Epigrammata

Malim convivis quam placuisse cocis.

Dixerat astrologus periturum te cito, Munna,

Nec, puto, mentitus dixerat ille tibi.

Nam tu dum metuis, ne quid post fata relinquas,

Hausisti patrias luxuriosus opes,

Bisque tuum deciens non toto tabuit anno:

Dic mihi, non hoc est, Munna, perire cito?

Inter tanta tuae miracula, Caesar, harenae,

Quae vincit veterum munera clara ducum,

Multum oculi, sed plus aures debere fatentur

Se tibi, quod spectant qui recitare solent.

Cum tua sacrilegos contra, Norbane, furores

Staret pro domino Caesare sancta fides,

Haec ego Pieria ludebam tutus in umbra,

Ille tuae cultor notus amicitiae.

Me tibi Vindelicis Raetus narrabat in oris,

Nescia nec nostri nominis Arctos erat:

O quotiens veterem non infitiatus amicum

Dixisti 'Meus est iste poeta, meus!'

Omne tibi nostrum quod bis trieteride iuncta

Ante dabat lector, nunc dabit auctor opus.

Languidior noster si quando est Paulus, Atili,

Non se, convivas abstinet ille suos.

Tu languore quidem subito fictoque laboras,

Sed mea porrexit sportula, Paule, pedes.

Festinata sui gemeret quod fata Severi

Silius, Ausonio non semel ore potens,

Cum grege Pierio maestus Phoeboque querebar.

'Ipse meum flevi' dixit Apollo 'Linon:'

Respexitque suam quae stabat proxima fratri

Calliopen et ait: 'Tu quoque vulnus habes.

Aspice Tarpeium Palatinumque Tonantem:

Ausa nefas Lachesis laesit utrumque Iovem.

Numina cum videas duris obnoxia fatis,

Invidia possis exonerare deos.'

Septem post calices Opimiani

Denso cum iaceam triente blaesus,

Affers nescio quas mihi tabellas

Et dicis 'Modo liberum esse iussi

Nastam—servolus est mihi paternus—:

Signa.' Cras melius, Luperce, fiet:

Nunc signat meus anulus lagonam.

Cum me captares, mittebas munera nobis:

Postquam cepisti, das mihi, Rufe, nihil.

Ut captum teneas, capto quoque munera mitte,

De cavea fugiat ne male pastus aper.

Lege nimis dura convivam scribere versus

Cogis, Stella. 'Licet scribere nempe malos.'

Sic in gramine florido reclinis,

Qua gemmantibus hinc et inde rivis

Curva calculus excitatur unda,

Exclusis procul omnibus molestis,

Pertundas glaciem triente nigro,

Frontem sutilibus ruber coronis;

Sic uni tibi sit puer cinaedus

Et castissima pruriat puella:

Infamem nimio calore Cypron

Observes, moneo precorque, Flacce,

Messes area cum teret crepantis

Et fervens iuba saeviet leonis.

At tu, diva Paphi, remitte, nostris

Inlaesum iuvenem remitte votis:

Sic Martis tibi serviant Kalendae

Et cum ture meroque victimaque

Libetur tibi candidas ad aras

Secta plurima quadra de placenta.

Ad cenam si me diversa vocaret in astra

Hinc invitator Caesaris, inde Iovis,

Astra licet propius, Palatia longius essent,

Responsa ad superos haec referenda darem:

'Quaerite qui malit fieri conviva Tonantis:

Me meus in terris Iuppiter, ecce, tenet.'

Quae mala sint domini, quae servi commoda, nescis,

Condyle, qui servum te gemis esse diu.

Dat tibi securos vilis tegeticula somnos,

Pervigil in pluma Gaius, ecce, iacet.

Gaius a prima tremebundus luce salutat

Tot dominos, at tu, Condyle, nec dominum.

'Quod debes, Gai, redde' inquit Phoebus et illinc

Cinnamus: hoc dicit, Condyle, nemo tibi.

Tortorem metuis? podagra cheragraque secatur

Gaius et mallet verbera mille pati.

Quod nec mane vomis nec cunnum, Condyle, lingis,

Non mavis, quam ter Gaius esse tuus?

Addere quid cessas, puer, inmortale Falernum?

Quadrantem duplica de seniore cado.

Nunc mihi dic, quis erit, cui te, Catacisse, deorum

Sex iubeo cyathos fundere? 'Caesar erit.'

Sutilis aptetur deciens rosa crinibus, ut sit

Qui posuit sacrae nobile gentis opus.

Nunc bis quina mihi da basia, fiat ut illud

Nomen, ab Odrysio quod deus orbe tulit.

Santonica medicata dedit mihi pocula virga:

Os hominis! mulsum me rogat Hippocrates.

Tam stupidus numquam nec tu, puto, Glauce, fuisti,

χάλκεα donanti χρύσεα qui dederas.

Dulce aliquis munus pro munere poscit amaro?

Accipiat, sed si potat in elleboro.

Alfius ante fuit, coepit nunc Olfius esse,

Uxorem postquam duxit Athenagoras.