Epigrammata

Quid non saeva sibi voluit Fortuna licere?

Aut ubi non mors est, si iugulatis aquae?

Hanc tibi Sequanicae pinguem textricis alumnam,

Quae Lacedaemonium barbara nomen habet,

Sordida, sed gelido non aspernanda Decembri

Dona, peregrinam mittimus endromida:—

Seu lentum ceroma teris tepidumve trigona,

Sive harpasta manu pulverulenta rapis,

Plumea seu laxi partiris pondera follis,

Sive levem cursu vincere quaeris Athan—

Ne madidos intret penetrabile frigus in artus,

Neve gravis subita te premat Iris aqua.

Ridebis ventos hoc munere tectus et imbris:

Nec sic in Tyria sindone tutus eris.

Dicit se vetulam, cum sit Caerellia pupa:

Pupam se dicit Gellia, cum sit anus.

Ferre nec hanc possis, possis, Colline, nec illam:

Altera ridicula est, altera putidula.

Nullos esse deos, inane caelum

Adfirmat Segius: probatque, quod se

Factum, dum negat haec, videt beatum.

Primos passa toros et adhuc placanda marito

Merserat in nitidos se Cleopatra lacus,

Dum fugit amplexus. Sed prodidit unda latentem;

Lucebat, totis cum tegeretur aquis:

Condita sic puro numerantur lilia vitro,

Sic prohibet tenuis gemma latere rosas.

Insilui mersusque vadis luctantia carpsi

Basia: perspicuae plus vetuistis aquae.

Dum tu lenta nimis diuque quaeris,

Quis primus tibi quisve sit secundus

Graium quos epigramma conparavit:

Palmam Callimachus, Thalia, de se

Facundo dedit ipse Bruttiano.

Qui si Cecropio satur lepore

Romanae sale luserit Minervae,

Illi me facias, precor, secundum.

Omnes quas habuit, Fabiane, Lycoris amicas

Extulit: uxori fiat amica meae.

Aemula Baianis Altini litora villis

Et Phaethontei conscia silva rogi,

Quaeque Antenoreo Dryadum pulcherrima Fauno

Nupsit ad Euganeos Sola puella lacus,

Et tu Ledaeo felix Aquileia Timavo,

Hic ubi septenas Cyllarus hausit aquas:

Vos eritis nostrae requies portusque senectae,

Si iuris fuerint otia nostra sui.

Quod te mane domi toto non vidimus anno,

Vis dicam, quantum, Postume, perdiderim?

Tricenos, puto, bis, vicenos ter, puto, nummos.

Ignosces: togulam, Postume, pluris emo.

Saepe meos laudare soles, Auguste, libellos.

Invidus ecce negat: num minus ergo soles?

Quid, quod honorato non sola voce dedisti,

Non alius poterat quae dare dona mihi?

Ecce iterum nigros conrodit lividus ungues.

Da, Caesar, tanto tu magis, ut doleat.

Donasti tenero, Chloe, Luperco

Hispanas Tyriasque coccinasque,

Et lotam tepido togam Galaeso,

Indos sardonychas, Scythas zmaragdos,

Et centum dominos novae monetae:

Et quidquid petit usque et usque donas.

Vae glabraria, vae tibi misella:

Nudam te statuet tuus Lupercus.

Obstat, care Pudens, nostris sua turba libellis

Lectoremque frequens lassat et implet opus.

Rara iuvant: primis sic maior gratia pomis,

Hibernae pretium sic meruere rosae;

Sic spoliatricem commendat fastus amicam,

Ianua nec iuvenem semper aperta tenet.

Saepius in libro numeratur Persius uno,

Quam levis in tota Marsus Amazonide.

Tu quoque de nostris releges quemcumque libellis,

Esse puta solum: sic tibi pluris erit.

Baiano procul a lacu, monemus,

Piscator, fuge, ne nocens recedas.

Sacris piscibus hae natantur undae,

Qui norunt dominum manumque lambunt

Illam, qua nihil est in orbe maius.

Quid, quod nomen habent et ad magistri

Vocem quisque sui venit citatus?

Hoc quondam Libys impius profundo,

Dum praedam calamo tremente ducit,

Raptis luminibus repente caecus

Captum non potuit videre piscem,

Et nunc sacrilegos perosus hamos

Baianos sedet ad lacus rogator.

At tu, dum potes, innocens recede

Iactis simplicibus cibis in undas,

Et pisces venerare delicatos.

Quod cupis in nostris dicique legique libellis

Et nonnullus honos creditur iste tibi,

Ne valeam, si non res est gratissima nobis

Et volo te chartis inseruisse meis.

Sed tu nomen habes averso fonte sororum

Inpositum, mater quod tibi dura dedit;

Quod nec Melpomene, quod nec Polyhymnia possit

Nec pia cum Phoebo dicere Calliope.

Ergo aliquod gratum Musis tibi nomen adopta: