Christus patiens [Dub.] (fort. auctore Constantino Manasse)

ἃ δ᾿ αὐ παθεῖν δεῖ λαὸν, οὐ κρύψω κακά.

λίπῃ πόλισμα, βαρβάροις εἰκὼν, ἄκων,

δοῦλος, μέτοικος. Ἔστι γὰρ τὸ θέσφατον

εἰς πᾶσαν αἶαν βαρβάρων ἀποτρέχειν,

αίχμαῖς ἁλωτοὺς, πόλλ’ ἀνατλάντας κακά.

Ἀναιρέταις γὰρ πᾶσιν αὐδᾷ παγγενῆ

λιπεῖν πόλιν τήνδ’, ἀνοσίου μιάσματος

δίκας τίνοντας τῷδ’, ὃν ἔκτειναν φθόνῳ,

καὶ μηκέτ’ ἰδεῖν πατρίδ’· οὐ γὰρ εὐσεβὲς

μένειν φονευτὰς ἐν τάφοις νεκρουμένων.

Πόλεις δὲ πολλὰς εἰσαφίκωνται, ζυγὸν

δούλειον ἀνέλκοντες οἱ δυσδαίμονες,

αἰχμαῖς ἁλωτοί, χρησμὸς ὡς λέγει Θεοῦ,

πάντη διασπαρέντες, οὐ νόστον δ’ ἔτι

οἱ τάλανες σχήσουσιν οὐδ’ ἐπάνοδον,

ἀφ᾿ οὑ τάδ’ ἐκπέρσει γ’ ἀνηρίθμῳ στρατῷ

ἡγούμενος λόγχαισιν Αὐσόνων δράκων.

Ταῦτ’ οὐχὶ θνητοῦ πατρὸς ἐκγεγὼς ἔφη

εἰπών τις, ἐκ Θεοῦ δὲ, καθὼς ἄρ’ ὅδε

ὁ νῦν νέκυς εἴρηκε πάντ᾿ δυνάμει,

οὐδέν τι μαθὼν τῶν θεοπρόπων ἄπο,

αὐτοὺς δὲ μᾶλλον πάντα διδάξας τάδε.

Οὗτος δ’ ἃ μέλλει πήματ᾿ ἐκπλήσειν, φράσω,

ἀπεμπολητὴς αἰσχρὸς ἐξ ὀπαόνων.

Αὐτὸς μὲν εἶπας, ὡς μανεὶς ἄλγους ὕπο

βρόχοις κρεμαστοῖς ὑπέβαλε τὴν δέρην·

πεσὼν δ’ ἔπειτα δίχα λακίσει τάλας

ἴδῃ τε δεινὸν ἦμαρ· οὐδὲ παύσεται

κακῶν ὁ τλήμων οὐδὲ τὸν καταιβάτην

ᾄδην διαβὰς ἥσυχος γενήσεται,

στένων ἄληκτα καὶ βοῶν σφοδροῖς πόνοις,

καὶ νᾶμα πυρὸς τόνδε δ’ ὑποδέξεται.

Ὦ φίλος, ὡς εἰς δεινὰ φὴς ἐλθεῖν κακὰ

πάντας, κἄμ’ αὐτὸν συγγόνους τ᾿ ἄρδην ἐμούς·

κἀγὼ δ’ ὁ τλήμων βαρβάρους ἀφίξομαι;

ἢ ποῖ τράπωμαι πατρίδος πορθουμένης;

Ὦ πάμμεγ’ ἐμπνέουσα βαρβάροις ποτὲ

πόλις, τὸ κλεινὸν οὔνομ’ ἀφαιρῇ τάχα.

Χαῖρ’, ὦ μέλαθρον, χαῖρε, πατρῴα πόλις·

λίπω λίπω σε, δυστυχῶς δοῦλος γεγὼς,

αἰχμαῖς ἁλωτός· βαρβάρων δ’ ἴδω πέδον,

εἰ μὴ γέροντ᾿ ὄντα με προφθάσει πότμος,

ὃν εἴθ᾿ ἴδοιμι πατρίδος μένων πέδω·

συνῆκα γὰρ, θέσφατον ὡς οὕτως ἔχει.

Τὸ μὲν σὸν εὐδόκιμον, εὐσεβὲς γέρον·

ὁ δ’ ἐγγενής σοι λαὸς ἐκτίσει δίκην,

ὡς ἀξίαν μὲν λίαν, ἀλγεινὴν δ’ ὅμως·

αὐτὸς δ’ ἑαυτὸν αἰτιάσθω τῆς δίκης.

Οὐ γάρ τι λέξει πρὸς πρόφασιν, ὡς τάχα

οὐκ ἦλθεν, οὐκ ἤμυνεν οὐδ’ ἐπεστράφη,

εὐεργετῶν πάλαι τε καὶ νῦν εὐτρόπως.

Τίνας γὰρ οὐκ ἔστειλε κήρυκας πάλαι;

οἵων δὲ δώρων οὐκ ἔπλησε νιν ξένων,

ὃν ἐξαγαγὼν καὶ πικρᾶς τυραννίδος

ἐθνῶν ἄνακτ᾿ ἔθηκε πανσθένως μέγαν,

ὅτ᾿ ἀμφὶ Βασὰν τήν τ᾿ Ἀμορραίων χθόνα

ἐθνῶν ἀρίστοις ἐμπεσὼν κατὰ στόμα

ἔρρηξε πέλτην, τῷ δὲ δουλώσας στρατὸν

παρέσχεν· ὧνπερ λακτίσας πολλὴν χάριν

προὔδωκεν αὐτὸν εἰς φόνον μιαιφόνοις·

ὃς ὕστερον μὲν ἦλθεν, εἰς καιρὸν δ’ ὅμως·

θεοπρόποι γὰρ καὶ νόμος πολλοῖς χρόνοις

ἱδροῦντες, αἰχμάζοντες οὐχ εὗρον πέρας,

Χριστῷ δὲ φῶς ἒν ἡλίου καταρκέσει

ᾄδου δόμους πέρσαντι θἠτέρᾳ πάλιν

πρὸς γαῖαν ἐλθεῖν, συντεμόντ᾿ ἄλγη βροτῶν·

τῶν γὰρ ἕκητι πτωχικὴν λαβὼν στολὴν

εἴσεισιν ᾅδην· πολλὰ δὴ κεῖθεν σκῦλα

ἄρας φανεῖται νερτέρων ἐπίσκοπος

κτανών τε φρουροὺς καὶ παραστάτας πυλῶν

ἐκεῖθεν ἔλθῃ πᾶσί τε γνωσθήσεται

ἀρωγὸς, αὐτόριζος ὢν εὐεργέτης,

ὃν ἐγγενὴς ἔκτεινε λαὸς ἐν φθόνῳ.

Οἱ δ’ οὐδὲν αὐτῷ συγγενεῖς πεφυκότες

κτηθέντες αὐτῷ τοὶ μὲν ἐν χωστοῖς τάφοις,

οἵδ’ ἔν τ᾿ ὄρει τε καὶ σπέει καὶ γῆς βάθει

ψυχρὰν ἄησιν δίψιόν τε πῦρ Θεοῦ

μενοῦσι καρτεροῦντες, οὐκ ἐν δεμνίοις

οὐδ’ ἐν χιτῶσι τρυφεροῖς ἐγκείμενοι,

οὐδ’ ἐν ζαχρύσοις δώμασιν κοιμώμενοι,

τοὶ δ᾿ ἐν μαχαίραις καὶ σπάθῃ τε καὶ ξίφει

πίπτοντες ἐμφανοῦσι πίστιν ἀσφαλῆ,

οὐχ ἣν ὁ πράτης καὶ σφαγεῖς εὐεργέτου,

οὓς ἐκτῖσαι δίκαιόν ἐστι τὴν δίκην.

Σὲ δ’ ἐξαναστὰς εὐχερῶς ἐκρύσεται,

ὃν εὐπρεπῶς τέθεικας ἐν καινῷ τάφῳ,

καὶ μακάρων ἐς αἶαν ἐγκαθιδρύσει,

σάλπιγγος ἠχῇ νεκρέγερτον δεικνύων.

Δεῖ γάρ σε τὴν φονῶσαν ἐκλιπεῖν πόλιν

καὶ πραέων οἰκεῖν σε δάπεδον, μάκαρ,

θεὸν φανέντα, φθιτὸν ἀμείψαντα σε

πάχος βρότειον τ᾿ ἀποβαλόντα φθορᾶς,

ἣν ἐξ ἀπάτης ἔσχες, ὡς θνητὸς γεγώς.

Τῶνδ’ οὐδὲν ᾔδειν ἐκ λόγων θεοπρόπων,

Διδασκάλου δ’ ἔγνωκα τοῖς στέρνοις κλιθείς·

οὕτως ἔσεσθαι τοὺς Θεῷ φιλουμένους

ἐγὼ συνῆκα Δεσπότου στέρνοις πεσὼν,

ὥστ᾿ ἐξ ἀβύσσου πόλλ’ ἀπαντλήσας σοφά.

Σοφοῦ παρ’ ἀνδρὸς χρὴ σοφόν τι μανθάνειν.

Πέποιθας αὐτὸν δ’ αὖθις ἰδεῖν ἐν χθονί;