Hercules Oetaeus

mors differatur: frange ut insontem Lichan.

alias in urbes sparge et ignotum tibi

inmitte in orbem: perde ut Arcadiae nefas

et quicquid aliud restitit: ab illis tamen,

coniunx, redisti.

Parce iam, mater, precor,

ignosce fatis; error a culpa vacat.

Si vera pietas, Hylle, quaerenda est tibi,

iam perime matrem— trepida quid tremuit manus?

quid ora Sectis? hoc erit pietas scelus.

ignave dubitas? Herculem eripuit tibi

haec, haec peremit dextra cui debes patri

avum Tonantem. maius eripui decus,

quam in luce tribui, si tibi ignotum est nefas,

a matre disce, seu tibi iugulo placet

mersisse ferrum sive maternum libet

invadere uterum, mater intrepidum tibi

praebebit animum, non erit tantum scelus

a te peractum: dextera sternar tua,

sed mente nostra, natus Alcidae, times?

ita nulla perages iussa nec franges mala

erres per orbem, si qua nascetur fera

referens parentem? dexteram intrepidam para.

patet ecce plenum pectus aerumnis: feri.

scelus remitto, dexterae parcent tuae

Eumenides ipsae— verberum crepuit sonus.

quaenam ista torquens angue vibrato comam

temporibus atras squalidis pinnas quatit?

quid me flagranti dira persequeris face,

Megaera? poenas poscis Alcidae? dabo.

iamne inferorum, dira. sedere arbitri?

sedent, reclusas carceris video fores.

quis iste saxum immane detritis gerit

iam senior umeris? ecce iam victus lapis

quaerit relabi? membra quis quatitur rota?

hic ecce pallens dira Tisiphone stetit,

causam reposcit; parce verberibus precor,

Megaera, parce, sustine Stygias faces:

scelus est amoris, sed quid hoc? tellus labat

et aula tectis crepuit excussis— minax

unde iste coetus? totus in vultus meos

decurrit orbis, hinc et hinc populi fremunt

totusque poscit vindicem mundus suum.

iam parcite, urbes, quo fugam praeceps agam?

mors sola portus dabitur aerumnis meis.

testor nitentis flammeam Phoebi rotam

superosque testor: Herculem in terris adhuc

moritura linquo.

Fugit attonita, ei mihi.

peracta iam pars matris est: statuit mori;

nunc nostra superest, mortis auferre impetum.

o misera pietas: si mori matrem vetas,

patri es scelestus; si mori pateris, tamen

in matre peccas— urget hinc illinc scelus.

inhibenda tamen est, verum ut eripiam scelus.

Verum est quod cecinit sacer

Thressae sub Rhodopes iugis

aptans Pieriam chelyn

Orpheus Calliopae genus,

aeternum fieri nihil.

Illius stetit ad modos

torrentis rapidi fragor,

oblitusque sequi fugam

amisit liquor impetum;

et dum fluminibus mora est,

defecisse putant Getae

Hebrum Bistones ultimi.

advexit volucrem nemus

et silva residens venit:

aut si qua aera pervolat,

auditis vaga cantibus

ales deficiens cadit;

abrumpit scopulos Athos

Centauros obiter ferens

et iuxta Rhodopen stetit

laxata nive cantibus;

et quercum fugiens suam

ad vatem properat Dryas;

ad cantus veniunt tuos

ipsis cum latebris ferae,

iuxtaque inpavidum pecus

sedit Marmaricus leo

nec dammae trepidant lupos

et serpens latebras fugit.

tunc oblita veneni.

Quin per Taenarias fores

manes cum tacitos adit

maerentem feri ens chelyn,

cantu Tartara flebili

et tristes Erebi deos

vicit nec timuit Stygis

iuratos superis lacus.

haesit non stabilis rota

victo languida turbine,

increvit Tityi iecur,

dum cantu volucres tenet;

et vinci lapis improbus

et vatem potuit sequi;

tunc primum Phrygius senex

undis stantibus immemor