Apotheosis

matris et innocui gestator corporis unus.

naturam poenae expositam, sed non vitiorum

naturam expositam contactibus induit Iesus,

atque ideo poenae nil debuit intemeratus,

fraude carens, omni culparum aspergine liber.1

quid Christi in membris peccati saeva satelles

poena ageret? quid mors hominis sine crimine posset?

nimirum cassis conatibus et sine nervis

conciderent steriles peccati fomite nullo.

mors alitur culpa; culpam qui non habet, ipso

pastus defectu mortem consumit inanem.

sie mors in Domini consumpta est corpore Christi,

sic periit, solitum dum non habet arida pastum.

suspice quapropter solum inculpabile numen,

virtutem 1 Patris et Christi, et iam desine nostrae

invidiam conflare animae, quod sit Deus aut quod

portio parva Dei, cum Christo abscidere quidquam

et resecare Deo partem vel carpere tantum

numen non liceat, plenum sibi semper et in se.

Est operae pretium nebulosi dogmatis umbram

prodere, quam tenues atomi conpage minuta

instituunt, sed cassa cadit ventoque liquescit

adsimilis, fluxu nec se sustentat inani.

aërium Manichacus ait sine corpore vero

pervolitasse Deum, mendax phantasma cavamque

corporis effigiem, nil contrectabile habentem,

ac primum specta an deceat quidquam simulatum

adsignare Deo, cuius mera gloria falsi

nil recipit, membris hic se fallacibus aptans

fingeret esse hominem ventosa subdolus arte,

mentitus totiens, cum diceret ‘inveteratis

do veniam morbis, simul et peccata remitto:

Filius est hominis, pestem qui pellere carnis

et scelerum nexus laxare ac solvere possit:

surge valens, surge innocuus, iam tolle grabatum:

Filius hoc hominis iubeo?’ dignusne videtur

qui testis sibi sit seque ac sua carnea norit?

quid? cum discipulos, hominis quid Filius esset

passurus, fido iam praescius ore monebat,

nonne fatebatur se cum virtute paterna

esse hominem verum? quod si non credo, fefellit,

si natura Dei quae sit, Manichaee, requiris,

omne quod est, verum est. nam si mendosus agit quid,

nec Deus est: mendum divinus non capit usus.

obicis aeterno Domino quod lubricus ad nos

venerit, adsimulans aliud quam verus habebat,

obmutesce, furor; linguam, canis inprobe, morde

ipse tuam, lacero consumens verba palato.

latranti obsistit Mattheus rabiemque refellit,

qui notat omne genus carnalis stirpis ad usque

corporeum Christum, per sex septena virorum

nomina descendens et venam sanguinis alti

ex atavis longo texens per stemmata filo.

septimus hebdomadi venit superaddere sextae

hunc numerum Christus, placidum qui conficit annum

cuncta remittentem contractibus inlaqueata

multimodis, hominemque hominis de morte levantem,

inperfectus enim limus mortalis erat tunc:

vir solus perfectus adest atque integer Iesus,

cui nihil ex septem septenis defuit, ex quo

perficeret mortale genus virtute perenni.

hic ille est nobis qui septima sabbata conplet,

ut caro nostra Deo tandem sociata quiescat,

quam bis terna malis vexabant sabbata noxis.

curramus notis gradibus regumque sequamur

progeniem: Christum invenies de carne parentum

effluxisse hominum, qui sit de semine David,

stirpe recensita numerandus sanguinis heres.

quid? cum sanctiloquus revoluto germine Lucas

sursum versus agit seriem, scandente nepotis

corpore perque atavos cursum relegente vetustos,

septenos decies conscendit Christus in ortus

et duo (nam totidem doctores misit in orbem);

descensos nascendo gradus redeundo retexit

actus ad usque apicem terreni corporis Adam.

inde parens Deitas recipit sua nostraque mixtim,

fitque Dei summi per Christum filius Adam.

restat ut aeriam fingas ab origine gentem,

aërios proceres, Levi, Iudam, Simeonem,

aërium David, magnorum corpora regum

aëria, atque ipsam fecundae virginis alvum

aëre fallaci nebulisque et nube tumentem;

vanescat sanguis perflabilis, ossa liquescant

mollia, nervorum pereat textura volantum;

omne quod est gestum notus auferat inritus, aurae

dispergant tenues, sit fabula quod sumus omnes,

et quid agit Christus si me non suscipit? aut quem

liberat infirmum si dedignatur adire

carnis onus manuumque horret monumenta suarum?

indignumne putat luteum consciscere corpus,

qui non indignum quondam sibi credidit ipsum

pertrectare lutum, cum vas conponeret arvo

nondum viscereo, sed inertis glutine limi

inpressoque putres sub pollice duceret artus?

tantus amor terrae, tanta est dilectio nostri,

dignatur praepinguis humi conprendere mollem

divinis glaebam digitis, nec sordida censet

haerentis massae contagia, iusserat ut lux

confieret, facta est ut iusserat; omnia iussu

imperitante novas traxerunt edita formas: