Apotheosis

solus homo emeruit Domini formabile dextra

os capere, et fabro Deitatis Agmine nasci,

quorsum igitur limo tanta indulgentia nostro

contigit, ut Domini manibus tractatus honora

arte sacer fieret, tactu iam nobilis ipso?

decrerat quoniam Christum Deus incorrupto

admiscere solo, sanctis quod fingere vellet

dignum habuit digitis et carum condere pignus.

destituit natura quidem destructa coactae

telluris formam, mortique obnoxia cessit:

sed natura Dei numquam solvenda caducam

tellurem nostro vitiatam primitus usu

esse suam voluit, ne iam vitiabilis esset.

Christus nostra caro est: mihi solvitur et mihi surgit;

solvor morte mea, Christi virtute resurgo.

cum moritur Christus, cum flebiliter tumulatur,

me video: e tumulo cum iam remeabilis adstat,

cerno Deum. si membrorum phantasma meorum est,

et phantasma Dei est; mendax in utroque necesse est

sit Christus, specie si Christus fallere novit.

si non verus homo est, quem mors hominem probat ipsa,

nec verus Deus est, operis quem gloria prodit

esse Deum. vel crede mori, vel adesse refelle,

et gemina verum Christum ratione negato.

nam quid magnificum, si non est mortuus Iesus,

et redit? illa Dei virtus memorabilis est, ut

occisus redeat superis surgatque sepultus.

quisque Deum Christum vult dicere, dicat eundem

esse hominem, ne maiestas sua fortia perdat.

Nosco meum in Christo corpus consurgere. quid me

desperare iubes? veniam quibus ille revenit

calcata de morte viis: quod credimus, hoc est.

et totus veniam; nec enim minor aut alius quam

nunc sum restituar. vultus, vigor et color idem,

qui modo vivit, erit, nec me vel dente vel ungue

fraudatum revomet patefacti fossa sepulcri.

qui iubet ut redeam, non reddet debile quidquam;

nam si debilitas redit, instauratio non est.

quod casus rapuit, quod morbus, quod dolor hausit,

quod truncavit edax senium populante veterno,

omne revertenti reparata in membra redibit.

debet enim mors victa fidem, ne fraude sepulcri

reddat curtum aliquid, quamvis iam curta vorarit

corpora; debilitas tamen et violentia morbi

virtus mortis erat: reddet quod particulatim

sorbuerat quocumque modo, ne mortuus omnis

non redeat, si quid pleno de corpore desit,

pellite corde metum, mea membra, et credite vosmet

cum Christo reditura Deo; nam vos gerit ille

et secum revocat, morbos ridete minaces,

inflictos casus contemnite, taetra sepulcra

despuite; exsurgens quo Christus provocat, ite.