Hercules Oetaeus

†morte ferire? dirus o nobis pudor,

o turpe fatum, femina Herculeae necis

auctor feretur! morior Alcides quibus?

invicta si me cadere feminea manu

voluere fata perque tam turpes colus

mea mors cucurrit, cadere potuissem, ei mihi,

Iunonis odio: feminae caderem manu,

sed caelum habentis, si nimis, superi, fuit,

Scythico sub axe genita domuisset meas

vires Amazon— feminae cuius manu

Iunonis hostis vincor? hinc gravior tibi,

noverca, pudor est. quid diem hunc laetum vocas?

quid tale tellus genuit iratae tibi?

mortalis odia femina excessit tua.

adhuc ferebas esse te Alcidae imparem:

victa es duobus— pudeat irarum deos.

utinam meo cruore satiasset suos

Nemeaea rictus pestis aut centum anguibus

vallatus hydram tabe pavissem mea,

utinam fuissem praeda Centauris datus

aut inter umbras vinctus aeterno miser

saxo sederem! spolia nunc traxi ultima

Fato stupente, nunc ab inferna Styge

lucem recepi, Ditis evici moras—

ubique mors me fugit, ut leto inclitae

sortis carerem. pro ferae, victae ferae!

non me triformis sole conspecto canis

ad Styga reduxit, non sub Hesperio polo

Hibera vicit turba pastoris feri,

non gemina serpens, perdidi mortem, ei mihi,

totiens honestam: titulus extremus quis est?

Viden ut laudis conscia virtus

non Lethaeos horreat amnes?

pudet auctoris, non morte dolet:

cupit extremum finire diem

vasta tumidi mole gigantis

et montiferum Titana pati

rabidaeque necem debere ferae.

sed tua causa est, miserande, manus,

quod nulla fera est nullusque gigas:

nam quis dignus necis Herculeae

superest auctor nisi dextra tui?

Heu qualis intus scorpios. quis fervida

plaga revulsus cancer infixus meas

urit medullas? sanguinis quondam capax

tumidi igne cor pulmonis arentes fibras

distendit. ardet felle siccato iecur

totumque lentus sanguinem avexit vapor,

primam cutem consumpsit, hinc aditum nefas

in membra fecit, abstulit pestis latus.

exedit artus penitus et costas malum,

hausit medullas: ossibus vacuis sedet;

nec ossa durant ipsa, sed compagibus

discussa ruptis mole conlapsa fluunt,

defecit ingens corpus et pesti satis

Herculea non sunt membra— pro quantum est malum

quod esse vastum fateor, o dirum nefas!

en cernite, urbes, cernite ex illo Hercule

quid, quid supersit. Herculem agnoscis, pater?

hisne ego lacertis colla Nemeaei mali

elisa pressi? tensus hac arcus manu

astris ab ipsis detulit Stymphalidas ?

his ego citatam gressibus vici feram

radiante clarum fronte gestantem caput?

his fracta Calpe manibus emisit fretum?

his tot ferae, tot scelera, tot reges iacent?

his mundus umeris sedit? haec moles mea est,

haecne illa cervix? hasne ego opposui manus

caelo ruenti? quis mea custos manu

trahetur ultra Stygius? ubi vires prius

memet sepultae? quid patrem appello Iovem?

quid per Tonantem vindico caelum miser?

iam. iam meus credetur Amphitryon pater.

quaecumque pestis viscere in nostro lates,

procede— quid me vulnere occulto petis?

quis te sub axe frigido pontus Scythes,

quae pigra Tethys genuit aut Maurum premens

Hibera Calpe litus? o dirum malum!

utrumne serpens squalidum crista caput

vibrans an aliquod et mihi ignotum malum?

numquid cruore es genita Lernaeae ferae

an te reliquit Stygius in terris canis?

omne es malum nullumque— quis voltus tibi est?

concede saltem scire quo peream malo;

quaecumque pestis sive quaecumque es fera,

palam timere! quis tibi in medias locum

fecit medullas! ecce direpta cute

viscera manus detexit; ulterior tamen

inventa latebra est— o malum simile Herculi!

unde iste fletus? unde in has lacrimae genas?

invictus olim voltus et numquam malis

lacrimas suis praebere consuetus (pudet)

iam flere didicit, quis dies fletum Herculis,

quae terra vidit? siccus aerumnas tuli.

tibi illa virtus, quae tot elisit mala.

tibi cessit uni; prima et ante omnis mihi

fletum abstulisti: durior saxo horrido

et chalybe voltus et vaga Symplegade

rictus meos infregit et lacrimam expulit,

flentem gementem, summe pro rector poli,