Argonautica

saxa per illa, pater, memini, venerande, laborum.

mutandum, o socii, nobis iter; altera ponti

eluctanda via et cursu, quem fabor, eundum est.

haud procul hinc ingens Scythici ruit exitus Histri,

fundere non uno tantum quem flumina cornu

accipimus; septem exit aquis, septem ostia pandit.

illius adversi nunc ora petamus et undam,

quae latus in laevum ponti cadit; inde sequemur

ipsius amnis iter, donec nos flumine certo

proferat inque aliud reddat mare. sint age tanti,

Aesonide, quaecumque morae quam saeva subire

saxa iterum, quam Cyaneos perrumpere montes;

sat mihi: non totis Argo redit ecce corymbis.'

haec ait ignarus fixas iam numine rupes

stare neque adversis ultra concurrere saxis.

reddidit Aesonides:'et te, fidissime rector,

haud vani tetigere metus, nec me ire recuso

longius et cunctis redeuutem ostendere terris.'

protinus inde alios flectunt regesque locosque

adsuetumque petunt plaustris migrantibus aequor.

Puppe procul summa vigilis post terga magistri

haeserat auratae genibus Medea Minervae;

atque ibi deiecta residens in lumina palla

flebat adhuc, quamquam Haemoniis cum regibus iret,

sola tamen nec coniugii secura futuri.

illam Sarmatici miserantur litora ponti,

illa Thoanteae transit defleta Dianae.

nulla palus, nullus Scythiae non maeret euntem

amnis; Hyperboreas movit conspecta pruinas,

tot modo regna tenens; ipsi quoque murmura ponunt

iam Minyae, iam ferre volunt. vix allevat ora

ad seras, siquando, dapes, quas carus lason

ipse dabat, iam nubiferam transire Carambin

significans, iam regna Lyci, totiensque gementem

fallit ad Haemonios hortatus surgere montes.

Insula Sarmaticae Peuce stat nomine nymphae,

torvus ubi et ripa semper metuendus utraque

in freta per saevos Hister descendit alumnos.

solvere in hoc tandem resides dux litore curas

ac primum socios ausus sua pacta docere

promissamque fidem thalami foedusque iugale.

ultro omnes laeti instigant meritamque fatentur.

ipse autem invitae iam Pallados erigit aras

incipit Idaliae numen nec spernere divae,

praecipueque sui, siquando, in tempore pulcher

coniugii Minyas numquam magis eminet inter:

qualis sanguineo victor Gradivus ab Hebro

Idalium furto subit aut dilecta Cythera,

seu cum caelestes Alcidae invisere mensas

iam vacat et fessum Iunonia sustinet Hebe.

adnuit unanimis Venus, hortatorque Cupido

suscitat adfixam maestis Aeetida curis;

ipsa suas illi croceo subtegmine vestes

induit, ipsa suam duplicem Cytherea coronam

donat et arsuras alia cum virgine gemmas.

tum novus implevit vultus honor, ac sua flavis

reddita cura comis, graditurque oblita malorum.

sic ubi Mygdonios planctus sacer abluit Almo,

laetaque iam Cybele festaeque per oppida taedae,

quis modo tam saevos adytis fluxisse cruores

cogitet? aut ipsi qui iam meminere ministri?

inde ubi sacrificas cum coniuge venit ad aras

Aesonides unaque adeunt pariterque precari

incipiunt, ignem Pollux undamque iugalem

praetulit, et dextrum pariter vertuntur in orbem.

sed neque se pingues tum candida flamma per auras

explicuit, nec tura videt concordia Mopsus,

promissam nec stare fidem, breve tempus amorum.

odit utrumque simul, simul et miseratur utrumque

et tibi tum nullos optavit, barbara, natos.

mox epulas et sacra parant; silvestria laetis

praemia venatu facili quaesita supersunt;

pars veribus, pars undanti despumat aeno.

gramineis ast inde toris discumbitur, olim

Hister anhelantem Peucen quo presserat antro.

ipsi inter medios rosea radiante iuventa

altius inque sui sternuntur velleris auro.

Quis novus inceptos timor impediit hymenaeos

turbavitque toros et sacra calentia rupit?

Absyrtus subita praeceps cum classe parentis

advehitur profugis infestam lampada Grais

concutiens, diroque premens clamore sororem

atque 'hanc, o siquis vobis dolor iraque, Colchi,

adcelerate viam; neque enim fugit aequore raptor

Iuppiter aut falsi sequitur vestigia tauri.

puppe (nefas) una praedo Phrixea reportat

vellera; qua libuit remeat cum virgine; nobis

(o pudor) et muros et stantia tecta reliquit.

quid mihi deiide satis? nec quaero vellera nec te

accipio, germana, datam; nec foederis ulla

spes erit aut irae quisquam modus. inde reverti

patris ad ora mei tam parvo in tempore fas sit'?

quinquaginta animae me scilicet unaque mersa

sufficiet placare ratis? te, Graecia fallax,

persequor atque tuis hunc quasso moenibus ignem;

nec tibi digna, soror, desum ad conubia frater,

primus et ecce fero quatioque hanc lampada vestro

coniugio, primus celebro dotalia sacra,

qui potui; patriae veniam da, quaeso, senectae.

quin omnes alii pariter populique patresque