Evangeliorum libri quattuor

Unum damnati capitis de more iubebant;

Et fuit in uinclis famoso nomine latro,

Quem Christo infensus populus dimittere uitae

Ardebat: trucibus somno sed territa uisis

Pilati coniux, iusti discedere poena,

Mandatis precibusque uirum suspensa rogabat.

Tum iudex iterum procerum disquirere mentem

Temptat, et instanti cuperent quem soluere poenae,

Plebis ad arbitrium mitti de lege requirit.

Sed proceres populum fusa ambitione rogabant,

Latronem legi peterent Christumque negarent..

At postquam procerum incendit sententia uulgum,

Latronisque petit potius sibi cedere uitam,

Consuluit praeses populum, quid uellet Iesum.

Plebs incensa malo saeuos miscere tumultus,

Et crucis ad poenas iterumque iterumque petebant,

Qui regis nomen cuperet, qui Caesaris hostem

Confessus sese proprio damnauerit ore.

Denique ui uictus detestatusque cruentum

Officium increpitans se libera sanguinis huius

Corda tenere sibi, coramque a crimine palmas

Abluit, ut genti tantum macula illa maneret.

Hoc magis inclamant: \'Nos, nos cruor iste sequatur,

Et genus in nostrum scelus hoc et culpa redundet.\'

Pilatus donat plebi legique Barabban

Et crucis ad poenam uictus concedit Iesum.

Proditor at ludas, postquam se talia cernit

Accepto sceleris pretio signasse furentem,

Infelix ueris damnans sua gesta querellis

Proiecit templo tunc detestans argentum.

Exorsusque suas laqueo sibi sumere poenas

Informem rapuit ficus de uertice mortem.

Inde sacerdotes, pretium quod sanguinis esset,

Inlicitum fantes aditis concedere templi,

Quod dare tum licitum, cum sanguis distraheretur,

Credebant, agrum mercati nomine uero

Sanguinis, horrendo signant scelera impia facto.

Haec quondam cooperta canens uox uera profetae

Euentum rerum patefecit in ordine saecli:

Argenti triginta minas posuere profani

Hoc pretium pretiosi corporis instituentes,

Quod mox ad figuli rursus transfertur agellum.

(Traditus est trucibus iustus scelerisque ministris

Militibus: scelerata ludibria corpore praebet.

Purpureamque illi tunicam clamidemque rubentem

Inducunt spinisque caput cinxere cruentis,

Inque uicem sceptri dextram comitatur harundo.

Tum genibus nixi regem dominumque salutant

Iudaeae gentis faciemque lauere saliuis\'

Vertice et in sancto plagis lusere nefandis.

Haec ubi transegit miles ludibria demens,

Indutum propriae ducebat tegmina uestis

Et crucis ad poenam sanctum iustumque trahebat.

Ecce sed egressi quendam cepere Simonem

Cyrena genitum lignumque adferre iubebant, .

Quo dominum lucis iussis suffigere saeuis

Instans urgebat saecli inmutabilis ordo.

At postquam uentum est, ubi ruris Golgatha nomen,

Permixtum felli uinum dant pocula Christo.

Ille sed in summo gustu tractata recusat;

Ut satis antiquis fieret per talia dictis,

Nec tamen insultans hominum furor omnia poscit.

Iamque cruci fixum pendebat in arbore corpus,

Intactaeque dedit tunicae sub sorte per omnes

Militis unius seruans possessio textum.

Et scriptum causae titulum meritique locarunt,

Quod rex Iudaeae plebis gentisque fuisset.

Accidit, ut pariter poenae consortia ferrent

Latrones hinc inde duo; sed caeca furentis

Insultat plebis fixo uaesania Christo:

\'Hic est., qui templum poterat dissoluere solus,

Hic est, qui trino lucis reparare meatu.

Sed nunc discendat suboles ueneranda Tonantis

Et crucis e poena corpusque animamque resoluat.\'

Haec uulgi proceres uaecordis dicta sequuntur;

Atque Pharisaei scribaeque et factio demens

Inludunt motuque caput linguasque loquellis

Insanis quatiunt aeternae ad uincula poenae:

\'Nonne alios quondam trucibus seruare solebat

Morborum uinclis? sese cur soluere poenis

Non ualet? En regem nostrae quem credere gentis

Debuimus: soluat ligni de robore corpus!

Tunc sanctis digne poterimus credere signis.

Confidit genitore Deo: dimittere poena

Cur propriam non uult subolem ueneranda potestas?

Nec minus increpitant dextra laeuaque gementes

Adfixi crucibus scelerum pro sorte latrones.

Iam medium cursus lucis conscenderat orbem,

Cum subito ex oculis fugit furuisque tenebris

Induitur trepidumque diem sol nocte recondit.

Ast ubi turbatus nonam transegerat horam

Consternata suo redierunt lumina mundo.

Et Christus magna genitorem uoce uocabat

Hebraeae in morem linguae; sed nescia plebes

Heliam uocitare putat. Tum concitus unus

Cogebat spongo turpi calamoque reuincto

Inpressum labiis acidum potare saporem.

Cetera turba furens tali cum uoce cachinnat:

\'Spectemus pariter, caelo ne forte remissus

Helias ueniat, celsa qui sede quiescit,