Epistulae imperatorum pontificum aliorum

nobis quod uisum est, scripsimus ; in uestra potestate est deliberare, quod uobis deus imperauerit, quoniam hoc illi nituntur asserere eo modo sibi satisfacere cupientes, ut ita profiteamur et dicamus unum de trinitate passum esse, quod nec patres nec synodi dixerunt.

ista ideo per singula exposuimus, ne illorum subtilitas glorietur in nostra simplicitate: propter istas nouas suas intentiones Uitaliano magnifico uiro subripuerunt et talia uindicare et pro talibus rebus contra nos, quaecumque potuit, impedimenta afferre, cuius immutationem omnis nobiscum deflet ecclesia.

quapropter rogamus, ut consueta cautela et qua solet domnus noster uigilantia cogitetis, et quomodo suscipiendi sint, qui a nobis taliter recesserunt et a nostra fuerunt communione seiuncti, et quid eis respondeatur uel quomodo eorum capitula repellantur, quia eos omnes Constantinopolitana catholica exhorret ecclesia. Data III. Kal. Iulias Constantinopoli.

Filius uester magnificus uir Iustinianus res conuenientes fidei suae faciens basilicam sanctorum apostolorum, in qua desiderat et beati Laurentii martyris reliquias esse, constituit: sperat per paruitatem nostram, ut praedictorum sanctorum reliquias celeriter concedatis.

habuit quidem petitio praedicti uiri secundum morem Graecorum et nos e contra consuetudinem sedis apostolicae exposuimus. accepit rationem. et quia talis feruor est fidei eius, qui mereatur quicquid de apostolica sede depoposcerit, et tale est, quod sperat, unde et salus animae et fidei affectus accrescat, talibus desideriis postulata competit non negare.

unde si et beatitudini uestrae uidetur, sanctuaria beatorum Petri et Pauli secundum morem ei largiri praecipite, et, si fieri potest ad secundam cataractam ipsa sanctuaria deponere, uestrum est deliberare. petit et de catenis sanctorum apostolorum, si possibile est, et de craticula beati Laurentii martyris.

ista sunt desideria praedicti uiri, in haec fides ipsius est incitata. propter hoc in urbem uestram uirum spectabilem Eulogium magistrianum direxit, hoc sibi satisfacere iudicans, si de ipso fonte. de quo per omnem terram sanctuaria apostolorum sunt data, inde et ipse reliquias suscipere mereatur. et bene facitis causam ecclesiasticam, magnopere in contestatione dei, tali homini commendare, cuius sinceritas et integritas circa religionem catholicam nota est omnibus hominibus.

hinc uoluerunt capsellas argenteas facere et dirigere, sed postea cogitauerunt, ut hoc quoque a uestra sede pro benedictione suscipiat. singulas tamen capsellas per singulorum apostolorum reliquias fieri debere suggerimus. Data III. Kal. Iul. Constantinopoli.

HORMISDA GERMANO ET IOHANNI EPISCOPIS FELICI ET DIOSCORO DIACONIS ET BLANDO PRESBVTERO. Opinionum diuersitas diu nos facit de prosperitate uestra uel de susceptae actionis qualitate sollicitos, praecipue cum nihil certum tam diuturno tempore uestrae dilectionis potuissemus rescriptione cognoscere. nos tamen reperta latoris occasione haec ipsa significare maluimus, quapropter salutantes, cum dei omnipotentis auxilio incolomes nos esse cognoscite, quod et de uobis audire desideramus.

sed ut de omnibus, quae gesta sunt, nostram plenius possitis instruere notionem, a quibus personis uel in quibus locis bene, sicut credimus, suscepti fueritis uel ubi aut sub qua festiuitate resurrectionis dominicae caritas uestra tenuerit diem et quid deinceps egeritis, per omnia rescriptis currentibus declarate, quatenus cogitationem nostram de uestra et actuum prosperitate releuare possitis et, si quid instructioni, quam suscepistis, causae defuerit, subiungere cum dei nostri solatio ualeamus. Data VII. Kal. Maias Eutharico cons.

HORMISDA QVIBUS SUPRA, Animus noster diuturna redditur expectatione sollicitus; praecipue ad tantum principem destinati sub celeritate nos certiores debuissetis efficere. nam ante diem ascensionis dominicae litteras uestras credebamus nos posse suscipere.

idcirco tam uestrae sospitatis indicia quam profectum causae, quam peragendam cum dei nostri iuuamine suscepistis, desiderantes agnoscere Paulinum ecclesiae Romanae defensorem cum scriptis praesentibus destinare curauimus, tam principi litteras quam singulis, quibus oportuit, dirigentes.

quapropter deum nostrum congruis precibus oramus, ut ipse salutem uestram sua propitiatione custodiat et causae qualem desideramus concedere dignetur effectum, quia nihil maius inter titulos imperatoris optimi adscribitur, quam si eum ecclesiae gratia praesens et futura praedicare mereatur pacis auctorem. Data III. Kal. Maias Eutharico cons.

HORMISDA LEGATIS NOSTRIS QVIBUS SUPRA, Necesse est, ut uel de iniunctae actionis statu uel de uestrae dilectionis cogitemus absentia, et pro his rebus sollicitudo nostra non patitur scribendi quaslibet occasiones omittere.

antehac per magistrianum, qui in patricii Symmachi remeauit obsequium, litteras karitati uestrae direximus, hortantes, ut nos de uniuersis, quae in causa ecclesiastica gesta sunt uel geruntur, non omitteretis instruere: quod et facere pro nostrae cogitationis releuatione debebitis. nostri enim uoti est, ut labori uestro deus omnipotens desideratum concedere dignetur effectum.

Stephanum negotiatorem, per quem uobis nostra contradentur alloquia, in quo ratio poposcerit, competentibus solatiis adiuuate, quia hunc semper nostrum fuisse recolitis. Data eodem die.

Erat optabile et uoto nostro conueniens consonantia praeteritis nuntiare, scilicet pontificem Constantinopolitanae ecclesiae Iohannem esse superstitem et confessionem libello editam. cuius merita non est dubium deo placere, qui inter catholicos et communicatores sedis apostolicae meruit ad aliam ex hac uita discedere.

in cuius locum Epiphanius quidam presbyter quondam syncellus eius accessit. cuius initia bona uidentur, nam rationabilia loquitur et promittit patrum se regulas seruaturum pacem unitatemque ordinatam non dissipare sed magis augere.

ista sunt quae promittit; quid tamen opere possit implere, adhuc ignoramus; has siquidem litteras quartum post ordinationem eius diem reperta occasione transmisimus necdum cum eo communicauimus, non quasi resistentes sed quia adhuc ab eo non sumus inuitati.

superest ut beatitudinis uestrae insistat oratio, quatenus diuinae gratiae adiutorio talis erumpat, per quem de perfecta possimus unitate gaudere. Accepta VII. Idus Apriles Rusticio cons.

Non miramur apostolatus uestri precibus cuncta nobis prospera successisse, scientes, quod amplius nostro ministerio uestra pro nobis elaboret oratio. ita enim totus se ecclesiastici negotii tulit euentus, ut dubitari non possit beati Petri per singula prouenisse miraculum: primum, quod tantum in ipsis, qui dignitate funguntur, inuenimus religionis ardorem, ut Uitalianus, Pompeius et Iustinianus nobis occurrerent in decem milibus et de aduentu nostro cum uestra gratiarum actione gloriari non arbitrarentur indignum; deinde, quod tanta fuit etiam in plebe deuotio, ut pars maxima populorum cum cereis simul et laudibus uestris nostrum praestolaretur aduentum.

sub hac itaque celebritate secunda feria hebdomadae maioris Constantinopolim sospites hilaresque peruenimus posteroque die piissimo principi praesentati tanto eius releuati sumus affectu, ut, si alia minime praecederent, sola nobis ad solatium piissimi principis gratia suffecisset.

sed orationibus uestris maiora secuta sunt; nam eo die sub senatus cuncti praesentia episcopi quoque quattuor affuerunt, quos Iohannes Constantinopolitanus antistes pro partis suae defensione transmiserat: quibus libellum apostolicae sedis ostendimus omniaque in eo recte canonica esse probauimus.

postremo quinta feria, hoc < est > cena domini, ad palatium in generali conuentu uenit episcopus et perlecto libello consentiens cum summa deuotione subscripsit. quis explicet, quanta illic principis pariter ac senatus laetitia fuerit, quas ibi lacrimas gaudia pepererint, quas uoces uel in laudem principis uel in sedis uestrae totius coetus et cleri fauor emisit? explicari haec relatione non possunt sed considerationi uestrae portitorique relinquimus, quod eloqui non ualemus.

a palatio in ecclesia summa cum celebritate peruenimus, ut fidei animorumque concordiam communionis quoque roboraret. credi uix potest, quis fletus laetantium, quae inmensitas fuerit exundatioque populorum: ipsa suam laetitiam turba mirabatur nec dubitari poterat manum affuisse caelestem, quae talem mundo contulit unitatem.

Acacii praeuaricatoris anathematizati nomen de diptychis ecclesiasticis sed et ceterorum episcoporum, qui eum in communione secuti sunt, sub nostro conspectu significamus erasa; Anastasii quoque ac Zenonis nomina similiter ab altaris recitatione summota. pax est orationibus uestris Christianorum mentibus reddita; una totius est ecclesiae anima, una laetitia; solus luget humani generis inimicus uestrae precis expugnatione collisus.

orate, ut Antiochenam quoque similis felicitas inlustret ecclesiam, de cuius antistite adhuc tractatus nutare conspicitur, quoniam inter diuersa uota populorum de personae electione non constat. credimus tamen, quod precibus beatitudinis uestrae de ipsa quoque uelociter ordinatio digna proueniat, ut coepta pax temporibus uestris per omnem mundum pariter dirigatur et cunctis partibus in apostolicam communionem fidemque conuenientibus perfecta. sicut pridem fuerat, omnibus membris capiti suo connectatur ecclesia. Accepta * *

Per Eulogium u. c. litteras beatitudinis uestrae suscepimus, in quibus significastis intentionem monachorum Scythicorum et quomodo uisum fuerat apostolatui uestro episcopo Constantinopolitano causam delegare, ut ipse inter eos et qui ab eis impetuntur audiret. mihi quidem non displicuerat, quia ubi conscientia cum dei adiutorio nulla formidine terretur, a nullo debet declinare, immo magis festinare, ut per examen quod uerum est omnibus manifestetur.

significastis mihi ab illis contestationem datam, ut non mihi haeretici iungerentur. quos dicunt haereticos, ego ignoro, nisi illos forte, qui synodum Calcedonensem suscipiunt, quos ego catholicos dico. Uictor diaconus dicitur:

quidam cum isto, antequam nos Constantinopolim ingrederemur, habuerunt intentionem de uno de trinitate crucifixo et de Christo composito et de aliis capitulis. nobis hic positis obtulerunt contra ipsum libellum tam nobis quam episcopo Constantinopolitano: conuenimus in domum episcopi ut, inter eos intentio quae uertebatur, agnosceremus.

praedictus episcopus synodum Calcedonensem protulit; legit ante omnes omnia, quae sunt in eodem concilio constituta, dicens \'praeter ista nihil mihi aliud dicatur: qui sequitur ista, potest inter catholicos esse\'. praedictus Uictor respondit \'suscipio similiter et epistolas papae Leonis et sancti Cyrilli epistolas synodales, quae sunt in Calcedonensi concilio allegatae, et manu mea subscribo et sacramentis confirmo ista me suscipere et praeter ista nihil aliud praedicare, et si inuentus fuero aliquando extra ista aliud praedicans, nullam circa me peto misericordiam). Scythae e contra inchoauerunt dicere \'addatur et unus de trinitate!1 nos e contra diximus \'quod non est in quattuor conciliis definitum nec in epistolis beati papae Leonis, nos nec dicere possumus nec addere).

displicuit hoc dictum. Uictor tamen utrum sinceri animo haec diceret an doloso, quis nosse potest, nisi qui corda cognoscit? uerba ista nos audiuimus: dei est animum iudicare.

postea sine nobis magnificus uir Uitalianus magister militum inter se et episcopum Constantinopolitanum uocauerunt praedictum Uictorem; locuti sunt cum eo: quid definierunt inter se, nescimus.

postea nec Uictor ad nos uenit nec est causa dicta. isti tamen Scythae sciat beatitudo uestra quia omnes accipientes synodum Calcedonensem Nestorianos dicunt dicentes non sufficit synodus contra Nestorium\' et sic debere synodum suscipere, quomodo ipsi exposuerint. qui homines quales sunt aut quales intentiones habent et quid uolunt in fide catholica introducere, cum dei adiutorio manifestatum est omnibus catholicis nec indiget causa meo labore, quam deus pro sua misericordia produxit ad lucem.

ego, quod a patribus didici, quod semper ecclesia catholica seruauit, non tacui, non abscondi. unus est deus, de quo Moyses loquitur dicens: audi. Israel, dominus deus tuus deus unus est, et in alio loco ait: dominus solus ducebat eos. unius substantiae credimus trinitatem, quomodo praedixi, unam deitatem, tres personas, quia nec plures deos dicimus credentes unum deum esse, id est patrem et filium et spiritum sanctum, nec tres personas negamus, ne Sabellii dogma uideamur sequi. uerum est personam filii, id est uerbi\'\'dei, consubstantialem patri: ipsa caro facta est, ipsa in utero Maiiae habitauit, ipsa naturam humanam suscepit sine peccato, unde filius dei homo factus natus est de uirgine Maria.

propter quod eam dei genitricem dicimus et credimus, quia unitas diuinitatis et humanitatis, quae fieri coepta est ex quo Mariae angelus Gabrihel annuntiauit dicens: aue Maria gratia plena, spiritus sanctus superueniet in te uel cetera, non tantum in utero non est diuisa sed nec in partu nec in nutrimentis nec in passione nec in sepulchro nec in resurrectione nec in caelo separata est, quia unus est filius dei dominus noster Iesus Christus, non in personis diuisus, non in naturis separatus neque in potentia diuersus.

idem est namque et sustinens passionem, quia omnes haereses aut diuidens quomodo Nestorius aut negans quomodo Eutyches aut minus incarnationem credens quomodo Apollinarius aut fantasiam introducens quomodo Manes a fide catholica sunt incisae: homines operarii iniquitatis et hostes doctrinae apostolorum. ista didici, ista audiui a maioribus nostris et, si forte citra ista quid debeamus sequi ignoro, exponente beatitudine uestra necesse est me sequi.

Maxentius tamen quod sub abbatis uocabulo dixit se congregationem habere, si interrogetur aut cum quibus monachis uixit aut in quo monasterio aut sub quo abbate monachus factus est, dicere non potest. similiter et si de Achille dicere uoluero, rem facio superuacuam; cui hoc sufficit: semper latere propter conscientiam suam ab omnibus catholicis damnatam. Data Id. Octobr. Eutharico cons. Accepta XV. Kal. Decembr. cons. ss.

Magna est dei misericordia et inaestimabilia eius iudicia, qui nihil occultum dimittit, ut probetur uniuscuiusque conscientia. Dorotheus Thessalonicensis non nouus apparuit nec ad praesens factum se demonstrauit quem olim uera praedicabat opinio. iste semper in malis suis desideriis inuolutus. data occasione exercuit quod-contra fidem catholicam semper parturibat scelus.

in aliis litteris significauimus beatitudini uestrae, quo ordine transeuntes Thessalonicam libellos non potuimus suscipere; erat tamen constitutum post ordinationem sanctae ecclesiae Constantinopolitanae unum ex nobis ad ipsum dirigere, quia hoc spera<ra)t praedictus, ut unus ex nobis post libellos susceptos cum ipso missas teneret, quasi testimonio habens in generalitate se ad unitatem sedis apostolicae esse coniunctum.

etsi tardo, factum est tamen, ut uenerabilem Iohannem episcopum ad ipsum dirigeremus; directus est cum ipso ex communi electione Epiphanius presbyter germanus uenerabilis Inlustris episcopi; erat cum ipsis et Licinius comes scolae ex ordinatione clementissimi imperatoris.

qui Licinius tamen cum prius pro alia causa Thessalonicam esset directus, congregata synodo de paroecia ecclesiae Thessalonicensis ibi est inuentus <ex>spectans secundum promissionem unum ex nobis. uoluerunt ipso praesente libellos facere et subscribere. quod factum est: signauit ipsos libellos praedictus uir, ueniens Constantinopolim factum nuntiauit; dicebatur nobis ab apocrisiario Dorothei \'iubete dirigere, qui libellos suscipiat. deliberatum est, sicut praediximus, uenerabilem Iohannem episcopum ambulare et, ut haberet testimonium subscriptionis illorum, rogauimus piissimum imperatorem, ut et comes Licinius ambularet cum eo. quod et factum est.

et quia peruenerunt in ciuitatem, nuntiata est Dorotheo per comitem Licinium praesentia nostrorum. qui direxit Aristidem presbyterum cum aliis duobus episcopis, quos solus sciebat aduersarios esse negotii, ut nostros uideret. cum quibus uoluerunt facere in primis certamina de libellis dicentes \'sunt capitula, quae debeant emendari\\ dixerunt nostri non esse in potestate ipsorum hoc facere: (si uultis facere, deo gratias; si non uultis facere, uenimus, salutauimus uos, perambulamus\'. discesserunt post ista uerba.

ad aliam diem conuenerunt iterum ista loquentes et, antequam propositionem uerborum fecissent, ubi non est intentio generata, non iniuria secuta est, subito populus insanus irruit super ipsum et duos pueros occiderunt episcopi, caput etiam fregerunt episcopo in duabus partibus et renes eius dissipauerunt et, nisi misericordia dei et defensio sancti Marci basilicae eruisset eos de manibus eorum, ibi perierant. liberati sunt tamen, quomodo dicitur, quia manus publica superuenit, quae eos eruere potuit.

ista et istorum concinnamenta Dorothei malitia fabricauit, qui ante biduum quam peruenirent nostri Thessalonicam super duo milia baptizauit. sacramenta tanta erogauit in populo, quae possint ipsis ad tempora sufficere, significans plebi, quia fides recta mutatur. ista quomodo non habuerant excitare populum? ista quem non inuitabant ad seditiunem?

post hoc et ipsum libellum, quem fecerat cum episcopis, ante populum scidit dicens \'ego istud usque ad mortem meam numquam facio nec facientibus consentio\'. occiderunt et Iohannem uenerabilem catholicum, qui nos uenientes susceperat in domo sua, qui semper separatus fuit a communione Dorothei propter synodum Calcedonensem: in quo talem mortem exercuerunt, qualem illi <qui> sanctum Proterium occiderunt.

ista ad clementissimum imperatorem peruenerunt et prope in tota ciuitate catholicis luctus est propter talia quae contigerunt scelera. promittit sancta clementia uindicare et iactare Dorotheum, quia nos contestati sumus pietatem eius dicentes \'nulla ratione Dorotheum inter episcopos aut in communione sedis apostolicae potest beatissimus papa recipere\' et contra, qui uoluerint eum in sua communione recipere, scire se esse reos auctoritate ecclesiastica.

ista ad notitiam beatitudinis uestrae festinauimus referre, ut nihil uos lateat, quod in istis partibus agitur. Accepta IIII. Kal. Decbr. Eutharico cons.

DIACONIS ET BLANDO PRESBVTERO, Cum nos ecclesiasticae prosperitatis gaudia subleuarent et prope plenum laboris uestri fructum cottidie carperemus, repente nos inimica uniuersis, quae uotiue successerant, fama confundit. cuius opinionis ordinem etsi uobis necdum referentibus suspicamur incertum, pro ipsius rei tamen magnitudine credidimus non tacendum.

itaque perlatum est fratrem et coepispopum nostrum Iohannem, dum ad Thessalonicam pro suscipiendis tantum libellis, qui promittebantur, accederet, ita plebis inrationabili seditione concussum, ut extincto primum eo, qui hospitium uenienti praebuerat, ipse quoque non dissimili caede mactatus et uix sacrosancti fontis reuerentia uindicatus euaserit.

cuius seditionis initium sub interrogationis dolosae commento ab Aristide presbytero narratur exortum. uerum nos, si haec manifesta sunt, adeo de plebe non querimur. erit in potestate uenerandi principis temporis sui et catholici sacerdotis iniuriam, qua iubeat, resecare censura.

sed id, quod ad nos attinet, cura peruigili per uos deo propitio desideramus impleri, quia. nullum uolumus aut non reddita ratione conuerti aut sic rectam uiam fidei profiteri, ut sibi a principe aliquid sine doctrinae remedio causetur imponi.

hoc igitur suggestione uestrae supplicationis peragite, ut Thessalonicensis episcopus, qui sub interrogationis obtentu ecclesiasticam pacem protracto in longum nititur dissipare negotio, quam a uobis suscipere noluit, a principe ad urbem directus ab apostolica percipiat sede doctrinam et, quicquid sibi dubium putat, huc ueniens praesenti a. nobis inquisitione condiscat; sic enim probare potest se catholicae professionis seruare cautelam, non malitiose concepta uindicare certamina.

sciat nos paratos esse et bene inquirentes instruere et errantes ad fidei rectum tramitem scientia duce reuocare, quia si dubitans paratam non uult experiri doctrinam nec rursus in simplicitate cordis, quae pacis et religionis causa iubentur, admittere, in aperto est, qua mente uel dei nostri praeceptis obsistat uel orthodoxi principis exempla contemnat.

in hac ergo parte totus suggestionis uestrae actus immineat, quia nec illi alia possunt ratione saluari et incitatae plebis sub hoc melius moderamine causa sedatur. cum quo etiam Aristidem presbyterum clementissimus princeps ad nos uenire praecipiat, quia, sicut praefati sumus, omnes, quorum pax ecclesiastica ambiguitate diuiditur, simul ad communionem nostram depulsa mali erroris aegritudine catholicae scientiae cupimus sentire medicinam.

praeterea, mox praesentia uos contigerit scripta suscipere, debebitis bitis ad nos de uestris aliquem destinare cum relatione, quae uniuersa contineat, unde < de > his, quae gesta sunt uel geruntur, sollicitudinem nostram releuare debeatis. datarium quoque litteris uestris adiungite, ne uobis portitoris tarditas possit adscribi. Data III. Idus Octobr. Eutharico cons.

HORMISDA GERMANO ET IOHANNI EPISCOPIS ET BLANDO PRESBVTERO. Grauiter nos Iohannis catholici afflixit interitus, quem haeretici Dorothei uesania perhibetis extinctum. nam eundem Dorotheum Constantinopolim iussu principis didicimus euocatum.

aduersus quem domno et filio nostro clementissimo principi debetis insistere, ne ad eandem ciuitatem denuo reuertatur sed episcopatus, quem numquam bene gessit, honore deposito ab eodem loco ad ecclesiam longius relegetur uel certe huc ad urbem sub prosecutione congrua dirigatur.

ad hanc etiam partem inuigilare debebitis, ne in loco eius Aristides totius mali incentor et conscius quibuslibet subreptionibus ordinetur, nam nihil prodest mutari personam, si eius deformis nequitia perseueret; sed talem uirum debetis eligere, ut de iudicio uestro cuncta catholicorum congregatio gratuletur.

his igitur obseruatis pro Thomae atque Nicostrati fratrum et coepiscoporum nostrorum personis intentio dilectionis uestrae uehementer debet incumbere. nam quid prodest ecclesiam redintegrasse, si ab eius corpore sacerdotes uideamus extraneos, quos in nostram communionem uos caute atque rationabiliter non ignorastis esse susceptos? unde non leuiter nos res ista contristat, si ab his, qui sedis apostolicae praedicationem sequuntur, neglegantur qui in eius fide et consensu recepti sunt.

idcirco, sicut hortati sumus, pro eorum communione atque loco serenissimo principi uehementer insistite; nam in eadem causa domno et filio nostro clementissimo principi et uiro illustri Iustiniano filio nostro scripta direximus, hortantes, ut cum uestra, quantum ad ecclesiarum suarum receptionem pertinet, debeant caritate tractare. de quo uos articulo nostrae ordinationis \'suspicamur immemores: diximus enim, quemadmodum exclusis occupatoribus hi, de quibus loquimur, ad proprias reuertantur ecclesias, ut illi alibi, si tamen rectae sunt fidei, ordinentur.

de personis Scytharum monachorum uir illustris Iustinianus nobis scripsit, quarum exemplaria litterarum fraternitati uestrae direximus. qui cum nollent sustinere uestrae dilectionis aduentum et obseruationum moras se dicerent ferre non posse, temptauerunt clam de urbe discedere. quos tamen nos fecimus sollicitius custodiri, ea, quae de uobis contraria dixerunt, uolentes agnoscere, ut, cum reuersi deo propitio fueritis, eorum error rationabilibus adhortationibus corrigatur. Data III. Non. Decembr. Eutharico u. c. cons.

HORMISDA QVIBUS SUPRA. Ita nos incolomitatis et actuum uestrorum cura sollicitat, ut quamuis frequentibus occasionibus non praetermittamus hortari certos nos de his, quae circa uos aguntur, fieri litteris destinatis. nam et cum per hominem illustris uiri atque magnifici patricii filii nostri Agapiti desideriis nostris congruos miserimus affatus et nunc quoque anxietatis nostrae credidimus solatio, si ad uos praesentia scripta mitteremus:

tantum est, ut de actibus atque sospitate uestra nec non et de mora, per quam uos detineri plurimum dolemus, releuetis nos alloquiis sub occasione idonea portitoris. Data VI. Idus Iul. Rusticio u. c. cons.

HORMISDA GERMANO EPISCOPO FELICI ET DIOSCORO DIACONIS ET BLANDO PRESBVTERO. Animos nostros tam diuturnum dilectionis uestrae silentium ut tantorum temporum contristat absentia, praecipue cum uir magnificus patricius Symmachus et uir illustris Romanus magister militum filii nostri reditum apud nos caritatis uestrae sine dilatione promiserint, et ignoramus, utrum illic causarum qualitas an certe fraus aliqua simulata sub necessitate detineat, quia nobis sollicitudinem sine cessatione gerentibus et paene uniuersos partium illarum homines percontantibus diuersa et dissimilia nuntiantur.

et ideo, quoniam causas tantae tarditatis uos melius deprehendere et intellegere potestis atque cognoscere, significare nobis ista, de quibus noster cruciatur animus, debuistis, uel si est causa dilationis idonea, sicut constitutum est, aliquem de uestris ad nos oportuerat destinari.

unde ne forsitan per uersutias aut aliquam concinnationem uobis dilatio et impedimenta generentur, sub celeritate nobis scribite, ut sub rationabili ordinatione pro uestra repetitione ad filium nostrum imperatorem clementissimum dirigamus.

ergo tam circa personas quam de causa fidei, pro qua diu moramini, quid geratur. instructe atque plenissime nobis uniuersa rescribite, ut omnibus cognitis deo nostro fauente tractemus, quemadmodum personis uestris et causae ipsius, cuius res agitur, possit misericordia subuenire. Data Id. Iul. Rusticio u. c. cons. t

DOMINO BEATISSIMO ET INEFFABILITER MIRABILI ET IN CHRISTI GRATIA PRAEFERENDO PAPAE HORMISDAE POSSESSOR IN DOMINO AETERNAM SALUTEM. Decet et expedit ad capitis recurrere medicamentum, quotiens agitur de sanitate membrorum. quis enim maiorem circa subiectos sollicitudinem gerit aut a quo magis est nutantis fidei stabilitas expetenda quam ab eius sedis praeside, cuius primus a Christo rector audiuit: tu e s\' Petrus et super hanc petram aedificabo ecclesiam meam?

arbitror uestram beatitudinem non latere, quantis in Constantinopolitana urbe ecclesia laboret insidiis et ad morem ueteris morbi in saniem uulnus iterum quaerat erumpere, quod obductum creditur cicatrice. unde cum quorundam fratrum animus de codice Fausti cuiusdam natione Galli Reginae ciuitatis episcopi. qui de diuersis rebus et frequentius de gratia dei diserte uisus est disputare. in scandalum moueretur aliis, ut se habent humana studia, in contrarium renitentibus, me crediderunt de hoc ambiguo consulendum. dixi quidem ea, quae a tractatoribus pro captu prop<rii>

ingenii disputantur, non ut canonica recipi aut ad synodalium uicem pro lege seruari sed habere nos certa, scilicet quae ueteri lege uel noua conscripta et generalibus patrum sunt decreta iudiciis, ad fundamentum fidei ac religionis integram firmitatem; haec autem, quae antistites diuersi conscripserunt, pro qualitate sui sine praeiudicio fidei solere censeri. sed cum haec.

quantum in eorum frequenti postulatione persensimus, magis eis excusatio uideretur, uel pro eorum prece uel pro obsequii occasione reddendi apostolatui uestro per lustinum diaconem meum praesumpsi apices meae paruitatis ingerere, quibus principaliter orationum uestrarum munimen exposcens quaeso, ut consulentes, quid de praefati auctoris dictis uideatur, auctoritate apostolicae responsionis agnoscant, maxime quod filii quoque uestri magistri militum Uitalianus ac lustinianus praecipue super hac re rescripto beatitudinis uestrae similiter informari desiderant.

codicem quoque retractandum antehac direxisse me memini continentem beati Pauli apostoli epistolarum explanationes, pro quo rescripto gratulari non merui. unde simili prece deposco, ut praerogatiuam benedictionis uestrae - competenti responsione merear adipisci. Accepta XV. Kal. Aug. Rusticio cons.

HORMISDA POSSESSORI EPISCOPO, Sicut rationi congruit, ut consulant ambigentes, ita par est respondere consultos, quia ipse impellit in errorem, qui non instruit ignorantem, nec quicquam aptius est studioso religionis quam inquisitio ueritatis, quando facilius deuium uitat. qui iter per quod gradiatur rogat.