Hercules Oetaeus

me terra vidit, quodque me torquet magis,

noverca vidit, urit ecce iterum fibras,

incaluit ardor— unde nunc fulmen mihi?

Quid non possit superare

quondam Getico durior Haemo

nec Parrhasio lenior axe

saevo cessit membra dolori

fessumque movens per colla caput

latus alterno pondere flectit,

fletum virtus saepe resorbet.

sic arctoas laxare nives

quamvis tepido sidere Titan

non tamen audet vincitque faces

solis adulti glaciale iubar.

Converte voltus ad meas clades, pater:

numquam ad tuas confugit Alcides manus,

non cum per artus hydra fecundum meos

caput explicaret; inter infernos lacus

possessus atra nocte cum Fato steti

nec invocavi; tot feras, vici horridas,

reges, tyrannos, nec tamen voltus meos

in astra torsi: semper haec nobis manus

votum spopondit; nulla propter me sacro

micuere caelo fulmina— hic aliquid dies

optare iussit, primus audierit preces

idemque summus: unicum fulmen peto;

giganta crede: non minus caelum mihi

asserere potui— dum patrem verum puto,

caelo peperci, sive crudelis, pater,

sive es misericors, commoda nato manum

properante morte et occupa hanc laudem tibi.

vel si piget manusque detrectat nefas,

emitte Siculo vertice ardentes, pater,

Titanas in me, qui manu Pindon ferant

† aut Ossa qui me monte proiecto opprimat.

abrumpat Erebi claustra, me stricto petat

Bellona ferro; mitte Gradivum trucem,

armetur in me dirus: est frater quidem,

sed ex noverca, tu quoque, Alcidae soror

tantum ex parente, cuspidem in fratrem tuum

iaculare, Pallas, supplices tendo manus

ad te, noverca: sparge tu saltem, precor,

telum (perire feminae possum manu)

iam fracta, iam satiata— quid pascis minas?

quid quaeris ultra? supplicem Alciden vides,

at nulla tellus, nulla me vidit fera

te deprecantem. nunc milli irata † pater

opus est noverca— nunc tuus cessat dolor?

nunc odia ponis? parcis ubi votum est mori,

o terra et urbes, non facem quisquam Herculi.

non arma tradet? tela subtrahitis mihi?

ita nulla saevas terra concipiat feras

post me sepultum nec meas umquam manus

imploret orbis, si qua nascentur mala,

nascatur ultor: undique infelix caput

mactate saxis, vincite aerumnas meas.

ingrate cessas orbis? excidimus tibi?

adhuc malis forisque suppositus fores,

ni me. tulisses. vindicem vestri malis

eripite, populi: tempus hoc vobis datur

pensare merita— mors erit pretium omnium.

Quas misera terras mater Alcidae petam?

ubi natus, ubinam? certa si visus notat,

reclinis ecce corde anhelante aestuat;

gemit: peractum est. membra conplecti ultima,

o nate, liceat, spiritus fugiens meo

legatur ore: bracchia, amplexus cape.

ubi membra sunt? ubi illa quae mundum tulit

stelligera cervix? quis tibi exiguam tui

partem reliquit?

Herculem spectas quidem,

mater, sed umbram et vile nescio quid mei.

agnosce, mater— ora quid Sectis retro

voltumque mergis? Herculem dici tuum

partum erubescis?

Quis feram mundus novam,

quae terra genuit? quodve tam dirum nefas

de te triumphat? victor Herculeus quis est?

Nuptae iacentem cernis Alciden dolis.

Quis tantus est qui vincat Alciden dolus?

Quicumque, mater, feminae iratae sat est.

Et unde in artus pestis aut ossa incidit?

Aditum venenis palla femineis dedit.

Vbinam ista palla est? membra nudata intuor.

Consumpta mecum est.

Tantane inventa est lues?

Errare mediis crede visceribus meis,

o mater, hydram et mille cum Lerna feras.

quae tanta nubes flamma Sicanias secat,

quae Lemnos ardens, quae plaga igniferi poli

vetans flagranti currere in zona diem?

in ipsa me iactate. pro comites, freta

mediosque in amnes— quis;sat est Hister mihi?

non ipse terris maior Oceanus meos

franget vapores, omnis in nostris malis

deficiet umor, omnis arescet latex.

quid, rector Erebi, me remittebas Iovi?

decuit tenere; redde me tenebris tuis,

talem subactis Herculem ostende inferis.

nil inde ducam, quid times iterum Herculem?