Christus patiens [Dub.] (fort. auctore Constantino Manasse)

ταῦτ᾿ ἀνατρέψῃς, κἂν στένῃς κἂν δακρύῃς.

Δειλαί᾿ δύστηνος, εἰ Παῖδ’ οὐχ ὁρῶ

κἂν τεθνεῶτα, μέχρι καὶ τύμβος λάβῃ·

φύγω δὲ δῆμον, ἵνα μή τι καὶ πάθω;

Παιδὸς γὰρ ἄνευ τὶς ἔρως μοι τοῦ βίου;

κλαῦσαι νεκρόν μοι Παῖδα καὶ θάψαι πάρες

ψαῦσαι ποδῶν τε καὶ κατασπάσαι μέλη.

Ἄγ’, ὦ τάλαινα χεὶρ ἐμὴ, νεκροῦ λαβοῦ.

Μὴ μὴ κροσοίσῃς χεῖρα μηδ’ ἅψῃ νεκροῦ,

μὴ δῆτ’, ἐπεί μιν ταῖνδ’ ἐγὼ θάψω χεροῖν,

τὸν Νικόδημον εἰσφέρων συνεργάτην,

μύρων χύσιν φέροντα δαψιλεστάτην,

ὡς μή τις αὐτὸν δυσμενῶν καθυβρίσῃ,

πέπλους ἀνασπῶν σῶμά τ' ἐκφέρων τάφου.

Ὡς γὰρ προσήκει μὴ γένους

ἔχοντι, κἀγὼ τὸν νέκυν τιμῶ φίλον.

Πῶς δ’ οὖν κομίζειν ἢ τί χρὴ δεδρακότας

τὸν νεκρὸν ἡμᾶς σῇ χαρίζεσθαι φρενὶ,

φρόντιζ'· ἐμοῖς δὲ χρωμένη βουλεύμασι

σιγῇ φέρ᾿· ἔσται γὰρ τὸ πᾶν πανευπρεπές.

ὠμὀν ὠμὸν εἰς σὸν Παῖδα τεθνεῶτ᾿

εἶναι γὰρ Ἰουδαῖος οὐκ ἀναίνομαι·

ἀτὰρ τοσοῦτον οὐ δυνήσομαί ποτε

τὸν σὸν πιθέσθαι Παῖδ’ ὅπως οὐκ ἐσθλὸς ἦν,

οὐδ’ εἰ τὸ σύμπαν τῶν βροτῶν λέγει γένος

καὶ τὴν ὀρεινὴν γραμμάτων πλήσειέ τις

ὕλην, ἐπεί μιν ἐσθλὸν ἐπίσταμαι.

Ἔκτειν᾿ ὅμως, ἄνασσα, χεῖρας σὺν κόραις,

δέξαι τε νεκρὸν Παῖδα σὸν πεφιλμένον,

καὶ κλαῦσον, ὡς βούλοιο, καὶ ψαῦσαι μελῶν.

Κάλλιστον εἶπας μῦθον, ἐν δ’ εὐεργέταις

τολοιπὸν ἤδη καὶ φίλοις ἔσῃ πλέον,

ὡς καλλίνικος, ᾗ κλέος νίκης μέγα.

Οὐκοῦν, γεραιὲ φίλτατ᾿ λάβε,

ἐναγκάλισαι Παῖδα καὶ προσέλκυσαί.

λαβοῦ λαβοῦ νῦν καὶ κατόρθωσον δέμας,

ὄρθου κεφαλὴν, πῆχυν ἐνθεὶς αὐχένι

πλευρὰν πλευρὰν δὲ τοῦδ’ ἀείρατε.

Ἔκτειν᾿, ἄνασσα, χεῖρας, αἵ τ' ἄλλαι κόραι,

δέχνυσθε νεκρὸν, ὃς νεκροῖς ζωὴν διδοῖ,

κἀγὼ δ’, ὅσον δύναμις, ὑποδέξομαι.

Ἄγ’, ὦ τάλαινα χεὶρ ἐμὴ, νεκρὸν λάβε.

Φεῦ φεῦ· τί λεύσω; ταῖν χεροῖν τί νῦν φέρω;

τὶς ἐστιν οὗτος, ὃν νέκυν χεροῖν ἔχω;

πῶς καί νιν ἡ δύστηνος εὐλαβουμένη

πρὸς στέρνα θῶμαι; τίνα θρηνήσω τρόπον;

Αὐτὸς δὲ δοίης καὶ προσειπεῖν σ’ ὡς νέκυν

καὶ πᾶν κατασπάσαι με σὸν μέλος, Τέκνον.

Χαῖρ’, ὕστατόν σ’ ὁρῶσα νῦν προσφθέγγομαι,

ὃν μήποτ’ αὐτὴ φύσασ’ ὤφελον νέκυν

τανῦν ἰδέσθαι φθίμενον σ’ ὑπ’ ἀνόμων.

Δὸς ἀσπάσασθαι μητρὶ δεξιὰν χέρα.

Ὦ φιλτάτη χεὶρ, ἧς ἐγὼ πόλλ’ εἰχόμην

προσειχόμην θ’ ὡς κισσὸς ἔρνεσι δρυός·

Ὦ φίλον ὄμμα, φίλτατον δἐ μοι

καὶ σχῆμα καὶ πρόσωπον εὐγενὲς τέκνου·

Ὦ γλυκυτάτη προσβολὴ τῶν

Ὦ θέσκελος χρὼς πνεῦμά θ’ ἥδιστον τέκνου·

Ὦ θεῖον ὀδμῆς ἆσθμα· καὶ γὰρ ἐν

οὖσ’ ᾐσθόμην σου κἀνεκουφίσθην κέαρ.

Τί σ’ ὧδ’ ἀτίμως ἠθέλησας τεθνάναι;

τί τὴν τεκοῦσαν μητέρ’ ὀρφανὴν σέθεν

τέθεικας; Οἴμοι, συνθάνοιμί σοι. Τέκνον·

θανεῖν με κρεῖττον ἢ θανόντα σε βλέπειν

Πῶς ἐξ ἀναύδου καὶ μύσαντός ὄμματος

ἕξω παρηγόρημα; πῶς δ’ οἴσω μένειν.,

Ὦ χρωτὸς ἡδὺ πνεῦμα· μάτην ἄρα

ἔθρεψε, Τέκνον, μαζὸς οὑμὸς σπαργάνοις,.

μάτην δ’ ἐμόχθουν καὶ κατεξάνθην πόνοις

ἀρχῆς ἄκρης σῶν ξένων γενεθλίων;

Ἠ πολλὰ μὲν ζῶν, πολλὰ δ’ εἰς ᾄδου μολὼν,

Παγκράτορος Παῖ, τῆς ἐμῆς ἥψω φρενός.

Εκ τῶνδε πρώτων πρῶτον ἄρξομαι λέγειν.

Ὕβρις μὲν, ἥγ’ ἔσφηλε πάντων μητέρα

καὶ πατέρα πρώτιστον, ὃς βροτῶν γένος

ἔσπειρε κἀξήμησε κάλλιστον θέρος,

τεκεῖν μ᾿ ἔθηκε παραδόξως σ’, ὦ Τέκνον,

εὔδοξον, ὡς ἔδοξε σῷ Γεννήτορι,

πρὶν ἢ γενέσθαι κἀμὲ καὶ πᾶσαν κτίσιν,

κἀπείσ᾿ ἐτέχθην, Πατρός, οἶμαι, σοῦ κρίσει

τρέφειν με πατὴρ οὐ βροτείαν ἐσχάραν

μήτηρ τ’ ἔδωκεν ἱεροὺς ἀμφὶ δόμους,

ἔνθ’ ἐκτραφεῖσαν χειρὸς ἀγγέλου ξένως

εἰς καιρὸν ἀνδρὶ σώφρον’ ἐκδέδωκε με

γερουσία ξύμπασα τηρεῖν ἐννόμως,

οὐκ ἀθεεὶ καὶ τοῦτο, θείᾳ δὲ κρίσει,

ὡς εὐλόγως ἔλεγχον εἰς καιρὸν φέρω

καὶ παιδαγωγὸν Παιδὸς, οὗ γονῆς ξένος.

Μένω γὰρ αὖθις παρθένος τεκοῦσά σε

αὐτή θ’ ἑαυτὴν οἶδ’, ὅπως ἁγνὴ μένω,

σύ τ’ αὐτὸς οἶδας, ὡς τὰ πάντ’ εἰδὼς σαφῶς.

Σοῦ δ’ ἐξ ἐμοῦ τεχθέντος, ἐκ Πατρός Θεοῦ,

οὐκ εὐπρεπεῖς ἔθεντο πολλοί μοι λόγους,

ψευδῶς τεκεῖν βάζοντες ἔκ τινος βροτῶν.

κοὐκ ἤρκεσαν μοι ταῦθ’ ὑβρισθῆναι μόνον,

ἀλλ’ ἔδραμον φεύγουσα κεἰς Αἰγυπτίαν

ἔτλην τε πολλὰ καὶ κατεξάνθην πόνοις.

Αλλ᾿ εἰδον ἐξαίσια σοὶ πεπραγμένα,

καὶ πάντα συμβάλλουσα καὶ θαμβουμένη

οὐ θνητὸν ᾤμην σ’ οὐδ’ ἐδείμαινον θανεῖν·