Epigrammata

Ante preces totas primaque verba dedit.

Inprobius quiddam ridensque rubensque rogavi:

Pollicitast nulla luxuriosa mora.

Sed mihi pura fuit; tibi non erit, Aeschyle, si vis

Accipere hoc munus condicione mala.

Quid tibi nobiscum est, ludi scelerate magister,

Invisum pueris virginibusque caput?

Nondum cristati rupere silentia galli:

Murmure iam saevo verberibusque tonas.

Tam grave percussis incudibus aera resultant,

Causidicum medio cum faber aptat equo;

Mitior in magno clamor furit amphitheatro,

Vincenti parmae cum sua turba favet.

Vicini somnum—non tota nocte—rogamus:

Nam vigilare leve est, pervigilare grave est.

Discipulos dimitte tuos. Vis, garrule, quantum

Accipis ut clames, accipere ut taceas?

Cum futuis, Polycharme, soles in fine cacare.

Cum pedicaris, quid, Polycharme, facis?

Dixerat 'o mores! o tempora!' Tullius olim,

Sacrilegum strueret cum Catilina nefas,

Cum gener atque socer diris concurreret armis

Maestaque civili caede maderet humus.

Cur nunc 'o mores!', cur nunc 'o tempora!' dicis?

Quod tibi non placeat, Caeciliane, quid est?

Nulla ducum feritas, nulla est insania ferri;

Pace frui certa laetitiaque licet.

Non nostri faciunt, tibi quod tua tempora sordent,

Sed faciunt mores, Caeciliane, tui.

Massyli leo fama iugi pecorisque maritus

Lanigeri mirum qua coiere fide.

Ipse licet videas, cavea stabulantur in una

Et pariter socias carpit uterque dapes:

Nec fetu nemorum gaudent nec mitibus herbis,

Concordem satiat sed rudis agna famem.

Quid meruit terror Nemees, quid portitor Helles,

Ut niteant celsi lucida signa poli?

Sidera si possent pecudesque feraeque mereri,

Hic aries astris, hic leo dignus erat.

Liber, Amyclaea frontem vittate corona,

Qui quatis Ausonia verbera Graia manu,

Clusa mihi texto cum prandia vimine mittas,

Cur comitata dapes nulla lagona venit?

Atqui digna tuo si nomine munera ferres,

Scis, puto, debuerint quae mihi dona dari.

Dentibus antiquas solitus producere pelles

Et mordere luto putre vetusque solum,

Praenestina tenes decepti regna patroni,

In quibus indignor si tibi cella fuit;

Rumpis et ardenti madidus crystalla Falerno,

Et pruris domini cum Ganymede tui.

At me litterulas stulti docuere parentes:

Quid cum grammaticis rhetoribusque mihi?

Frange leves calamos et scinde, Thalia, libellos,

Si dare sutori calceus ista potest.

Effigiem tantum pueri pictura Camoni

Servat, et infantis parva figura manet.

Florentes nulla signavit imagine voltus,

Dum timet ora pius muta videre pater.

Non silice duro structilive caemento,

Nec latere cocto, quo Samiramis longam

Babylona cinxit, Tucca balneum fecit:

Sed strage nemorum pineaque conpage,

Ut navigare Tucca balneo possit.

Idem beatas lautus extruit thermas

De marmore omni, quod Carystos invenit,

Quod Phrygia Synnas, Afra quod Nomas misit,

Et quod virenti fonte lavit Eurotas.

Sed ligna desunt: subice balneum thermis.

Haec sunt illa mei quae cernitis ora Camoni,

Haec pueri facies primaque forma fuit.

Creverat hic vultus bis denis fortior annis,

Gaudebatque suas pingere barba genas,

Et libata semel summos modo purpura cultros

Sparserat: invidit de tribus una soror

Et festinatis incidit stamina pensis,

Absentemque patri rettulit urna rogum.

Sed ne sola tamen puerum pictura loquatur,

Haec erit in chartis maior imago meis.

Quod optimum sit disputat convivium

Facunda Prisci pagina,

Et multa dulci, multa sublimi refert,

Sed cuncta docto pectore.

Quod optimum sit quaeritis convivium?

In quo choraules non erit.

Funera post septem nupsit tibi Galla virorum,

Picentine: sequi vult, puto, Galla viros.

Oderat ante ducum famulos turbamque priorem

Et Palatinum Roma supercilium:

At nunc tantus amor cunctis, Auguste, tuorum est,

Ut sit cuique suae cura secunda domus.

Tam placidae mentes, tanta est reverentia nostri,

Tam pacata quies, tantus in ore pudor.

Nemo suos—haec est aulae natura potentis—,

Sed domini mores Caesarianus habet.

Duxerat esuriens locupletem pauper anumque:

Uxorem pascit Gellius et futuit.

Lector et auditor nostros probat, Aule, libellos,

Sed quidam exactos esse poeta negat.

Non nimium curo: nam cenae fercula nostrae