.

Τοιαῦτα λαὸς ὁ πρὶν ἠγαπημένος

εὐεργέτην ἔδρασε, θυμωθεὶς φθόνῳ·

καὶ ταῦτα μὲν πέπονθεν οὗτος οὐκ ἄκων,