Argonautica

impatiens, pugnaeque datur non ulla potestas.

noctes atque dies vastis mare fluetibus inter

perfurit, expediant donec Iunonia sese

consilia atque aliquem bello ferat anxia finem

At Minyae tanti reputantes ultima belli

urgent et precibus cuncti fremituque fatigant

Aesoniden. quid se externa pro virgine clausos

obiciat, quidve illa pati discrimina cogat?

respiceret pluresque animas maioraque fata

tot comitum, qui non furiis nec amore nefando

per freta, sed sola sese virtute sequantur.

an vero ut thalamis raptisque indulgeat unus

coniugiis? id tempus enim. sat vellera Grais,

et posse oblata componere virgine bellum.

quemque suas sinat ire domos, nec Mart.cruento

Europam atque Asiam prima haec committat Erinys.

namque datum hoc fatis trepidus supplexque canebat

Mopsus, ut in seros irent magis ista nepotes

atque alius lueret tam dira incendia raptor.

Ille trahens gemitum tantis ac vocibus impar,

quamquam iura deum et sacri sibi conscia pacti

religio dulcisque movent primordia taedae,

cunctatur mortemque cupit sociatmque pericli

cogitat

haut ultra sociis obsistere pergit.

haec ubi fixa viris, tempus fluctusque quietos

exspectant: ipsam interea, quid restet, amantem

ignorare sinunt decretaque tristia servant.

Sed miser ut vanos, veros ita saepe timores

versat amor fallique sinit nec virginis annos.

ac prior ipsa dolos et quamlibet intima sensit

non fidi iam signa viri nimiumque silentes

una omnes. haut illa sui tamen immemor umquam

nec subitis turbata minis prior occupat unum

Aesoniden longeque trahit, mox talibus infit:

'me quoque, vir, tecum Minyae, fortissima pubes,

nocte dieque movent. liceat cognoscere tandem,

si modo Peliacae non sum captiva carinae

nec dominos decepta sequor consultaque vestra

fas audire mihi. vereor, fidissime coniunx,

nil equidem; miserere tamen promissaque serva

usque ad Thessalicos saltem conubia portus

inque tua me sperne domo. scis te mihi certe,

non socios iurasse tuos. hi reddere forsan

fas habeant, tibi non eadem permissa potestas,

teque simul mecum ipsa traham; non sola reposcor

virgo nocens, atque hac pariter rate fugimus omnes.

an fratris te bella mei patriaeque biremes

terrificant magnoque impar urgeris ab hoste?

finge rates alias et adhuc maiora coire

agmina: nulla fides? nullis ego digna periclis?

non merui mortemque tuam comitumque tuorum?

vellem equidem nostri tetigissent litora patris

te sine duxque illis alius quicumque fuisset:

nunc remeant, meque ecce (nefas) et reddere possunt,

nec spes ulla super. quin tu mea respice saltem

coasilia et nimio comitum ne cede timori.

credidit ardentes quis te tunc iungere tauros

posse? quis ad saevi venturum templa draconis?

o utinam ergo meus pro te non omnia posset

atque aliquid dubitaret amor. quin nunc quoque quaero

quid iubeas.— heu dure siles, magnumque minatur

nescio quid tuus iste pudor? mene, optime quondam

Aesonide, me ferre preces et supplicis ora

fas erat? haud hoc nunc genitor putat aut dare poenas

iam sceleris dominumque pati.' sic fata parantem

reddere dicta virum furiata mente refugit

vociferans. qualem Ogygias cum tollit in arces

Bacchus et Aoniis inlidit Thyada truncis,

talis erat talemque iugis se virgo ferebat

cuncta pavens: fugit infestos vibrantibus hastis

terrigenas, fugit ardentes exterrita tauros.

si Pagasas vel Peliacas hinc denique nubes

cerneret et tenui Tempe lucentia fumo,

hoc visu contenta mori. tunc tota querellis

egeritur questuque dies, eademque sub astris

sola movet, maestis veluti nox illa sonaret

plena lupis quaterentque truces ieiuna leones

ora vel orbatae traherent suspiria vaccae.

procedit: non gentis honos, non restat imago

Solis avi, non barbaricae decor ille iuventae,

qualis erat, cum Chaonio radiantia trunco

vellera vexit ovans interque ingentia Graium

nomina Palladia virgo stetit altera prora.

haeret, et hinc praesens pudor, hinc decreta suorum

dura premunt. utcumque tamen mulcere gementem

temptat et ipse gemens †et tempera dictis†:

'mene aliquid meruisse putas? me talia velle ...'