Argonautica

ac tu prima doce fandi tempusque modumque;

nam mihi sollicito deus ignaroque locorum

te dedit; in te animos atque omnia nostra repono.'

Dixit et opperiens trepidam stetit. illa parumper

virgineo cunctata metu sic orsa vicissim:

'quem petis Aeeten, genitor meus, ipsaque iuxta

moenia, si vivos possis discernere calles:

hac adeo duce ferte gradus; ingentia namque

castra alios aditus atque impius obsidet hostis.'

dixerat haec patriumque viam detorquet ad amnem,

sacraque terrificae supplex movet inrita Nocti.

Ille autem inceptum famula duce protinus urget

aere saeptus iter, patitur nec regia cerni

Iuno virum, prior Aeetae ne nuntius adsit.

iamque inerat populo mediaeque incognitus urbi,

cum comes orsa loqui. 'Phoebi genitoris ad aras

ventum' ait. 'huc adytis iam se de more paternis

rex feret; hic proceres audit populosque precantes

adloquiis facilis: praesens pater admonet aequi.'

Dixerat. ast illi propere monstrata capessunt

limina. non aliter, quam si radiantis adirent

ora dei verasque aeterni luminis arces:

tale iubar per tecta micat. stat ferreus Atlans

Oceano, genibusque tumens infringitur unda;

at medii per terga senis rapit ipse nitentes

altus equos curvoque diem subtexit Olympo;

pone rota breviore soror densaeque sequuntur

Pliades et madidis rorantes crinibus ignes.

nec minus hinc varia dux laetus imagine templi

ad geminas fert ora fores cunabula gentis

Colchidos hic ortusque tuens: ut prima Sesostris

intulerit rex bella Getis, ut clade suorum

territus hos Thebas patriumque reducat ad amnem,

Phasidis hos imponat agris Colchosque vocari

imperet: Arsinoen illi tepidaeque requirunt

otia laeta Phari pinguemque sine imbribus annum

et iam Sarmaticis permutant carbasa bracis.

barbarus in patriis sectatur montibus Aean

Phasis amore furens: pavidas iacit illa pharetras

virgineo turbata metu discursibus et iam

deficit, ac volucri victam deus alligat unda.

flebant populeae iuvenem Phaethonta sorores,

ater et Eridani trepidum globus ibat in amnem;

at iuga vix Tethys sparsumque recolligit axem

et formidantem patrios Pyroenta dolores.

aurea quin etiam praesaga Mulciber arte

vellera venturosque olim caelarat Achivos:

texitur Argoa pinus Pagasaea securi,

iamque eadem remos, eadem dea flectit habenas;

ipsa subit nudaque vocat dux agmina dextra.

exoritur notus et toto ratis una profundo

cernitur; Odrysio gaudebant carmine phocae.

apparent trepidi per Phasidis ostia Colchi

clamantemque procul linquens regina parentem.

urbs erat hinc contra gemino circumflua ponto,

ludus ubi et cantus taedaeque in nocte iugales

regalique toro laetus gener: ille priorem

deserit; ultrices spectant a culmine Dirae.

deficit in thalamis turbataque paelice coniunx

pallam et gemmiferae donum exitiale coronae

apparat ante omnes secum dequesta labores.

munere quo patrias paelex ornatur ad aras

infelix, et iam rutilis correpta venenis

implicat igne domus. haec tum miracula Colchis

struxerat Ignipotens nondum noscentibus, ille

quis labor, aligeris aut quae secet anguibus auras

caede madens; odere tamen visusque reflectunt.

Quin idem Minyas operum defixerat error,

cum se Sole satus patriis penetralibus infert.

filius hunc iuxta primis Absyrtus in annis,

dignus avo quemque insontem meliora manerent.

tum gener Albanis Styrus qui advenerat oris,

distulerant sed bella toros; tum Phrontis et Argus

Aeolidae fraterque Melas, quos advena Phrixus

progenuit; pariterque levi Cytisorus in hasta.

post alii, quos praecipuo Titania tellus

legit honore patres, motique ad proelia reges.

admonet hie socios nebulamque erumpit Iason

sideris ora ferens; nova lux offusa Cytaeis.

conveniunt stipantque viros rogitantque, quid ausi,

quidve ferant. postquam primis inhiantia dictis

agmina suppressumque videt iam murmur Iason,

talia miranti propius tulit orsa tyranno:

'rex Hyperionide, quem per freta tanta petendum

caelicolae et prima dignum statuere carina,

siquando hic aliquam nostro satus orbe solebat

Thessaliam, siquos Phrixus memorare Pelasgos,

hi tibi tot casus, horrenda tot avia mensi

cernimur. ipse egomet proprio de sanguine Phrixi:

namque idem Cretheus ambobus et Aeolus auctor

cum Iove Neptunoque et cum Salmonide nympha.

me neque nune enses araeque egere paternae,

nec tua Thessalicis quamquam inclita nomina terris

sponte sequor. cui non iusso tot adire voluptas

monstra maris? cui Cyaneos intrare fragores?

sceptra tui toto Pelias sub lumine Phoebi

maxima sorte tenens totque ille gravantia clivos

oppida, tot vigili pulcherrima flumina cornu,

ille meum imperils urget caput, ille labores

dat varios, suus ut magnum rex spargit ab Argis