Carmina

in nostra fluxit uiscera.

super haec amicum merito se iactans tuum,

quo plus amaretur, dabat.

nec enim ulla nocti et lumini concordia est,

lupus nec agno congruit.

hinc et propheta, sicut, inquit, alites

pares in unum conuolant,

sic semper apta qualitate moribus

iustitia concurrit bonis.

Martinianum sic tibi longe parem

germana mens contexuit,

speculumque mentis et fidei instar tuae

est talium dilectio.

benedictus auctor fonsque sanctorum deus

non stulta iam tantum neque

infirma mundi defluentis eligit,

ut alta mundi destruat;

sed, ut ipse dixit, cuncta iam sursum trahens

et alta mundi uindicat.

quoniam ipse fecit et pusillum et maximum,

utrosque iungit gratia,

et quos creator opere in uno condidit,

hos recreat uno munere.

communis omnes clausit infidelitas,

mediatur ut cunctis fides,

ut fiat omnis subditus mundus deo

omnisque lingua et dignitas

super omne Iesum nomen unum in gloria

regnare fateatur patris.

huic iam et potentes saeculi curuant genu

deduntque ceruices deo,

regemque Christum confitentur principes

et sceptra submittunt cruci.

coeunt in unum purpurae et panni gregem

pastore concordes deo.

commune regnum, sanguis unus omnibus,

summis et imis, Christus est,

qui te decorum gloriosis saeculi,

honore litteris domo,

ditauit humili corde, ut aeternam tibi

conferret altitudinem

et ut coheres diuitum caeli (fores),

istic amator pauperum.

beatus es nunc mente pauper (sed) spei

diues, qua gaudent pauperes,

qui defrudati lubricis mundi bonis,

caeli fruentur gaudiis.

hos inter alto in Abrahae patris sinu

secretum ab igne diuitum et

refrigerantem roribus uitae locum

deus uiuorum praeparat.

insigne tantae iam spei certum tibi

magno coruscat pignore,

plantata domino in atriis Hierusales

tui propage germinis.

namque ut fideli te patri conponeret,

a te poposcit filium,

in semine Isac semen adscribens tuum

ipsumque ut Isac expetens,

quem tu Abramiae caritatis aemulus

uiuam dedisti uictimam

deoque tradens iam peremisti tibi,

ut saluum haberes firmius.

nunc iste uobis exter et uester manet,

terrestris exsors saeculi.

de matris aluo promptus, antequam patrem

matremque cognosset suam

bonumue saperet aut malum discerneret,

beatus elegit bonum.

et nunc in aula paruulus ludit dei

et ore lactanti canit:

de uentre matris et die prima mihi

tu, Christe, protector meus.

audistis et uos, quod beatis dicitur:

potens erit semen tuum.

habes et illud: uentris a fructu tui

in sedibus ponam meis.

qui sermo Dauid quamlibet Christum sonet,

in Christo et illis concinit,

qui Christiani corporis collegio

in sede ponentur dei.

uobis et Annae sternitur consortium

infantis exemplo sacri.

Samuel et iste creuit in templo dei,

nunc agnus et pastor dehinc.

contexat illi sedulae matris manus

ephod staturae congruum,

quem spiritalis in dei uerbo sacris

doctrina tegat liciis.

sitque in superna ueste reginae aureis

intextus ipse fimbriis,

sanctumque Christo Nazarenus uerticem

pastis adornet crinibus, -

animaeque pulchrum crine uirtutis caput

armetur operosa fide.

nec huius umquam desecans nouacula

ascendat in damnum comae.

et ut ille Samso ui capillorum potens,

uirtute crinitus sacra,

sternat leonem strangulatum fortibus