Ex Ponto

tam mala Thersiten prohibebat forma latere,

quam pulchra Nireus conspiciendus erat.

nec te mirari, si sint vitiosa, decebit

carmina, quae faciam paene poeta Getes.

a! pudet, et Getico scripsi sermone libellum,

structaque sunt nostris barbara verba modis:

et placui (gratare mihi) coepique poetae

inter inhumanos nomen habere Getas.

materiam quaeris? laudes: de Caesare dixi.

adiuta est novitas numine nostra dei.

nam patris Augusti docui mortale fuisse

corpus, in aetherias numen abisse domos:

esse parem virtute patri, qui frena rogatus

saepe recusati ceperit imperii:

esse pudicarum te Vestam, Livia, matrum,

ambiguum nato dignior anne viro:

esse duos iuvenes, firma adiumenta parentis,

qui dederint animi pignora certa sui.

haec ubi non patria perlegi scripta Camena,

venit et ad digitos ultima charta meos,

et caput et plenas omnes movere pharetras,

et longum Getico murmur in ore fuit.

atque aliquis scribas haec cum de Caesare, dixit

Caesaris imperio restituendus eras.

ille quidem dixit: sed me iam, Care, nivali

sexta relegatum bruma sub axe videt.

carmina nil prosunt, nocuerunt carmina quondam,

primaque tam miserae causa fuere fugae,

at tu, per studii communia foedera sacri,

per non vile tibi nomen amicitiae

(sic capto Latiis Germanicus hoste catenis

materiam vestris adferat ingeniis:

sic valeant pueri, votum commune deorum,

quos laus formandos est tibi magna datos),

quanta potes, praebe nostrae momenta saluti

quae nisi mutato nulla futura loco est.

Haec tibi mittuntur, quem sum modo carmine questus

non aptum numeris nomen habere meis,

in quibus, excepto quod adhuc utcumque valemus,

nil, me praeterea quod iuvet, invenies.

ipsa quoque est invisa salus, suntque ultima vota

quolibet ex istis scilicet ire locis.

nulla mihi cura est, terra quo mittar ab ista,

hac quia, quam video, gratior omnis erit.

in medias Syrtes, mediam mea vela Charybdin

mittite, praesenti dum careamus humo.

Styx quoque, si quid ea est, bene commutabitur Histro,

siquid et inferius quam Styga mundus habet,

gramina cultus ager, frigus minus odit hirundo,

proxima Marticolis quam loca Naso Getis.

talia suscensent propter mihi verba Tomitae,

iraque carminibus publica mota meis.

ergo ego cessabo numquam per carmina laedi,

plectar et incauto semper ab ingenio?

ergo ego, ne scribam, digitos incidere cunctor,

telaque adhuc demens, quae nocuere, sequor?

ad veteres scopulos iterum devertor et illas,

in quibus offendit naufraga puppis, aquas?

sed nihil admisi, nulla est mea culpa, Tomitae,

quos ego, cum loca sim vestra perosus, amo.

quilibet excutiat nostri monimenta laboris:

littera de vobis est mea questa nihil,

frigus et incursus omni de parte timendos

et quod pulsetur murus ab hoste queror,

in loca, non homines, verissima crimina dixi.

culpatis vestrum vos quoque saepe solum,

esset perpetuo sua quam vitabilis Ascra,

ansa est agricolae Musa docere senis:

et fuerat genitus terra,

qui scripsit, in illa, intumuit vati nec tamen Ascra suo.

quis patriam sollerte magis dilexit Ulixe?

hoc tamen asperitas indice docta loci est.

non loca, sed mores scriptis vexavit amaris

Scepsius Ausonios, actaque Roma rea est:

falsa tamen passa est aequa convicia mente,

obfuit auctori nec fera lingua suo.

at malus interpres populi mihi concitat iram

inque novum crimen carmina nostra vocat.

tam felix utinam quam pectore candidus essem!

extat adhuc nemo saucius ore meo.

adde quod Illyrica si iam pice nigrior essem,

non mordenda mihi turba fidelis erat.

molliter a vobis mea sors excepta, Tomitae,

tam mites Graios indicat esse viros.

gens mea Pacligni regioque domestica Sulmo

non potuit nostris lenior esse malis.

quem vix incolumi cuiquam salvoque daretis,

is datus a vobis est mihi nuper honor.

solus adhuc ego sum vestris inmunis in oris,

exceptis, siqui munera legis habent.

tempora sacrata mea sunt velata corona,

publicus invito quam favor inposuit,

quam grata est igitur Latonae Delia tellus,

erranti tutum quae dedit una locum,

tam mihi cara Tomis, patria quae sede fugatis

tempus ad hoc nobis hospita fida manet,

di modo fecissent, placidae spem posset habere

pacis, et a gelido longius axe foret.

Siquis adhuc usquam nostri non inmemor extat,

quidve relegatus Naso, requirit, agam .