Hercules Oetaeus

excussit rabidam sitim

nec pomis adhibet manus.

auditum quoque navita,

inferni ratis aequoris

nullo remigio venit.

sic cum vinceret inferos

Orpheus carmine funditus,

consumptos iterum deae

supplent Eurydices colus!

sed dum respicit immemor

nec credens sibi redditam

Orpheus Eurydicen sequi,

cantus praemia perdidit:

quae nata est iterum perit.

tunc, solamina cantibus

quaerens, flebilibus modis

haec Orpheus cecinit Getis:

Leges in superos datas

et qui tempora digerit

quattuor praecipitis deus

anni, disposuit vices;

nulli non avidi colus

Parcas stamina nectere:

quod natum est, † poterit mori.

Vati credere Thracio

devictus iubet Hercules,

iam, iam legibus obrutis

mundo cum veniet dies,

australis polus obruet

, quicquid per Libyam iacet

et sparsus Garamas tenet;

arctous polus obruet

quicquid subiacet axibus

et siccus Boreas ferit,

amisso trepidus polo

Titan excutiet diem.

caeli regia concidens

ortus atque obitus trahet

atque omnis pariter deos

perdet mors aliqua et chaos,

et mors fata novissima

in se constituet sibi.

quis mundum capiet locus?

discedet via Tartari,

fractis ut pateat polis?

an quod dividit aethera

a terris spatium sat est

†et mundi nimium malis?

quis tantum capiet (nefas)

fatum, quis superos locus?

pontum Tartara sidera

regna unus capiet tria.

Sed quis non modicus fragor

aures attonitas movet?

est est Herculeus sonus.

Converte, Titan clare, anhelantes equos,

emitte noctem: pereat hic mundo dies

quo morior, atra nube inhorrescat polus;

obsta novercae, nunc, pater, caecum chaos

reddi decebat, hinc et hinc compagibus

ruptis uterque debuit frangi polus;

quid parcis astris? Herculem amittis, pater,

nunc partem in omnem, Iuppiter, specta poli,

ne quis Gyas Thessalica iaculetur iuga

et fiat Othrys pondus Encelado leve.

laxabit atri carceris iam iam fores

Pluton superbus, vincula excutiet patri

caelumque reddet, ille qui pro fulmine

tuisque facibus natus in terris eram,

ad Styga revertor: surget Enceladus ferox

mittetque quo nunc premitur in superos onus;

regnum omne, genitor, aetheris dubium tibi

mors nostra faciet— antequam spolium tui

caelum omne fiat, conde me tota, pater,

mundi ruina, frange quem perdis polum.

Non vana times, gnate Tonantis:

nunc Thessalicam Pelion Ossam .

premet et Pindo congestus Athos

nemus aetheriis inseret astris;

vincet scopulos inde Typhoeus

et Tyrrhenam feret Inarimen;

feret Aetnaeos inde caminos

scindetque latus montis aperti

nondum Enceladus fulmine victus:

iam te caeli regna secuntur.

Ego qui relicta morte, contempta Styge

per media Lethes stagna cum spolio redi

quo paene lapsis excidit Titan equis,

ego quem deorum regna senserunt tria,

morior nec ullus per meum stridet latus

transmissus ensis, haut meae telum necis

saxum est nec instar montis abrupti latus

est totus Othrys. non truci rictu gigans

Pindo cadaver obruit toto meum:

sine hoste vincor, quodque me torquet magis

(o misera virtus!) summus Alcidae dies

nullum malum prosternat, inpendo, ei mihi,

in nulla vitam facta, pro mundi arbiter

superique quondam dexterae testes meae,

pro cuncta tellus, Herculem vestrum placet