Epigrammata

At nunc pro cervo mentula subposita est.

Ut patiar moechum, rogat uxor, Galle, sed unum.

Huic ego non oculos eruo, Galle, duos?

Cum tibi trecenti consules, Vetustilla,

Et tres capilli quattuorque sint dentes,

Pectus cicadae, crus colorque formicae;

Rugosiorem cum geras stola frontem

Et araneorum cassibus pares mammas;

Cum conparata rictibus tuis ora

Niliacus habeat corcodilus angusta,

Meliusque ranae garriant Ravennates,

Et Atrianus dulcius culex cantet,

Videasque quantum noctuae vident mane,

Et illud oleas quod viri capellarum,

Et anatis habeas orthopygium macrae,

Senemque Cynicum vincat osseus cunnus;

Cum te lucerna balneator extincta

Admittat inter bustuarias moechas;

Cum bruma mensem sit tibi per Augustum

Regelare nec te pestilentia possit:

Audes ducentas nuptuire post mortes

Virumque demens cineribus tuis quaeris

Prurire. Quid si Sattiae velit saxum?

Quis coniugem te, quis vocabit uxorem,

Philomelus aviam quam vocaverat nuper?

Quod si cadaver exigis tuum scalpi,

Sternatur Acori de triclinio lectus,

Talassionem qui tuum decet solus,

Ustorque taedas praeferat novae nuptae:

Intrare in istum sola fax potest cunnum.

Esse negas coctum leporem poscisque flagella.

Mavis, Rufe, cocum scindere, quam leporem.

Numquam dicis have, sed reddis, Naevole, semper,

Quod prior et corvus dicere saepe solet.

Cur hoc expectas a me, rogo, Naevole, dicas:

Nam puto nec melior, Naevole, nec prior es.

Praemia laudato tribuit mihi Caesar uterque

Natorumque dedit iura paterna trium.

Ore legor multo notumque per oppida nomen

Non expectato dat mihi fama rogo.

Est et in hoc aliquid: vidit me Roma tribunum

Et sedeo qua te suscitat Oceanus.

Quot mihi Caesareo facti sunt munere cives,

Nec famulos totidem suspicor esse tibi.

Sed pedicaris, sed pulchre, Naevole, ceves.

Iam iam tu prior es, Naevole, vincis: have.

Lingis, non futuis meam puellam

Et garris quasi moechus et fututor.

Si te prendero, Gargili, tacebis.

Ne legat hunc Chione, mando tibi, Rufe, libellum.

Carmine laesa meo est, laedere et illa potest.

Sit culus tibi quam macer, requiris?

Pedicare potes, Sabelle, culo.

Irasci nostro non debes, Cerdo, libello.

Ars tua, non vita est carmine laesa meo.

Innocuos permitte sales. Cur ludere nobis

Non liceat, licuit si iugulare tibi?

Cursorem sexta tibi, Rufe, remisimus hora,

Carmina quem madidum nostra tulisse reor:

Imbribus inmodicis caelum nam forte ruebat.

Non aliter mitti debuit iste liber.

Caesaris alma dies et luce sacratior illa,

Conscia Dictaeum qua tulit Ida Iovem,

Longa, precor, Pylioque veni numerosior aevo

Semper et hoc voltu vel meliore nite.

Hic colat Albano Tritonida multus in auro

Perque manus tantas plurima quercus eat;

Hic colat ingenti redeuntia saecula lustro

Et quae Romuleus sacra Tarentos habet.

Magna quidem, superi, petimus, sed debita terris:

Pro tanto quae sunt inproba vota deo?

Spectabat modo solus inter omnes

Nigris munus Horatius lacernis,

Cum plebs et minor ordo maximusque

Sancto cum duce candidus sederet.

Toto nix cecidit repente caelo:

Albis spectat Horatius lacernis.

Aspice quam densum tacitarum vellus aquarum

Defluat in voltus Caesaris inque sinus.

Indulget tamen ille Iovi, nec vertice moto

Concretas pigro frigore ridet aquas,

Sidus Hyperborei solitus lassare Bootae

Et madidis Helicen dissimulare comis.

Quis siccis lascivit aquis et ab aethere ludit?

Suspicor has pueri Caesaris esse nives.

Quod siccae redolet palus lacunae,

Crudarum nebulae quod Albularum,

Piscinae vetus aura quod marinae,

Quod pressa piger hircus in capella,

Lassi vardaicus quod evocati,

Quod bis murice vellus inquinatum,

Quod ieiunia sabbatariarum,

Maestorum quod anhelitus reorum,

Quod spurcae moriens lucerna Ledae,

Quod ceromata faece de Sabina,

Quod volpis fuga, viperae cubile,

Mallem quam quod oles olere, Bassa.

Vir bonus et pauper linguaque et pectore verus,

Quid tibi vis, urbem qui, Fabiane, petis?

Qui nec leno potes nec comissator haberi,