Epigrammata

Nec Tusca ligo vinea politus,

Nec pallens toga mortui tribulis,

Nec pigri rota quassa mulionis,

Nec rasum cavea latus visontis,

Nec dens iam senior ferocis apri.

Res una est tamen: ipse non negabit,

Culus tritior Hedyli lacernis.

Nympha sacri regina lacus, cui grata Sabinus

Et mansura pio munere templa dedit,

Sic montana tuos semper colat Umbria fontes,

Nec tua Baianas Sassina malit aquas:

Excipe sollicitos placide, mea dona, libellos;

Tu fueris Musis Pegasis unda meis.—

'Nympharum templis quisquis sua carmina donat,

Quid fieri libris debeat, ipse monet.'

In Saeptis Mamurra diu multumque vagatus,

Hic ubi Roma suas aurea vexat opes,

Inspexit molles pueros oculisque comedit,

Non hos, quos primae prostituere casae,

Sed quos arcanae servant tabulata catastae

Et quos non populus nec mea turba videt.

Inde satur mensas et opertos exuit orbes

Expositumque alte pingue poposcit ebur,

Et testudineum mensus quater hexaclinon

Ingemuit citro non satis esse suo.

Consuluit nares, an olerent aera Corinthon,

Culpavit statuas et, Polyclite, tuas,

Et turbata brevi questus crystallina vitro

Murrina signavit seposuitque decem

Expendit veteres calathos et si qua fuerunt

Pocula Mentorea nobilitata manu,

Et viridis picto gemmas numeravit in auro,

Quidquid et a nivea grandius aure sonat.

Sardonychas vero mensa quaesivit in omni

Et pretium magnis fecit iaspidibus.

Undecima lassus cum iam discederet hora,

Asse duos calices emit et ipse tulit.

Seu tu Paestanis genita es seu Tiburis arvis,

Seu rubuit tellus Tuscula flore tuo,

Seu Praenestino te vilica legit in horto,

Seu modo Campani gloria ruris eras:

Pulchrior ut nostro videare corona Sabino,

De Nomentano te putet esse meo.

In Tartesiacis domus est notissima terris,

Qua dives placidum Corduba Baetin amat,

Vellera nativo pallent ubi flava metallo

Et linit Hesperium brattea viva pecus.

Aedibus in mediis totos amplexa penates

Stat platanus densis Caesariana comis,

Hospitis invicti posuit quam dextera felix,

Coepit et ex illa crescere virga manu.

Auctorem dominumque nemus sentire videtur:

Sic viret et ramis sidera celsa petit.

Saepe sub hac madidi luserunt arbore Fauni,

Terruit et tacitam fistula sera domum;

Dumque fugit solos nocturnum Pana per agros,

Saepe sub hac latuit rustica fronde Dryas.

Atque oluere lares comissatore Lyaeo,

Crevit et effuso laetior umbra mero;

Hesternisque rubens deiecta est herba coronis,

Atque suas potuit dicere nemo rosas.

O dilecta deis, o magni Caesaris arbor,

Ne metuas ferrum sacrilegosque focos.

Perpetuos sperare licet tibi frondis honores:

Non Pompeianae te posuere manus.

Tinctis murice vestibus quod omni

Et nocte utitur et die Philaenis,

Non est ambitiosa nec superba:

Delectatur odore, non colore.

Ad cenam invitant omnes te, Phoebe, cinaedi.

Mentula quem pascit, non, puto, purus homo est.

Herculis in magni voltus descendere Caesar

Dignatus Latiae dat nova templa viae,

Qua, Triviae nemorosa petit dum regna, viator

Octavum domina marmor ab urbe legit.

Ante colebatur votis et sanguine largo,

Maiorem Alciden nunc minor ipse colit.

Hunc magnas rogat alter opes, rogat alter honores;

Illi securus vota minora facit.

Alcide, Latio nunc agnoscende Tonanti,

Postquam pulchra dei Caesaris ora geris,

Si tibi tunc isti vultus habitusque fuissent,

Cesserunt manibus cum fera monstra tuis:

Argolico famulum non te servire tyranno

Vidissent gentes saevaque regna pati,

Sed tu iussisses Eurysthea; nec tibi fallax

Portasset Nessi perfida dona Lichas,

Oetaei sine lege rogi securus adisses

Astra patris summi, quae tibi poena dedit;

Lydia nec dominae traxisses pensa superbae,

Nec Styga vidisses Tartareumque canem.

Nunc tibi Iuno favet, nunc te tua diligit Hebe;

Nunc te si videat nympha, remittet Hylan.

Uxor cum tibi sit formosa, pudica, puella,

Quo tibi natorum iura, Fabulle, trium?

Quod petis a nostro supplex dominoque deoque,

Tu dabis ipse tibi, si potes arrigere.

Lascivam tota possedi nocte puellam,

Cuius nequitias vincere nemo potest.

Fessus mille modis illud puerile poposci: