Apotheosis

est inpossibile spectare profunda Sabaoth,

sed speculum Deitatis homo est: in corpore discas

rem non corpoream sollers interprete Christo

qui Patrem proprium mortali in corpore monstrat,

perspice quam varios fundamus ab ore vapores,

spiramus quotiens animae sufflabilis auras,

nunc flatum tepidum calor exhalatus anhelat,

rorantes nebulas udis de faucibus efflans;

cum libet, in gelidum flabrali frigore ventum

spiritus existit tenuis et sibilat aer.

adde et distinctum quem musica tibia flatum

concipit: aut ille est presso modulamine parcus,

aut tumidum largo sublimat flamine bombum,

aut raucos frangit modulos, aut lene susurrat,

aut exile trahens sonitus producit acutos,

aut murmur tenerum sublidit voce minuta,

haec cum te videas mortali in corpore posse,

cur non aeternum potuisse infundere credas

qualem animam voluit? praescriptis quam quia condens

efflavit fuditque modis, sit facta necesse est.

denique multa sapit, sed non sapit omnia nostrae

vis animae, certum sapere ac praenoscere iussa.

iam cui certus inest modus et cui nosse negatum est

omnia, factura est; nam condita et aucta probatur,

collige de simili, sitne haec factura, creavit

nempe manus Domini corpus mortale lutumque

conposuit digitis, numquid manus articulatim

est digesta Dei? numquid vola? numquid et ungues

claudere flexibiles patulam seu tendere palmam?

ista figura manus nostrae est, quam non habet in se

incircumscriptus Dominus; sed tradita forma est

humanis quae nota animis daret intellectum, 1

ut per corpoream speciem plasmasse feratur

corporis effigiem. 1 sic est plasmata vicissim

flatu incorporeo res flabilis, oris et esse

fertur opus, tenuis per quod constructa refulsit

forma animae atque rudi factam se munere sensit.

si non est factura manus caro nostra, nec oris

est factura anima, flatu et spiramine coepta

inque locum deducta aliquem; namque omne quod hora

natalis profert, locus accipit; et locus ullus

quod cohibere potest, modicum est, nec in omnia fusum;

et quod tam modicum est ut certa sede locetur

iam titubare potest; et quod titubaverit intra

naturam vitii est; vitiosum denique tristem

reccidit in poenam: Deus hoc, mihi credite, non est.

aut, si maiestas animae est, ostendite quid sit

quod lapsam Christique inopem nova gratia inundat,

Spiritus et Sanctus baptismate iustificatam

nobilitat, famulaeque decus, quod defuit, addit,

quod quia praestatur meritis mentisque negatur,

absurde fertur Deus aut pars esse Dei, quae

divinum summumque bonum de fonte perenni

nunc bibit obsequio, nunc culpa aut crimine perdit,

et modo supplicium recipit, modo libera calcat,

miraris peccare animam, quae carne coactam

sortita est habitare domum, cum peccet et ipse

angelus, hospitium qui nescit adire caducum

cratis tabifluae? peccat quia factus et ipse est,

non genitus: quocumque modo sit factus, id unus

scit factor Dominus: factum mihi credere sat sit.

solus labe caret peccati conditor orbis,

ingenitus 1 genitusque Deus, Pater et Patre natus,

solus et exceptus tormentum admittere triste

inviolatus agit, nec quidquam sentit acerbi,

exsortem dic esse animam crucis atque doloris,

si culpae inmunem vacuamque a crimine nosti,

quae peccare valet, valet et succumbere poenae.

ipsa quidem sincera fuit dum conditur olim,

quae collata rudem fecit viviscere limum,

utpote de liquido naturae semine primos

accipiens habitus superoque expressa sereno,

sed mox, ut gravido iussa est innectier arvo,

suavibus inlecebris nimium blandita refrixit

deque volutabris pretiosum polluit ignem,

dum transgressa Dei positum fas inproba calcat,

haec prima est natura animae, sic condita simplex

decidit in vitium per sordida foedera carnis,

exim tincta malo peccamine principis Adae

infecit genus omne hominum quod pullulat inde,

et tenet ingenitas animarum infantia in ortu

primi hominis maculas, nec quisquam nascitur insons.

vitandus tamen error erit, ne traduce carnis

transfundi in subolem credatur fons animarum

sanguinis exemplo, cui texta propagine vena est.

non animas animae pariunt, sed lege latent!

fundit opus natura suum, quo parvula anhelent

vaseula vitalisque adsit scintilla coactis.

quae quamvis infusa novum penetret nova semper

figmentum, vetus illa tamen de crimine avorum

dicitur, inloto quoniam concreta veterno est.

inde secunda redit generatio et inde lavatur

naturae inluvies, iterumque renaseimur intus

perfusi, ut veterem splendens anima exuat Adam.

quae quia materiam peccati ex fomite carnis

consociata trahit, nec non simul ipsa sodali

est incentivum peccaminis, inplicat ambas

vindex poena reas peccantes mente sub una,

peccandique cremat socias cruciatibus aequis,

his crucibus Christus nos liberat incorruptae