Argonautica

piniger et mersis decrescant rupibus Alpes:

diluvio tali paribusque Ariasmenus urget

excidiis nullo rapiens discrimine currus.

aegida tum primum virgo spiramque Medusae

ter centum saevis squalentem sustulit hydris,

quam soli vidistis equi. pavor occupat ingens

excussis in terga viris, diramque retorquent

in socios non sponte luem. tunc ensibus uncis

implicat et trepidos lacerat discordia currus.

Romanas veluti saevissima cum legiones

Tisiphone regesque movet, quorum agmina pilis,

quorum aquilis utrimque micant, eademque parentes

rura colunt, idem lectos ex omnibus agris

miserat infelix non haec ad proelia Thybris:

sic modo concordes externaque fata petentes

Palladii rapuere metus, sic in sua versi

funera concurrunt dominis revocantibus axes.

non tam foeda virum Laurentibus agmina terris

eiecere noti, Libyco nec talis imago

litore, cum fractas involvunt aequora puppes.

hinc biiuges, illinc artus tenduntur eriles,

quos radii, quos frena secant, trahiturque trahitque

currus caede madens, atroque in pulvere regum

viscera nunc aliis, aliis nunc curribus haerent.

haud usquam Colchorum animi neque .....

tela, sed implicitos miseraque in peste revinctos

confodiunt ac forma necis non altera surgit,

quam cervos ubi non Umbro venator edaci,

non penna petit, haerentes sed cornibus altis

invenlt et caeca constrictos excipit ira.

ipse recollectis audax Ariasmenus armis

desilit; illum acies curvae secat undique falcis

partiturque rotis, atque inde furentia raptus

in iuga Circaeos tetigit non amplius agros.

Talia certatim Minyae sparsique Cytaei

funera miscebant campis Scythiamque premebant,

cum Iuno Aesonidae non hanc ad vellera cernens

esse viam nec sic reditus regina parandos

extremam molitur opem, funesta prius quam

consilia ac saevas aperit rex perfidus iras.

increpat et seris Vulcanum maesta querellis,

cuius flammiferos videt inter regia tauros

pascua Tartaream proflantes pectore noctem.

haec etenim Minyas ne iungere Marte peracto

monstra satis iubeat Cadmei dentibus hydri,

ante diem timet et varias circumspicit artes.

sola animo Medea subit, mens omnis in una

virgine, nocturnis qua nulla potentior aris.

illius adfatus sparsosque per avia sucos

sidera fixa pavent et avi stupet orbita Solis.

mutat agros fluviumque vias, suus alligat ignis

cuncta, sopor recolit fessos aetate parentes

datque alias sine lege colus. hanc maxima Circe

terrificis mirata modis, hanc advena Phrixus,

quamvis Atracio lunam spumare veneno

sciret et Haemoniis agitari cantibus umbras.

ergo opibus magicis et virginitate tremendam

Iuno duci sociam coniungere quaerit Achivo.

non aliam tauris videt et nascentibus armis

quippe parem nec quae medio stet in agmine flammae:

nullum mente nefas, nullos horrescere visus.

quid si caecus amor saevusque accesserit ignis?

hinc Veneris thalamos semperque recentia sertis

tecta petit. visa iamdudum prosilit altis

diva toris volucrumque exercitus omnis Amorum.

ac prior hanc placidis supplex Saturnia dictis

adgreditur veros metuens aperire timores.

'in manibus spes nostra tuis omnisque potestas

nunc' ait; 'hoc etiam magis adnue vera fatenti.

durus ut Argolicis Tirynthius exulat oris,

mens mihi non eadem Iovis atque adversa voluntas,

nullus honor thalamis flammaeve in nocte priores.

da, precor, artificis blanda adspiramina formae

ornatusque tuos terra caeloque potentes.'

sensit diva dolos iam pridem sponte requirens

Colchida et invisi genus omne excindere Phoebi.

tum vero optatis potitur, nec passa precari

ulterius dedit acre decus fecundaque monstris

cingula, non pietas quibus aut custodia famae,

non pudor, at contra levis et festina cupido

adfatusque mali dulcisque labantibus error

et metus et demens alieni cura pericli.

'omne' ait 'imperium natorumque arma meorum

cuncta dedi; quascumque libet nunc concute mentes.'

Cingitur arcanis Saturnia laeta venenis,

atque hinc virgineae venit ad penetralia sedis

Chalciopen imitata sono formaque sororem.

fulsit ab invita numen procul, et pavor artus

protinus atque ingens Aeetida perculit horror.

'ergo nec ignotis Minyas huc fluctibus' inquit

'advenisse, soror, nec nostro sola parenti

scis socias iunxisse manus? at cetera muros

turba tenet fruiturque virum caelestibus armis,

tu thalamis ignava sedes, tu sola paterna

fixa domo? tales quando tibi cernere reges?'

illa nihil contra; nec enim dea passa manumque

implicat et rapidis mirantem passibus aufert.

ducitur infelix ad moenia summa futuri

nescia virgo mali et falsae commissa sorori:

lilia per vernos lucent velut alba colores