Epigrammata

Quare si tibi sensus est pudorque,

Hibernas, Line, basiationes,

In mensem rogo differas Aprilem.

Conditus hic ego sum, Bassi dolor, Urbicus infans,

Cui genus et nomen maxima Roma dedit.

Sex mihi de prima deerant trieteride menses,

Ruperunt tetricae cum male pensa deae.

Quid species, quid lingua mihi, quid profuit aetas?

Da lacrimas tumulo, qui legis ista, meo:

Sic ad Lethaeas, nisi Nestore serior, undas

Non eat, optabis quem superesse tibi.

Nosti si bene Caesium, libelle,

Montanae decus Umbriae Sabinum,

Auli municipem mei Pudentis,

Illi tu dabis haec vel occupato:

Instent mille licet premantque curae,

Nostris carminibus tamen vacabit:

Nam me diligit ille proximumque

Turni nobilibus legit libellis.

O quantum tibi nominis paratur!

O quae gloria! quam frequens amator!

Te convivia, te forum sonabit,

Aedes, compita, porticus, tabernae.

Uni mitteris, omnibus legeris.

Omnia, Castor, emis: sic fiet, ut omnia vendas.

Sic placidum videas semper, Crispine, Tonantem,

Nec te Roma minus, quam tua Memphis amet:

Carmina Parrhasia si nostra legentur in aula

—Namque solent sacra Caesaris aure frui—,

Dicere de nobis, ut lector candidus, aude:

'Temporibus praestat non nihil iste tuis,

Nec Marso nimium minor est doctoque Catullo.'

Hoc satis est: ipsi cetera mando deo.

Omnes quidem libelli mei, domine, quibus tu fa-

mam, id est vitam, dedisti, tibi supplicant; et, puto,

propter hoc legentur. Hic tamen, qui operis nostri octa-

vus inscribitur, occasione pietatis frequentius fruitur.

Minus itaque ingenio laborandum fuit, in cuius locum

materia successerat: quam quidem subinde aliqua ioco-

rum mixtura variare temptavimus, ne caelesti verecun-

diae tuae laudes suas, quae facilius te fatigare possint,

quam nos satiare, omnis versus ingereret. Quamvis

autem epigrammata a severissimis quoque et summae

fortunae viris ita scripta sint, ut mimicam verborum

licentiam adfectasse videantur, ego tamen illis non per-

misi tam lascive loqui quam solent. Cum pars libri et

maior et melior ad maiestatem sacri nominis tui alli-

gata sit, meminerit non nisi religiosa purificatione

lustratos accedere ad templa debere. Quod ut custo-

diturum me lecturi sciant, in ipso libelli huius limine

profiteri brevissimo placuit epigrammate.

Laurigeros domini, liber, intrature penates

Disce verecundo sanctius ore loqui.

Nuda recede Venus; non est tuus iste libellus:

Tu mihi, tu Pallas Caesariana, veni.

Fastorum genitor parensque Ianus

Victorem modo cum videret Histri,

Tot vultus sibi non satis putavit

Optavitque oculos habere plures:

Et lingua pariter locutus omni

Terrarum domino deoque rerum

Promisit Pyliam quater senectam.

Addas, Iane pater, tuam rogamus.

'Quinque satis fuerant: nam sex septemve libelli

Est nimium: quid adhuc ludere, Musa, iuvat?

Sit pudor et finis: iam plus nihil addere nobis

Fama potest: teritur noster ubique liber;

Et cum rupta situ Messalae saxa iacebunt

Altaque cum Licini marmora pulvis erunt,

Me tamen ora legent et secum plurimus hospes

Ad patrias sedes carmina nostra feret.'

Finieram, cum sic respondit nona sororum,

Cui coma et unguento sordida vestis erat:

'Tune potes dulcis, ingrate, relinquere nugas?

Dic mihi, quid melius desidiosus ages?

An iuvat ad tragicos soccum transferre coturnos,

Aspera vel paribus bella tonare modis,

Praelegat ut tumidus rauca te voce magister

Oderit et grandis virgo bonusque puer?

Scribant ista graves nimium nimiumque severi,

Quos media miseros nocte lucerna videt.

At tu Romano lepidos sale tinge libellos:

Agnoscat mores vita legatque suos.

Angusta cantare licet videaris avena,

Dum tua multorum vincat avena tubas.'

Quantus, io, Latias mundi conventus ad aras

Suscipit et solvit pro duce vota suo!

Non sunt haec hominum, Germanice, gaudia tantum,

Sed faciunt ipsi nunc, puto, sacra dei.

Dum donas, Macer, anulos puellis,

Desisti, Macer, anulos habere.

Archetypis vetuli nihil est odiosius Eucti

—Ficta Saguntino cymbia malo luto—,

Argenti furiosa sui cum stemmata narrat

Garrulus et verbis mucida vina facit.

'Laomedonteae fuerant haec pocula mensae:

Ferret ut haec, muros struxit Apollo lyra.

Hoc cratere ferox commisit proelia Rhoetus

Cum Lapithis: pugna debile cernis opus.

Hi duo longaevo censentur Nestore fundi: