Carmina

praeuertit intutum maris,

ut naue tectus usque uoti litora

uelut expeditus nauita

-de nuditatis nauticae consortio

nudi pudorem euaderet.

fauens fideli rex deus constantiae

prosequitur audacem fidem

uicesque mutans dura succedentibus

aduersa pensat prosperis

solidoque nauem paginatam robore

ad peruehendum praeparat;

pacem procellis inperat, nubes fugat

cursumque in aura dirigit,

tali quiete temperans caelum et mare,

ne pace cursus haereat, .

periculosa nec ratem flatu graui

perurgeat uelocitas.

sic iste Christo blandiente molliter

emensus asperum mare

longinquiorem portum ab urbe adlabitur,

cui Centum Cellas nomen est,

abinde nauis promouenda longius

intraret ut portum phari.

uix iste credens se potitum litore

telluris optatae sibi,

naui relicta laetus insultat solum

Romamque festinat pedes;

illic amica tecta fratrum ciuium

optatus hospes inuenit.

respirat animo, conquiescit corpore,

dat accipitque gaudia,

patriam fruentes inuicem reddunt sibi,

deo fatentur gratias.

Martinianus maesta gaudens indicat,

tolerata narrans fratribus.

lacrimas in ipsis gratulationibus

miscent profuso pectore.

Theridius aberat inde tunc mecum meus

uir, munus a Christo mihi,

uir pacis et uir legis et uir gratiae,

requies uoluptas mens mea;

huius cohospes mente Paulinus pia

in urbe seruabat domum.

Martinianum hic ueste nudat naufraga

et ueste coperit sua

donumque tunicae, qua sodalem ornauerat,

geminat cucullae munere.

largitor ipse tunc uicissim ut naufragus

in ueste mansit unica.

post haec et ad nos pergere inceptat uiam,

qua sternit aggerem silex,

cui munitor Appius nomen dedit.

terit terentem tramitem;

qui ueste trita nauigator uenerat

pedes uiator et terit.

sed ne uel ista penitus inmunis uia

solitis uacaret casibus,

inpune pigram non tulit sententiam,

qua tendere ingressum piget.

ab urbe Capua, quae loco sedis meae

bis dena distat milia,

nanctus uacantem sarcina mulum, ut solent

iumenta reuocari domum,

paruo per iter breue aere conductum sedet;

medioque mox spatio uiae

muli pauore sessor excussus procul

uectore subducto cadit.

in ora lapsus ora non laedit sua,

in saxa fusus et rubos,

nec sente uultum nec lapide artus contudit,

Felicis exceptus manu;

qui iam propinquantem aedibus fratrem suis

non passus occursu mali

suis periclum in finibus capessere

hostem remouit inuidum,

et hunc fidelis conpotem uoti suis

confessor induxit locis

nostrisque iuxta sedibus gratum intulit

Felix patronus hospitem.

patriam hic rogatus indicat, casus refert,

de te beata nuntiat.

referensque paucos de tuis scriptis logos,

quasi labra melle asperserit,

sic de fauorum mihi tuorum guttulis

dulcissimum gustum offerens,

magis coegit quas auenti non dabat

desiderari litteras;

sed cum ipse causa litterarum uenerit,

et litteras uidi tuas,

non atramento calami sed mentis stilo

in fratre praescriptas bono.

ignotus ante mox ut esse cognitus

coepit, fit et carissimus.

ab intus eius emicabat gratia

sermone mentis nuntio.

bonus, inquit, omnis de bono profert bona,

et arborem fructu uides;

sic iste uerbo suauis et castus fide

et fronte honesta lucidus,

dulci benignae caritatis flumine