Argonautica

mecum adsunt. magni virgo ne regia Solis

Haemonii thalamos adeas despecta mariti,

tot decuit coiisse rates, tot fulgere taedas.'

Dixerat atque orans iterum ventosque virosque

perque ratis supplex et remigis

vexilla magistris.

illi autem intorquent truncis frondentibus undam,

quaeque die fuerat raptim formata sub uno

et tantum deiecta suis a montibus arbor

(quid dolor et veterum potuit non ira virorum?)

haud longis iam distat aquis, sequiturque volantem

barbara Palladiam puppem ratis, ostia done

Danubii viridemque vident ante ostia Peucen

ultimaque adgnoscunt Argoi cornua mali.

tum vero clamorem omnes inimicaque tollunt

gaudia, tum gravior remis fragor, ut procul Argo

visa viris, unamque petunt rostra omnia puppem.

princeps navalem nodosi roboris uncum

arripit et longa Styrus prospectat ab unda

coniugio atque iterum sponsae flammatus amore.

iamque alii clipeos et tela trabalia dextris

expediunt, armant alii picis unguine flammas;

impatiens tremit hasta morae, nec longius inter,

quam quod tela vetet, superest mare. vocibus urgent

interea et pedibus pulsant tabulata frementes.

Cum subitas videre rates vibrataque flammis

aequora, non una Minyae formidine surgunt,

primus et in puppem deserta virgine ductor

prosilit et summa galeam rapit altus ab hasta;

ense simul clipeoque micat; nec cetera pubes

segnius adreptis in litore constitit armis.

at tibi quae scelerum facies, Medea, tuorum?

quisve pudor Colchos iterum fratremque videnti

quidquid et abscisum vasto iam tuta profundo

credideras? ergo infausto sese occulit antro,

non aliud quam certa mori, seu carus Iason

seu frater Graia victus cecidisset ab hasta.

Haud ita sed summo segnis sedet aethere Iuno

aut sinit extrema Minyas decernere pugna,

nec numero quoniam Colchis nec puppibus aequos.

ergo ubi diva rates hostemque accedere cernit,

ipsa subit terras tempestatumque refringit

ventorumque domos. volucrum gens turbida fratrum

erumpit, classem dextra Saturnia monstrat.

videre, inque unum pariter mare protinus omnes

infesto clamore ruunt inimicaque Colchis

aequora et adversos statuunt a litore fluctus.

Tollitur atque intra Minyas Argoaque vela

Styrus abit; vasto rursus desidit hiatu

abrupta revolutus aqua. iamque omnis in astra

itque reditque ratis, lapsoque reciproca fluctu

descendit. vorat hos vertex, hos agmine toto

gurges agit. simul in vultus micat unldique terror;

crebra ruina poli caelestia limina laxat.

non tamen ardentis Styri violentia cedit;

hortatur socios media inter proelia divum:

'transferet ergo meas in quae volet oppida dotes

Colchis? et Haemonius nobis succedet adulter?

nec mihi tot magnos inter regesque procosque

profuerit prona haud dubii sententia patris?

an virtus praelata viri est et fortior ille,

quem sequitur? iuungam igniferos sine carmine tauros

saevaque Echionii ferro sata persequar hydri.

hoc adeo interea specta de litore pugnas

amborum: victoris eris. iam digna videbis

proelia, iamque illud carum caput ire cruenta

sub freta, semiviri nec murra corpus Achivi

sed pice, sed flammis et olentis sulphure crines.

vos modo vel solum hoc fluctus expellite corpus,

non te, Aeeta pater, generi aut, Sol magne, pudebit.

fallor? an hos nobis magico nunc carmine ventos

ipsa movet diraque levat maria ardua lingua?

atque iterum Aesonides, iterum defenditur arte,

qua solet? haut illi cantus et futile murmur

proderit. ite, rates, et frangite virginis undam.'

dixit et intortis socio cum milite remis

prosilit; at fluctu puppis labefacta reverso

solvitur effunditque viros ipsumque minantem

tunc quoque et elata quaerentem litora dextra.

ibat et arma ferens et strictum naufragus ensem,

incipit et remos et quaerere transtra solutae

sparsa ratis maestasque altis intendere voces

puppibus; ast inter tantos succurrere fluctus

nulla potest aut ille †velit†, quotiensque propinquat,

tunc aliud rursus dirimit mare. iam tamen errat

iamque abiit, fundoque iterum violentus ab imo

erigitur; sed fluctus adest magnoque sub altis

turbine figit aquis, et tandem virgine cessit.

Absyrtus visu maeret defixus acerbo.

heu quid agat? qua vi portus et prima capessat

ostia? qua possit Minyas invadere, clausos

quos videt agnoscitque fremens? maria obvia contra

saevaque pugnat hiems totusque in vertice pontus.

abscessit tandem vanaque resedit ab ira

et tanta de clade ratis. latus inde sinistrum

adversamque procul Peuces defertur in oram

cum sociis; gemino nam scinditur insula flexu

Danubii. hac dudum Minyae Pagasaeaque puppis

in statione manent; illinc Aeetius heros

obsidet adversa tentoria Thessala classe