Christus patiens [Dub.] (fort. auctore Constantino Manasse)

ἀλλά σε πατρὸς Ἁβραὰμ συνθήματι

πρέσβευμά θ᾿ αἵ τε μυρίαι γερουσίαι

ὅρκος θ’, ὃν ὤμοκας πρὶν εἰς σωτηρίαν,

θανεῖν ἔπεισαν κἀπικουρῆσαι γένει.

Ἐντεῦθεν ἔτλης καὶ τόκον τε καὶ πότμον·

κἀγὼ δὲ μισθὸν τῶν ἀφερτάτων πόνων

ἐν ἀγκάλαις κρατοῦσα νεκρόν σ’, ὦ Τέκνον,

θρηνῶ γε πικρῶς καὶ στένω καὶ δακρύω,

θρηνῶ, σοφιστὴν δ’ ἄλλον οὐκ ἐπάξομαι.

Πέπλοις δ’ Ἰωσήφ εὐπρεπῶς σ’ ἀμφιάσαι

ἕτοιμός ἐστι, πρὸς δὲ καὶ τεῦξαι τάφον

καὶ ξυγκενῶσαι μυρίων μύρων χλιδὴν,

ἣν Νικόδημος ἦλθεν εὐψύχως φέρων,

βαιὸν φιλοφρόνημα νεκροῖσιν φίλοις·

τί γὰρ τὸ κέρδος ἐκ μύρων τεθνηκόσι;

Τὰ δ’ ἐν νεκροῖσι φροντιεῖ Πατὴρ σέθεν,

οὓς πάντας αὐτὸς ὡς σκυλεύματ’ ἐξάγοις

οὓς οὓς καθεῖρξεν, οὓς συνήρπασε

κἄδδησεν ἐν δεσμοῖσι πανζόφου στέγης.

Μυστηρίων δὲ τῶνδ’ ἀπορρήτων φανὰς

ἔδειξε πατὴρ παῖδ’ ἀποσφάξας μόνον,

ἔφη τε μύστης αὐτανέψιος σέθεν.

μείζων ἁπάντων, ὡς ἔφης, θεηγόρων,

ὃν δῆμος ἐκδέδωκεν Ἑβραίων σφαγῇ,

σεμνὸν πολίτην κἀπὶ πλείστων ἄνδρ’ ἕνα

φανέντα φοῖβον, γυμνὸν, ἄσιτον, μόνον,

τροφῇ δ’ ἀμεμφεῖ πᾶσιν ἦν κεχρημένος,

ἐσθῆτα προστρόπαιον ἐγχλαινούμενος,

μόνοις δ’ ἀποτρόπαιον, οἷς πέμφιξ χλιδὴ,

αὐχμῶν, πινώδης, λυπρὸν ἀμπρεύων βίον,

ᾗχι ξυνοικεῖ δαψιλὴς ἐρημία,

ῥείθροισιν ὠκὺς ἔνθ’ Ἰορδάνης ῥέει,

ὡς τῆς ταφῆς ἔδειξε φανὰς αἰσίας

τρισημερεύσας ἐν βυθῷ θεοπρόπος.

Καὶ ταῦτα μανθάνουσα τέρψιν ἐμφέρω,

καραδοκοῦσα καὶ ταφῆς ἰδεῖν τέλος.

Οὕτως ἄρ’ ἔτλης, Τέκνον, ἤδη τὸν μόρον,

κἀκεῖνα τῶν νῦν δραμάτων αἴτιά σοι,

σπεύσαντι θανεῖν κάπικουρῆσαι βροτοῖς.

Ἀλλ᾿ οὐκ Ἰούδας οὐδ’ ὁ τάλας Πιλάτος

διπλῆν δίκην φύγωσιν, ἀλλὰ σφᾶς τίσει

ἔκδικον ὄμμα Πατρός ἀμυντήριον

πόλιν τε πᾶσαν καὶ στρατὸν μιαιφόνον.

Ἔδρας ἔδρασας, μὴ δόκει λεληθέναι,

Πόντιε, δίκης ὄμμα πανδερκέστατον,

κἂν χεῖρας ἀπένιζες ὡς ἔξω φόνου,

ὡς χὠ προδοὺς ἔρριψε μισθὸν τοῦ φόνου,

ᾧπερ δέον μὲν ἐν δέρῃ θεῖναι ξίφος,

δέον δὲ λυγρὸν αὐχέν’ ἐνθεῖναι βρόχοις

ἢ κύμασι γλαυκοῖς ἀφανίσαι δέμας

ῥίψαντι πρὸς θάλασσαν ἰχθύσιν βοράν·

εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς ἄνδρ’ ἐπώλησας, τάλαν,

στρέφω γὰρ εἰς σὲ τὸ πρόσωπον τοῦ λόγου,)

εἰ μέν τιν’ ἐξέδωκας ἄλλον εἰς φόνον,

νόμῳ πολιτῶν συμφορὰν ὑπέσχες ἄν·

νῦν δ’, ὅς σε πολλῶν ἠξίωσε χαρίτων

ῥύστης τε παντὸς ἧκε Πατρόθεν γένους,

πέπρακας, ἐκδέδωκας εἰς φόνον φθόνῳ·

καὶ τίσιν οἵαν σ’ οὐχ ὑποστῆναι θέμις;

Ἤδη κέκριται παντάδικος ἐνδίκως

μύστης ὁ παγκάκιστος ἐκδοὺς Δεσπότην·

ὦπτο κρεμαστοῖς ἐν βρόχοις ἠρτημένος,

βρόχων δὲ θᾶσσον ὑψόθεν χαμαιριφὴς

πίπτει πρὸς οὖδας μυρίοις οἰμώγμασι·

κακοῦ γὰρ ἐγγὺς ὢν ὁ τάλας οὐκ ἔγνω.

Εὖ γ’, εὖ κέκριται, καὶ κατώρθωται δίκη.

Ὠ Τέκνον, ὡς ἄρ’ ἔστι σὸς Πατὴρ μέγας,

ὀρθῶς ἀκούσας τῶν ἐμῶν κατευγμάτων.

Επαισεν αὐτὸν ῥόπτρον, ὡς προδόντα σε,

ἄπιστον, ἄθεον, παράνομον, ἄδικον·

κλέπτην γὰρ ὄντα καὶ Θεοῦ ῥάπτην φόνου

καὶ μὴ θέλοντ᾿ ἀπιστρέφειν πονηρίας

οὕτως ἔδει νιν τῷδε κατθανεῖν μόρῳ.

Ὄλοιτ᾿ ὄλοιτο πανδίκως κακεργάτης,

κέρδος μέγιστον τῆς ἐπιστοφῆς φυγών.

Ἔστιν Θεὸς τις, ἔστιν ἄλκιμος,

ἔστιν δὲ καὶ πρόνοια καὶ κρίσις Θεοῦ.

Ἀπέπιτυσ᾿ οὐδεὶς ἀσεβὴς Θεῷ φίλος.

Λάζυσθ’ ἄγοντες εἰς καινὸν λοιπὸν τάφον,

χωρεῖτε, θάπτετ’ Ὀλβίῳ τύμβῳ νεκρόν.

Ἔχει γὰρ, οἷα δεῖ γε, νερτέρων πέπλα,

βαιὸν παρηγόρημα τοῖς τεθνηκόσι.

Δοκῶ δὲ τοῖς θανοῦσι διαφέρειν βραχὺ,

εἰ πλουσίων τις τεύξεται κτερισμάτων·

κενὸς δὲ κόμπος ἐστὶ τῶν ζώντων τάδε.

κρύψατε γοῦν πρόσωπον ὡς τάχος πέπλοις,

ψαύσατε χερσὶ, θάψετ᾿ τάχει νέκυν,

τὸν κατθανόντ᾿ Ἄνακτ᾿ Ἰουδαίων ὕπο·

αἴρειν φοράδην τὸν νεόδμητον χρεών.

Ὠ Παῖ παναιτίου Θεοῦ, παντεργάτα,

τί γὰρ τελεῖται τοῖς βροτοῖς ἄνευ σέθεν;

τί δ’ οὐ θεόκραντόν γε τῶνδ’ ἔστιν,. Ἰώ·

ἰὼ ἰώ·

Βασιλεῦ, Βασιλεῦ, πῶς σε δακρύσω;

Θεέ μου, Θεέ μου, πῶς σε καλέσσω;

φρενὸς ἐκ φιλίας τί ποτ’ ἄρ’ ᾄσω;

κεῖσαι γὰρ ὑφάσμασι τοῖσδ᾿ εἱλιγμένος,

ὁ σπαργάνοις πρὶν έντεταργανωμένος.

Φέρ’, ὦ γεραιὲ, κρᾶτα τοῦ τρισολβίου

ὀρθῶς προσαρμόσωμεν, εὔτονον δὲ πᾶν