Historia Belli Peloponnesiaci

De Alcibiade vero instigantibus inimicis iisdem, qui etiam prius eum quam discederet, aggressi erant, Athenienses delationem iratis animis accipiebant; et quando quidem de violatis Mercurii simulacris rem compertam se habere existimabant, tunc vero mullo magis etiam mysteria, de quibus accusabatur, ab illo polluta esse videbantur eodem consilio et cum conjuratione adversus statum popularem.

Nam et quidam non magnus Lacedaemoniorum exer citus in hoc ipso forte tempore, quo Athenienses propter istas res perturbabantur, ad Isthmum usque progressus est» cum Boeotis clandestinum aliquod consilium agitans. Videbatur igitur illo sollicitante, non autem Boeotorum causa ex composito venisse, et nisi ipsi per indicium homines il- los mature comprehendissent, futurum fuisse, ut civitas proderetur. Unde etiam unam quandam noctem apud Thesei templum, quod est in urbe, sub armis pernoctarunt.

Atque etiam Alcibiadis hospites, qui Argis erant, pet idem tempus in suspicionem venerunt, quod populo insidiarentur, et Argivorum obsides, qui collocati erant in insulis, Athenienses tunc Argivo populo his de causis interficiendos tradiderunt.

Denique suspiciones Alcibiadem undique circumstabant. Quamobrem quod eum adductum ad judicium morte mulctare vellent, ita demum mittunt Salaminiam navem in Siciliam et illius causa et aliorum, de quibus indicia delata erant.

Mandatum autem erat, ut ei praeciperent, ut se purgaturus sequeretur, non tamen ipsum comprehenderent, caventes, ne ea res apud milites suos in Sicilia aut apud hostes turbas daret, pnecipue vero cupientes Manlineos et Argivos permanere, quod existimarent, eos illius opera inductos esse ad hanc militiae societatem.

Atque ille quidem habens suam navem, itemqua ii, qui una insimulati erant, ex Sicilia cum navi Salaminia, tanquam Athenas ituri, dicesserunt; et quum Thurios advenissent, non amplius sunt secuti, sed ex navi egressi non comparebant, metuentes in criminatione sibi facta ad judicium proficisci.

Qui vero navi Salaminia vehebantur, aliquamdiu quidem quaerebant Alcibiadem ejusque socios, sed quum nusquam comparerent, navigationis cursum conficere perrexerunt. Alcibiades vero, quum jam exsul esset, non multo post ex agro Thurio in Peloponnesum navigio vectus transmisit; Athenienses vero illum et eos, qui cum illo erant, deserto judicio, capite condemnarunt.

Postea vero ceteri Atheniensium duces, qui erant in Sicilia, quum exercitum in duas partes divisissent, et uterque suam partem sortito accepisset, cum omnibus copiis Selinuntem et Egestam versus navigarunt, partim quidem, quod scire vellent, num Egestaei pecunias daturi essent, partim vero etiam, ut Selinunliorum res explorarent et controversias cognoscerent, quae iis cum Egestaeis intercedebant.

Siciliae autem oram a sinistra legentes ab ea parte, quae ad sinum Tyrrhenum vergit, Himeram appulerant, quae sola in hac Siciliae parte est Graeca civitas; quae quum eos non reciperet, praetervehebantur.

Et praetervehendo ceperunt Hyccara, oppidum Sicanicam quidem, sed Egestaeis hostile; erat autem maritimum. Quum autem incolas in servitutem abstraxissent, oppidum Egestaeis tradiderunt (ipsorum enim equitatus adfuerat), ipsi vero rursus cum peditatu quidem per Siculorum agrum iter fecerunt, donec Ca-tanam pervenerunt; naves vero, quae captivos vehebant, circumvectae sunt.

Nicias autem ex Hyccaris Egestam confestim praetervectus, quum de ceteris rebus egisset et triginta talenta accepisset, ad exercitum aderat; et captivos vendiderunt et ex iis confecta sunt centum et viginti talenta.

Illinc autem circumvecti ad socios Siculorum iverunt, imperantes, ut exercitum mitterent; et cum dimidia sui exercitus parte adversus Hyblam Geleatin, quae hostilis erat, profecti sunt, nec expugnarunt. Et aestas finiebatur.

Inseqnente hieme statim Athenienses sese praepa- rare coeperunt ad invadendas Syracusas, Syracusani vero et ipsi vicissim, ut adversus illos ituri.

Quod enim ad primum eorum pavorem et exspectationem Athenienses non protinus eos invaserant, quotidie temporia progressu magis ac magis se ipsos colligebant; item quod adulteriorem navigantes Siciliae oram valde procul ab ipsis abesse videbantur, et Hyblam profecti eamque aggressi non expugnarant, inulto magis eos contempserunt, et postulabant. quemadmodum vulgus animis sumptis facere solet, ut duces se. Catanam versus ducerent, quandoquidem illi contra se non venirent.

Quinetiam equites Syracusani, qui ad specu · landum assidue usque ad Atheniensium castra provehebantur, quum alia probra per contumeliam in eoe ingerebant, tum vero illud percontabantur, num potius secum in aliene agro habitaturi venissent, quam Leontinos in propria sede collocaturi.

Quae quum cognoscerent Atheniensium duces, et vellent illos cum universo populo ab urbe quam longissime abducere, ipsi vero interea sub noctem cum classe praetervecti locum castris idoneum per otium occupare, scientes ejus rei se haud perinde facultatem habituros, si ex navibus adversus hostes jam praeparatos descenderent, aut itinere terrestri euntes ab illis animadverterentur (sus enim levi armaturae et multitudini, quod nullus equitatos ipsis adesset, Syracusanorum equitatum, qui multus erat, magna detrimenta daturum; ita vero se locum capturos, unde ab Itostium equitatu nullum memoratu dignum damnum essent accepturi; monebant eos autem de loco ad Olympieum sito, quem etiam occuparunt, Syracusanorum exsules, qui ipsos sequebantur), hujusmodi igitur conatum ad perficienda ea quae cupiebant, duces machinati sunt.

Mittunt quemdam fidei sibi probatae virum et Syracusanorum ducibus pro existimatione sua non minus amicum ; erat autem Catanaeus hic vir, et a quibusdam Cata-nffis se venire dicebat, quorum illi nomina noverant, et quos suae factionis studiosos in urbe adhuc superessc sciebant.

Dicebat autem Athenienses in urbe procul a castris pernoctare, et si illi certa die primo diluculo ad exercitum cum universo populo venire vellent, se quidem interclusuros eos, qui essent apud se, et naves incensuros, illos vero vallum adortos exercitum Atheniensem facile capturos ; fore autem Catanacorum permultos ad rem gerendam adjutores, et jam paratos esse, a quibus ipse veniret.

Syracusanorum autem duces quum et alioqui ceteris quoque in rebus essent eonfidentiores, et in animo haberent, vel sine his nuntiis adversus Catanam cum apparatu proficisci, longe etiam inconsideratius fidem huic homini habuerunt, statimque constituta die, ad quam adessent, eum remiserunt, ipsique (jam enim etiam Selinuntii et alii nonnulli ex sociis aderant) Syracusanis omnibus edixerunt, ut conjunctis universis copiis exirent Quum autem res omnes ad illam expeditionem necessarias praeparassent, et dies adventaret, ad quam se venturos constituerant, iler ingressi, ut Catanam versus proficiscerentur, ad Symaethum j llumen in agro Leontino castra posuerunt.

Athenienses vero quum intellexissent, eos adventare, assumptis omni- bus copiis et suorum et Siculorum, et quotquot propterea accesserant, eisque in naves et navigia impositis sub noctem Syracusas versus contenderunt.

Et Athenienses simul atque dies illuxit, egressi sunt in locum, qui erat juxta Olympieum, ibi castra metaturi, et eodem tempore Syracusanorum equites, qui primi ad Catanam accesserant, quum cognovissent totum exercitum classe vectum discessisse, reversi rem peditatui nunciant; tunc vero cuncti regressi ad suppetias urbi ferendas accurrebant.

Interea vero Athenienses, quod longum iis iter esset, per otium castra posuerunt in opportuno loco, et in quo proelii initium erant facturi, quotiescumque vellent, et vel in ipsa munitione vel ante eam ab equitatu Syracusanorum minime infestari poterant; ab una enim parte munitiones et aedificia et arbores et stagnum hostes prohibebant, ab altera vero loca praerupta.

Caesisque .vicinis arboribus et ad mare delatis et juxta naves vallum fixerunt, et in Dascone simul et munitionem ab ea patie, quae aditu hostibus erat facillima, e saxis electis lignisque constructam celeriter erexerunt, et Anapi pontem solverunt.

Dum autem haec parant, ex urbe quidem nemo egressus eos impediebat, sed primi Syracusanorum equites ad opem suis rebus ferendam procurrerunt, deinde postea et universus peditatus convenit. Et primo quidem ad Atheniensium castra prope accesserunt, deinde vero, quum illi contra eos non item prodirent, regressi ac via Helorina transmissa castra posuerunt.

Insequenti vero die Athenienses eorumque socii ut ad proelium se praeparabant, et aciem hoc modo instruxerunt. Dextrum quidem cornu tenebant Argivi et Mantinei, Athenienses vero medium agmen, alterum vero cornu ceteri socii. Et dimidium quidem eorum exercitus sic erat instructum , ut altitudo octonorum militum esset; dimidium vero acie oblonga ad tentoria et ipsum octonis militibus erat instructum; quibus praeceptum erat, ut qua maxime parte exercitus laboraret, observantes se conferrent. Atque intra lios, qui in subsidiis collocati erant, impedimenta posuerunt.

Syracusani vero gravis armatura milites in altitudinem sedecim virorum instruxerunt, qui erant omnis Syracusanorum populus et socii, quotquot aderant (auxilio autem iis venerant in primis quidem Selinuntii, mox vero et Geloi equites, universi ad ducentos, et Camarimeorum equites ad viginti et sagittarii circiter quinquaginta), equites autem in dextro cornu collocarunt, non minus mille et ducentos; juxta eos autem et jaculatores.

Quum autem Athenienses proelium priores inituri essent, Nicias suos et per singulas gentes, ut quamque adibat, et universos hu» jusmodi verbis adhortabatur :

« Longa adhortatione, viri, quid opus est uti, qui ad idem certamen adsumus? ipse enim hic apparatus ad confidentiam vobis praebendam magis valere mihi videtur, quam verba praclare facta, quae copiarum firmitate careant.

Ubi enim sumus Argivi et Mantinei et Athenienses et praecipui inter insularum incolas, quomodo nun oportet quemlibet eum talibus totque sociis magnam de victoria spem habere? praesertim adversus homines, qui cum uu· verso populo pugnant et non delecti, quales nos sumus, et praeterea Sicilienses, qui nos quidem contemnunt, sed non sustinebunt, quod plus audaciae quam peritiae habent.

Illud etiam in mentem unicuique veniat, nos et procul a nostrae patriae finibus abesse, et in nullo amico solo, nisi 1 quod ipsi pugnando quaesieritis. Atque ego vos contrarium admoneo, quam quo hostes, certo scio, se ipsos adliortan tur; illi enim quod pro patria certamen sit futurum, ego vero quod in alieno solo, e quo necesse nos vincere aut difficilem reditum habere; equites enim permulti nobis instabunt.

Vestrae igitur ipsorum dignitatis memores, hostes invadite alacriter et rati praesentem necessitatem atque difficultatem terribiliorem esse quam adversarios. »

Nicias tali adhortatione usus.copias confestim adversus hostem duxit; Syracusani vero tunc quidem noo exspectabant, sibi jam dimicandum esse; quinetiam eorum nonnulli in urbem, quae vicina erat, abierant; alii vero festinabundi ad suos adjuvandos accurrentes, tardius quidem perveniebant, verumtamen ut singuli ad aliquos exercitus ordines accedebant, in iis sese collocabant. Nam nec in isto proelio nec in aliis aut alacritate aut audacia hostibus inferiores fuerunt, sed virtute quidem non inferiores illis, quatenus rei militaris scientia suppeteret, quotiens haec deficeret , alacritatem etiam inviti prodebant. Verumtameo quum non opinarentur Athenienses priores contra se venturos et subito cogerentur se defendere, sumptis armis con-festim obviam prodierunt.

Ac primo quidem utrimque exercitus velites, qui lapides manu jaculabantur, et funditores et sagittarii ante pugnabant, et alii alios in fugam vicissim vertebant, ut fere fit inter levis armaturae milites; deinde vero et vates proferebant hostias more receptas, et tubicines ad congressum milites incitabant;

illi vero procedebant, Syracusani quidem, pro patria pugnaturi, et unusquisque in praesentia pro sua salute, et pro libertate in ppsterum, ex hostibus vero Athenienses quidem pro alieno solo ut proprium haberent, neve domesticum victi detrimento afficerent, Argivi vero et qui ex sociis liberi erant, ut et illos adjuvarent in quaerendis rebus illis, quarum causa venerant, utque suam quique patriam victores reviserent; qui vero cx sociis non sui juris erant, praecipue quidem animum alacrem liabebant propterea, quod in praesenti salus sperari non poterat, nisi vicissent, deinde vero obiter etiam, si forte, ubi etiam aliam quam gentem una cum Atbenieo* sibus subegissent, ipsis levior esset parendi necessitas.

Quum autem ad manus ventum esset, diu alteri alteris resistebant, et contigit, ut simul et aliquot tonitrua et fulgura et ingens pluvia existerent, quamobrem illis quidem, qui tunc primum pugnabant et in bellis minime ver* sati erant, hoc etiam terrorem augebat; iis vero, qui peri* liores erant, ea quae fiebant, propter anni tempus fien videbantur, sed illud ipsis majorem terrorem incutiebat, i quod adversarii non vincerentur.

Quum autem prinn Argivi laevum Syracusanorum cornu pepulissent, et post eos Athenienses agmen sibi oppositum, tunc et reliquus

Syracusanorum exercitus perrumpebatur et fugere coepit·

Sed Athenienses non longe persecuti sunt (nam Syracusanorum equites, qui permulti iique invicti erant, prohibebant, et impressione facta in gravem ipsorum ar-mataram, si quos longius instquentes animadvertissent, eos reprimebant), sed conferti, quoad luto poterant, insecuti, retro se recipiebant et tropaeum statuebant.

Syracusani vero, in via Helorina congregati et pro praesenti rerum facultate in acie constituti, praesidium tamen c suorum numero ad Olympieum miserunt, veriti ne Athenienses pecunias, quae illic erant, amoverent, et ceteri in urbem redierunt.

Athenienses vero ad templum quidem non iverunt, sed congestis suorum cadaveribus ac pyrae impositis in loco pernoctarunt. Postero vero die Syracusanis quidem sua cadavera fide publica interposita reddiderunt (perierunt vero eorum et sociorum ad ducentos et sexaginta), suorum vero ossa collegerunt (perierunt vero eorum et sociorum ad quinquaginta), et cum hostium spoliis Catanam.navigarunt;

nam et erat liiems, et bellum illinc nondum administrari (Misse videbatur, priusquam et equites arcesserent Athenis, et ex sociis illic incolentibus cogerent, ne prorsus equitatu superarentur, et vero pecunias simul et illic colligerent et aliae Athenis afferrentur, civitatcsquc aliquas sibi adjungerent, quas post hanc pugnam sibi facilius obtemperaturas sperabant, itemque quuui alia, tum etiam commeatum et cetera, quibus opus esset, prarparassent,quod ineunle vere Syracusas aggredi statuissent.

Atque hi quidem Itoc consilio Naxum et Catanam navigarunt, ut illic hibernarent; Syracusani vero suis mortuis sepultis concionem cogebant.

Atque in medium progressae Hermocrates, Hermonis filius, vir quum celeris in rebus prudentia nulli secundus, tum etiam rerum Mli-carum jientia satis instructus et fortitudine insignis confirmabat cos, neque propter id, quod acciderat, animum despondere sinebat;

non enim animum eorum Kuiwalum esse, sed ordinum confusionem nocuisse. Neque tainen eos adeo superatos esse, ut verisimile fuerit, praesertim quod idiotae ac propeinodum operarii cum iis pugnassent, qui rei militaris peritia primi Graecorum censerentur.

Magnum vero damnum attulisse etiam ducum multitudinem et imperatorum turbam (erant enim iis quindecim duces) et confusam multorum manum, nullius imperio parentem. Quod si pauci iique periti imperatores essent, atque per eam hiemem gravis armaturae milites praepararent, et arma subministrantes iis, quibus deessent, ut quam maximus esset militum gravis armaturae numerus, et iu ceteris rei bellica: studiis cos sese exercere cogerent, affirmabat, ipsos verisimile esse adversariis superiores futuros, quod fortitudo quidem iis jam adesset, ordinis vero conservatio in rebus gerendis esset accessura; haec enim ambo progressus esse factura, tianc quidem, quod inter pericula addisceretur, animi vero praesentiam conjunctam cum fiducia scientiae confidentiornu quani antea fore.

Imperatores vero et paucos et cum summa potestate creandos, et religioso jurejurando promittendum iis, tore, ut populus eos imperare sinat ita, ut ipsorum intelligentia ferret; sic enim et ea, quae sint celanda, facibus celatum iri, et celera recte atque ordine et sine ulla tergiversatione praeparatum iri.

Atque Syracusani quum eum aodissent, omnia in ejus sententiam decreverunt, imperatoremque crearunt et ipsum Hermocratem et Heraclidem Lysimaclii et Sicanuiu Execesli filium, lios tres,

Corinthumque et Laceda*· monem legatos miserunt, ut auxilia sibi mitterentur, utqut* Lacedaemoniis persuaderent, ut bellum adversus Athenienses majore studio propalam pro se administrarent, quo eos vel a Sicilia abducerent vel ad exercitum, qui in Sicilia erat, aliud auxilium mittere minus possent.

Classis autem Atheniensium, quae ad Catanam erat, Messanam versus continuo navigavit, quod eam per proditionem captum iri sperarent. Et quae struebantur, non successerunt; Alcibiades enim quum jam abiret imperio revocatus, sciens se exsulem fore, Syracusanorum amicis, qui Messanae erant, futuram urbis proditionem, cujus erat conscius, indicavit; illi vero et liomines interfecerunt prius, et tunc, quum ob seditionem ortam in armis essent, ii qui hoc volebant, obtinebant, ne Athenienses reciperentur.

Athenienses vero castris illic tredecim circiter dies habitis quum tempestate jactarentur neque commeatum haberent neque quicquam succederet, Naxum reversi classe vallo munita illic hibernarunt; et triremem Athenas miserunt pecuniarum et equitatus gratia, ut ha* primo vere statioi adessent.

Per eam hiemem Syracusani quoque murum exri-tabant et prope urbema lota illa parte, quae Epipolas spectat, Temeniten complexi, ne, si forte cladem aliquam accepissent , propter angustiorem urbis ambitum facile circumvallarentur, et Megara castellum muniebant, et alterum i» Olympieo, et mare etiam, quacumque ex parte exscensos e navibus fieri poterat, vallo praeclusum muniverunt.

Et quum scirent Athenienses apud Naxum hibernare, cum universis copiis expeditionem adversus Catanam susceperunt, et agrum eorum vastarunt, et Atheniensium tentoriis castrisqne incensis domum redierunt.

Praeterea quum intellexissent, Athenienses Camarinam legatos misisse pro jsre societatis sub Lachete duce initae, si quo pacto cos sibi adjungere possent, ipsi quoque vicissim per legali* agebant; Camarinaei enim iis erant suspecti, ne non alacriter sibi neque ea misissent, quae ad superiorem pugnam miserant, et ne deinceps opem ferre recusarent, quum viderent, Athenienses in praelio rem fetieilqr gessisse, sed ve teris amicitiae jure adducti se iis abjungerent.

Quu® igitur Syracusis quidem Hermocrates aliique Camarinam pervenissent, ab Atheniensibus vero Euphemus cum aliis, Hermocrates coacto Camarinaeorum concilio invidiam Atheniensibus ante conilare volens, hanc habuit orationem:

« Non ideo legati ad vos sumus, viriCauiarinaci, quod vereamur, ne praesentibus Atheniensium copiis terreamini , sed potius ne orationibus illorum, quibus usuri sunt, priusquam aliquid a nobis quoque dictum audieritis, vobis persuadeant.

Venerunt enim in Siciliam praetextu quidem eo, quem audistis, consilio vero eo, quod omnes suspicamur; et mibi videntur non Leontinos veUe in suae sedes restituere, sed potius nos ex nostris expellere. Nec enim rationi consentaneum videtur, eas quidem utbes, quae illic sunt, evertere, eas vero, quae hic sunt, oondtte, et de Leontinis quidem, qui sunt Chalcidenses, pmpter cognationis jus solicitos esse, Chalcidenses vero, qui sum in Euboea, quorum isti sunt coloni, servitute oppressos habere.

Sed eadem ratione et illas res occuparunt, et has nunc occupare conantur; quum enim et Iones ceterique sodi, quotquot eorum erant coloni, imperium ad eos ultro detulissent, ut scilicet Medum ulciscerentur, eorum alios desertae militiae crimine, alios, quod inter se bellum gererent, alios alio objecto specioso crimine, ut in quibusque reperire poterant, in servitutem redegerunt.

Ergo non pro libertate neque hi pro Graecorum neque Graeci pro ana Medis restilenmt, sed alii quidem, ut sibi non autem illis serviretur, alii vero, ut domino mutato alium haberent, cujus non minor sed pejor prodentia esset

« Quanquam non propterea nunc venimus, ut quanta criminum copia suppetat adversus Atheniensium civitatem demonstremus, inter scientes, quot sint ejus fiiqu-rim, sed multo magis^ut nosmet ipsos accusemus, quod quum habeamus ob oculos exempla Graecorum, qui illic sunt, quomodo in servitutem ab »3 redacti sint, dum sibi ipsis opem non ferunt, et nunc eadem ista fraudulenta commenta nobis admota, Leontinorum cognatorum in suam civitatem restitutiones, et Egestaeorum sociorum suppetias, tamen nolumus conspirantes alacriter iis ostendere, non. esso hic Iones neque Hellespontios insulanosque, qui dominum aut Medum aut aliquem unum semper commutantes' serviunt, sed Dorienses, qui liberi ex libera Peloponneso profecti Siciliam incolunt.

An exspectemus, donec oppi-datim singuli capti simus, quum sciamus, nos non nisi hac una ratione capi posse, et animadvertamus eoe ad hanc artem animos appellere, ut alios quidem de nobis oratione dissocient, alios spe societatis ad mutuum bellum concitent, atiia denique, prout quibusque possunt aliquid blandi dicentes, damnom faciant? et existimamus, st ejusdem terra incola, qui remotior est, prius pereat, calamitatem ad quemlibet alium de nobis non perventuram, sed potius qui ante se in calamitatem incidat, eum solum infelicem fore?

« Quod si cui forte in mentem venit, Syracusanum quidem, at non ee ipsum Atheniensium esae bostem, et durum sibi putat esse pro mea patria periclitari, is cogitet, se non magis pro mea, sed pariter simul et pio sua ipsius in mea pugnaturum, idque etiam eo totius, quod me non prine everso, sed me socium habens nec ope destitutus, pugnaturus est; Atheniensemque nolle Syracusanorum inimicitias ulcisci, sed boc de me praetextu sumpto alterius amicitiam non minus confirmare velle.

Verum si quis invidet nobis, aut etiam nos metuit, (qui enim sunt potentiores, utroque hoc incommodo premuntur), et ideo Syracusas damno quidem affici cupit, ut simus modestiores, superstites tamen esse propter suam ipsius incolumitatem, is spem ponit in quadam consilii temperatione, quae non cadit inhumanam potentiam; (ieri enim non potest, ut idem simul et cupiditatis et fortunae pariter sit arbiter.

Quare si frustretur opinione, suorum malorum dolore demersus etiam cupiverit forsitan, ut meis bonis aliquando rursus invidere possit. Sed hujus rei nulla facultas est ei, qui nos deseruerit, et qui non eadem pericula, eaque non de verbis sed de rebus, nobiscum suscipere voluerit; nam nomine quidem nostram potentiam , sed re ipsa suam ipsius salutem tuebitur.

Et sane pracipue vos decebat, Camauiuri, qui estis finitimi et secundo loco periclitaturi, ea prospicere, neque segniter, ut nunc, auxilium uobis ferre, sed potius ipsos ad nos venire, et quae a nobis, si Athenienses in Camarinaeum agrum primum venissent. pro necessitate vestra postulavissetis, ad ca pariter nunc quoque nos adhortari, ne quid concedamus. Sed neque vos adhuc neque ceteri lias cogitationes suscepistis.

«Fortasse vere propter Ignaviam et erga nos ei erga adventantes hostes aequitatem coletis, dicentes, societatem esse vobis cum Atheniensibus; quam proferto non adversus amicos contraxistis, sed adversus hostes, si quis contra vos veniat, et Atheniensibus vero ut succurratis, quoties ab aliis injuriam accipiant, non autem quoties ipsi, ut nunc, injuriam aliis faciant,

quando quidem ne Rhegim quidem Chalcidenses Leontinos Chalcidenses in suas sedes una cum illis restituere volunt. Et sane indignum est, si illi quidem factum ipsum, quod honestae petitionis specie velatur, suspectum habentes praeter id,quod rationi consentaneum videtur, sapiunt, vos vero causa vendibili illos quidem, qui natura suat hostes, juvare vultis, eos vero, qui vel multo magis natura sunt cognati, una cum inimicissimis funditus perdere.

Atqui Iioc minime aequum, sed repellere eos nec apparatum coram formidare; nec enim; si conjungamur omnes, est formidabilis, sed si, id quod isti efficere student, contra disjungamur, siquidem quamvis antra nos solos venerint et pro dio superiores discesserint, tamen non peregerant quae cupiebant, sed celeriter abierunt.

« Quamobrem, si omnes quidem in unum coeamus, non decet animos dejicere, sed ad belli societatem accedere alacrius, praesertim quum auxilium nobis cx Pc* | lopouneso sit venturum, qui sunt istis in re bellica longe priestantiores; neque existimandum est, illam religionem | nobis quidem aequam, vobis vero tutam esse, quod videlicet | neutris opem ferre velitis, quia utroramque socii sitis.

Neque enim re ipsa id ita aequum est, ut juris obtentu. Nam si propterea quod vos auxilium non tuleritis, et victos calamitatem habebit et victor victoriam, quid aliud feceritis, nisi ut propter eamdem vestram absentiam alteris quidem nuJ- | Ium auxilium tuleritis, quo servari possent, alteros vero» ne mali essent, non prohibueritis? Quamquam lionesliof | utique est, cum illis, qui injuriam patiuntur et praderea cognati vobis sunt, conjunctos et commune Sicilia?commodum tueri, et Athenienses, qui in mirum amici vestri sunt, non sinere pcccare.

Sed ut rem totam paucis comprehensam expediamue, nos Syracusani dicimus, nullius quidem esse negotii plane docere aut vos aut alios de rebus illis quas vos ipsi non minus intelligitis; precamur vero, et lesti-ficomur simul, si vobis non persuaserimus, nos insidiis appel i ab Ionibus, perpetuis hostibus,et prodi a vobis, Doiienses ad Doriensibus.

Et si Athenienses nos subegerint, oh vestra quidem consilia victores evadent, sed suo ipsorum nomiuc honorem habebunt, et pro victoriae pncraio nullum alium, quam illum ipsum, qui victoriam iis subministrant, accipient; et rursus si apud nos victoria fuerit, iidem vos pro eo, quod causa fuistis periculorum, etiam pcenam sustinebitis.

Quare rem considerate, atque eligite jam nunc aut praesentem sine periculo servitutem, aut ut victoria nobiscnm parta et turpem illorum dominatum et nostras inimicitias liaud sane breves futuras devitetis. »

Haec quidem Hermocrates dixit, Euphemus vero, Atheniensium legatus, post eum haec :

« Veneramus quidem, ut pristinam societalem renovaremus, sed quoniam Syracusanus nos incessit, ne-Gessarium esteliam de imperio nostro verba facere, ut hoc a nobis jure obtineri demonstremus.

Maxitnum igitur hujus rei testimonium ipse dixit hoc, quod Iones Doriensium hoetes semper sint. Et vero res ita se habet : nos enim, qui sumus Iones, rationem iniimus, qua Peloponnesiis , qui sunt Dorienses et plures, quam.nos, et iidem accola·, minime obediremus,

et post Medicum bellum parata classe Lacedaemoniorum imperio et principatu liberati sumus, quia non magis decebat illos nobis, quam etiam nos illis imperare, nisi quatenus id temporis nobis potentiores erant, et contra nos ipsi eorum, qui regis imperio prius parebarant, duces extitimus et sic nunc agimus, existimantes, ita nos in Peloponnesiorum potestatem minime venturos esse, quum potentiam habeamus, qua vim propulsemus, et, ut dicam quod res est, non injuria in nostram potestatem Iones et insularum incolas redegerimus, quos Syracusani a nobis in servitutem redactos aiunt, quamvis iis simus cognati.