Carmina

saluumque terrae reddidit.

mirum renarrat se per illud temporis,-

cum puppe praeceps ardua

saliens in illam decidisset nauculam

eoque uenisset loci,

quo cumba multam duxerat rimis aquam

olente sentinae lacu,

statim fouente frigidos artus deo

quiete sopitum sacra

nudumque et udum, fugere quae somnus solet,

dormisse lecto mollius,

spatioque toto, quo relatus litori est,

somno fuisse deditum,

nec aqua excitatum qua madebat nec gelu,

quod nuditate traxerat;

licet esset anni tempus autumnus tepens,

sed naufragis hiems erat,

quos perditorum dura damna tegminum

gelidusque quassabat tremor.

aliud stupendum, quo fidelem gratiam

Martiniani colligas,

dilecte frater, accipe et lauda deum

sanctumque fratrem amplectere:

ut adlabentem portui sensit ratem

stridente harena litoris,

abeunte somno fit sui tandem memor

recipitque sese, expergitur

et adiacentes pectori tangit suo

epistolas apostoli.

hunc in pauore codicem sed nesciens

rebus relictis sumpserat,

uel ille codex spiritu uiuens sacro

non sentienti adhaeserat.

metire, quaeso, quis nisi Christus suo

dedit hunc ministro praesulem?

testatur iste cogitatum nec sibi

illo pericli tempore,

ut inplicatam sarcinis membranulam

meminisset illinc tollere.

quod si subisset in metu mentem suam,

non et uacasset quaerere.

sed in suarum litterarum corpore

Paulus magister adfuit

amansque puro corde lectorem sui

de mortis abduxit manu;

iterum eximendos e maris fundo uiros

largitus est Paulo deus.

quae quondam in ipso nauigante apostolo

fuit potestas gratiae,

haec nunc per eius suffragata litteras

Martiniano et ceteris,

qui Christianis tunc cohaeserunt fuga,

discrimen a discrimine

tutum parauit, ut fideles inpiis

discriminarat naufragos.

ergo ut biremis adplicata litori

exposuit umentes uiros,

uitam tenentes et requirentes simul,

opem saluti flagitant,

ne saeuiori fluctibus terrae dati

algu perirent et fame.

sed propter inde posita Gallorum solo

Massilia Graium filia,

alumna sanctae ciuitas ecclesiae,

pandebat humanos sinus.

urbem hanc petentes naufragi casum indicant,

ali tegique postulant.

Martinianum suscipit fraternitas

tectoque apricat et cibo.

sed copiosa caritate pauperes

stipem pusillam commodant.

exigua largus pensat affectus data,

orando ditant hospitem

et spiritali diuitem uiatico

cum pace dimittunt sua.

tamen iste caligis uilibus donatus est,

ne nautico erraret pede,

qui maluisset confoueri excalcius

quam calciari frigidus.

sed ire terra quamlibet passus mare

nudi pudore respuit,

reputans et illud, ne putaretur lucri

amore nudum fingere,

si ueste Teucer pannea peruaderet

castella uicos oppida,

quali uagari per mare et terras solent

auara mendicabula,

qui deierando monachos se uel naufragos

nomen casumque uenditant.

uerum iste noster Christianus quamlibet

et naufragus uere foret,

similis putari praecauens fallentibus

aliosque se falli negans,

non uult uiator esse, ne nomen nonum

adquirat inpostor sibi,

mauultque uitae ferre iactum nauigans

quam frontis aestum inambulans.

panno ergo sordens, calciamento nitens,

fluitare rursus eligit

repetitque portum et terreae tuto uiae