Epigrammata

Nec pavidos tristi voce citare reos,

Nec potes uxorem cari corrumpere amici,

Nec potes algentes arrigere ad vetulas,

Vendere nec vanos circa Palatia fumos,

Plaudere nec Cano, plaudere nec Glaphyro:

Unde miser vives? 'Homo certus, fidus amicus—'.

Hoc nihil est: numquam sic Philomelus eris.

Credi virgine castior pudica

Et frontis tenerae cupis videri,

Cum sis inprobior, Malisiane,

Quam qui compositos metro Tibulli

In Stellae recitat domo libellos.

Cur, here quod dederas, hodie, puer Hylle, negasti,

Durus tam subito, qui modo mitis eras?

Sed iam causaris barbamque annosque pilosque.

O nox quam longa es, quae facis una senem!

Quid nos derides? here qui puer, Hylle, fuisti,

Dic nobis, hodie qua ratione vir es?

Prima salutantes atque altera conterit hora,

Exercet raucos tertia causidicos,

In quintam varios extendit Roma labores,

Sexta quies lassis, septima finis erit,

Sufficit in nonam nitidis octava palaestris,

Imperat extructos frangere nona toros:

Hora libellorum decuma est, Eupheme, meorum,

Temperat ambrosias cum tua cura dapes

Et bonus aetherio laxatur nectare Caesar

Ingentique tenet pocula parca manu.

Tunc admitte iocos: gressu timet ire licenti

Ad matutinum nostra Thalia Iovem.

Sotae filia clinici, Labulla,

Deserto sequeris Clytum marito

Et donas et amas: ἔχεισ ἀσώτωσ.

Dum novus est nec adhuc rasa mihi fronte libellus,

Pagina dum tangi non bene sicca timet,

I puer et caro perfer leve munus amico,

Qui meruit nugas primus habere meas.

Curre, sed instructus: comitetur Punica librum

Spongia: muneribus convenit illa meis.

Non possunt nostros multae, Faustine, liturae

Emendare iocos: una litura potest.

Dum nimium vano tumefactus nomine gaudes

Et Saturninum te, miser, esse pudet,

Impia Parrhasia movisti bella sub ursa,

Qualia qui Phariae coniugis arma tulit.

Excideratne adeo fatum tibi nominis huius,

Obruit Actiaci quod gravis ira freti?

An tibi promisit Rhenus quod non dedit illi

Nilus, et Arctois plus licuisset aquis?

Ille etiam nostris Antonius occidit armis,

Qui tibi conlatus, perfide, Caesar erat.

Nulli, Thai, negas, sed si te non pudet istud,

Hoc saltem pudeat, Thai, negare nihil.

Claudia, Rufe, meo nubit Peregrina Pudenti:

Macte esto taedis, o Hymenaee, tuis.

Tam bene rara suo miscentur cinnama nardo,

Massica Theseis tam bene vina favis;

Nec melius teneris iunguntur vitibus ulmi,

Nec plus lotos aquas, litora myrtus amat.

Candida perpetuo reside, Concordia, lecto,

Tamque pari semper sit Venus aequa iugo:

Diligat illa senem quondam, sed et ipsa marito

Tum quoque, cum fuerit, non videatur anus.

Sili, Castalidum decus sororum,

Qui periuria barbari furoris

Ingenti premis ore perfidosque

Astus Hannibalis levisque Poenos

Magnis cedere cogis Africanis:

Paulum seposita severitate,

Dum blanda vagus alea December

Incertis sonat hinc et hinc fritillis

Et ludit tropa nequiore talo,

Nostris otia commoda Camenis,

Nec torva lege fronte, sed remissa

Lascivis madidos iocis libellos.

Sic forsan tener ausus est Catullus

Magno mittere Passerem Maroni.

Mille tibi nummos hesterna luce roganti

In sex aut septem, Caeciliane, dies

'Non habeo' dixi: sed tu causatus amici

Adventum lancem paucaque vasa rogas.

Stultus es? an stultum me credis, amice? negavi

Mille tibi nummos, milia quinque dabo?

Privignum non esse tuae te, Galle, novercae

Rumor erat, coniunx dum fuit illa patris.

Non tamen hoc poterat vivo genitore probari.

Iam nusquam pater est, Galle, noverca domi est.

Magnus ab infernis revocetur Tullius umbris

Et te defendat Regulus ipse licet,

Non potes absolvi: nam quae non desinit esse

Post patrem, numquam, Galle, noverca fuit.

Facere in Lyciscam, Paule, me iubes versus,

Quibus illa lectis rubeat et sit irata.

O Paule, malus es: irrumare vis solus.

Qua vicina pluit Vipsanis porta columnis

Et madet adsiduo lubricus imbre lapis,

In iugulum pueri, qui roscida tecta subibat,

Decidit hiberno praegravis unda gelu:

Cumque peregisset miseri crudelia fata,

Tabuit in calido volnere mucro tener.