Christus patiens [Dub.] (fort. auctore Constantino Manasse)

σῶμ’ ἐξακριβώσωμεν, εἰς ὅσον πάρα.

Ω φίλτατον πρόσωπον, ὠ νέα γένυς,

ἰδοὺ καλύπτρᾳ τῇδε σὴν κρύπτω κάραν·

τὰ δ’ αἱμόφυρτα καὶ κατηλοκισμένα

μέλη σὰ καὶ μέρη πέπλοις καινοῖς σκέπω,

πλευρὰν νυγεῖσαν πᾶσαν ᾑματωμένην.

Ναὶ πρὸς Θεοῦ, συνέρξατ’· ἐν δέοντι γὰρ,

ὡς ἐγγύς ἐστι νυκτὸς ἤδη καὶ κνέφας.

Ὀρθώσατ᾿ ἐκτείναντες ὀλβίαν δέρην·

μικρὸν τόδ’ οἰκούρημα φίλῳ Δεσπότῃ.

Κομίζετ᾿ ὡς ἰδοῦσ᾿ ἐν

ποῦ κείσεται Παῖς, κεῖσε θρηνοῦσα μενῶ.

ἕως τρίτον τρίτον λάμψειεν ἦμαρ γλυκύ μοι.

Ὠ πένθος οἷον οἷον ἐκράνθη, Τέκνον·

κοινὸν τόδ᾿ ἄχος πᾶσιν ἡγοῦμαι βροτοῖς,

κοινὸν τόδ’ ἄχος πάντας ἀέλπτως φθάνει·

φθάσοι δὲ καὶ πάγκοινον εἴθε χάρμα μοι·

Ἕπεσθέ μοι, φέρωμεν ὄλβιον βάρος,

ὃ πόλλ’ ἀνατλὰς μυρίοις αἰτήμασιν

ἔσχον, τόδ’ εὑρὼν Κοιράνου δωρήματι,

γυμνὸν, τρισύλῳ κείμενον ξύλῳ λαβών.

Φεῦ φεῦ, πρὸς αὐτοῦ τοῦδε φωτὸς, ἀτρέμας

χρωτὸς χεροῖν ἅπτεσθε τοῦ Θεοβρότου

καὶ πρόσφορ’ αἴρεθ’, ἕλκετ᾿ αὖτε ξύντονα·

ἰδοὺ γὰρ, ὡς ἔοικεν, ἐγγὺς καὶ τάφος.

Ὤμοι, γυναῖκες, γῆς Γαλιλαίας τέκνα,

ἤδη τέθειται καὶ καλύπτεται λίθῳ.

Δεῦτ᾿ κοῦραι, καὶ κατιδοῦσαι νέκυν

προσείπατ’ αὐτὸν καὶ προπέμψατε χθονὸς,

ὡς οὔποτ’ ἄλλον τοῦ γένους ῥύστην, ἰώ·

ὄψεσθε, καὶ μὴ ταῦτ᾿ Ἰουδαίοις

χωρεῖτε χωρεῖτ’· οὐκέτι βλέπειν φέρω

τάφῳ τεθέντα καὶ καλυφθέντ᾿ πέτρᾳ,

ὅς ἐκ πέτρας ἔβλυσεν ὕδωρ πατράσι

καὶ νῦν πέτρας ἔρρηξεν ᾐωρημένος

νεκρῶν τε τάφους ἠνέῳξε δυνάμει.

Στῶμεν δὲ μικρὸν, ὡς προσείπω τὸν νέκυν.

οἴχῃ, ποθεινὸν Τέκνον, εἰς ᾄδου δόμους,

κρύπτῃ δὲ κρύψιν, ἣν σὺ κρυβῆναι θέλεις,

ἥκων ἐς ἀΐδαο πανζόφου στέγην,

ᾄδῃ δὲ πικρότατον κέντρον ἐμβάλῃς·

οἴχῃ νεκρῶν κευθμῶνα καὶ σκότου πύλας,

θέλων φαειναί καὶ καταυγάσαι γένος

Ἀδὰμ ἀναστῆσαί τε πατέρα βροτῶν,

ὧν οὕνεκ’ εἶδος προσλαβὼν θνητὸν φέρεις,

ἥκεις τ᾿ ἐς ᾄδου τὸν βαθύγνοφον σκότον,

θανὼν πρὸς ἐχθρῶν, μητέρ’ ἀθλίαν λιπών·

ἡ δ’ εὐμένεια τοῦ Πατρός σ’ ἀποκτενεῖ,

ἣ τοῖσιν ἄλλοις γίνεται σωτηρία·

τό τ’ ἐσθλὸν ὡς εἰς πότμον ἦλθε σοὶ Πατρός

ὄδυρμα πικρὸν γῆ σε, Τέκνον. λαμβάνει,

ἥκοντ’ ἐς ἀΐδαο πανζόφου πύλας,

ᾄδῃ τὸ δριμύτατον ἐμβαλεῖν βέλος·

καὶ γὰρ αὐτῷ τῷδε κατέρχῃ μόνος,

λήψῃ δὲ νεκροὺς, οὐ σὺ ληφθήσῃ νεκροῖς,

ῥύσῃ τε πάντας, ὢν ἐλεύθερος μόνος·

μόνος γὰρ ἀνὴρ ταῦτα θαρρῶν ἱκάνεις,

μόνος σὺ φύσεως ὑπερκάμνεις βροτῶν.

Ἔσχον δ’ ἀγῶνες, οἵ σ’ ἔμιμνον, νῦν τέλος,

νίκην τε λοιπὸν κατ᾿ ἐναντίων ἔχεις,

ᾄδην, ὄφιν, θάνατον ἰσχυρῶς τρέπων.

Σοφὸς σοφὸς. σὺ, καὶ σοφῶς ἔτλης πότμον,

ὡς κοινὸν οἶτον σῷ καταβάλῃς μόρῳ,

κἀν τῇ χθονὶ στηρίζον ἐνθήσεις κλέος,

γῆς ἐξανίσχων καὶ φέρων σωτηρίαν,

εἰς συγγένειαν Πατρός ἀμείψας δέμας.

Αὖθις γὰρ ἔλθῃς κλεινὸς, ἁρπάσας γένος,

ὦναξ, Ἄναξ ἄφθιτε, σὺ Θεὸς μένων

μορφῇ τε σῇ συνῆψας ἀνέρος φύσιν·

καὶ νῦν ἐς ἀΐδαο κατέρχῃ δόμους,

σπεύδων φαειναί καὶ καταυγάσαι ζόφον.

Εὖ δ’, εὖγε λίπῃς τήνδε δυσμενῶν χθόνα,

εἰς ἥν γε πρῶτον ἧκες, Ἰσραὴλ δόμους,

ὀλωλότα πρόβατα ποιμᾶναι θέλων

καὶ συνθεσίας ἐκπερᾶναι πατράσι,

μορφῇ συνάψας τοῦ Θεοῦ βροτῶν φύσιν.

Σὲ γὰρ Πατὴρ γεννᾷ μὲν ἀρρεύστως ἀεί·

ἐγὼ δ’ ἔτικτον σ᾿ αὖθις ἁγνεύουσ᾿

μορφὴν λαβόντα πρὸς Θεοῦ βροτησίαν.

Ἀλλ’ ἐγγενεῖς σῆς μητρὸς, οὓς ἥκιστ᾿ ἐχρῆν,

θαυμαστὰ πολλὰ σφίσιν ἐξειργασμένον,

ἄρρητ’ ἀμυήτοισιν εἰδέναι βροτοῖς,

σωτῆρά σ’ οὐκ ἔφασκον ἐκφῦναι Θεοῦ,

ἀλλά με νυμφευθεῖσαν ἐκ θνητοῦ τινὸς

τεκεῖν σ’ ἐλήρουν καὶ γάμους ψευσαμένην

λέχους ἁμάρτημ’ ἐς Θεὸν μ᾿ ἀναφέρειν·

καὶ νῦν κτανεῖν σ’ ἔσπευσαν ἀνόμως φθόνῳ

ἐχθροῦ σοφίσμαθ’, ὧν νιν οὕνεκα κτανὼν

ἄλλων τε πάντων παγκάκων σοφισμάτων

παύσεις στροβοῦντα κόσμον ἐν σοφίσμασι,

καί μιν σιδηραῖς ἁρμόσας ἐν ἄρκυσι

στήσεις κακοῦργον τῆς κακουργίας, Τέκνον.

Σφᾶς δ’ αὖθις αὐτοὺς ἐκ χθονὸς τῆσδ’ ἐκβαλεῖς,

ἄλλοις δὲ δώσεις καὶ πόλιν τε καὶ κράτος,

ὡς συμβόλοις εἴρηκας ἤδη σοῖς φίλοις,

ἐν οἷς χορεύσεις καὶ καταστήσεις τὰ σὰ

μυστήρι’, ἵν᾿ ᾖς ἐμφανῶς Θεὸς βροτοῖς,

ὡς ἐν πόλῳ ξύμπασιν· ἐς δ’ ἄλλην χθόνα,

εὖ διαθεὶς τἀνθένδ’, ἀναστήσεις κράτος.

Δεῖ γὰρ πόλιν τήνδ’ ἐκμαθεῖν, κεἰ μὴ θέλει,