Ex Ponto

at tu, non dubito, cum Thesea carmine laudes,

materiae titulos quin tueare tuae,

quemque refers, imitere virum, vetat ille profecto

tranquilli comitem temporis esse fidem.

qui quamquam est factis ingens et conditur a te

vir tanto quanto debuit ore cani,

est tamen ex illo nobis imitabile quiddam,

inque fide Theseus quilibet esse potest.

non tibi sunt hostes ferro clavaque domandi,

per quos vix ulli pervius Isthmos erat:

sed praestandus amor, res non operosa volenti.

quis labor est puram non temerasse fidem?

haec tibi, qui perstas indeclinatus amico,

non est quod lingua dicta querente putes.

Gallio, crimen erit vix excusabile nobis,

carmine te nomen non habuisse meo.

tu quoque enim, memini, caelesti cuspide facta

fovisti lacrimis vulnera nostra tuis.

atque utinam rapti iactura laesus amici

sensisses ultra, quod quererere, nihil!

non ita dis placuit, qui te spoliare pudica

coniuge crudeles non habuere nefas.

nuntia nam luctus mihi nuper epistula venit,

lectaque cum lacrimis sunt tua damna meis.

sed neque solari prudentem stultior ausim,

verbaque doctorum nota referre tibi:.

finitumque tuum, si non ratione, dolorem

ipsa iam pridem suspicor esse mora.

dum tua pervenit, dum littera nostra recurrens

tot maria ac terras permeat, annus abit.

temporis officium est solacia dicere certi,

dum dolor in cursu est et petit aeger opem.

at cum longa dies sedavit vulnera mentis,

intempestive qui movet illa, novat.

adde quod (atque utinam verum tibi venerit omen .)

coniugio felix iam potes esse novo.

Quo minus in nostris ponaris, amice, libellis,

nominis efficitur condicione tui.

ast ego non alium prius hoc dignarer honore—

est aliquis nostrum si modo carmen honor.

lex pedis officio fortunaque nominis obstat,

quaque meos adeas est via nulla modos,

nam pudet in geminos ita nomen scindere versus,

desinat ut prior hoc incipiatque minor.

et pudeat. Si te, qua syllaba parte moratur,

artius adpellem Tuticanumque vocem.

nec potes in versum Tuticani more venire,

fiat ut e longa syllaba prima brevis,

aut producatur, quae nunc correptius exit,

et sit porrecta longa secunda mora.

his ego si vitiis ausim corrumpere nomen,

ridear et merito pectus habere neger.

haec mihi causa fuit dilati muneris huius,

quod meus adiecto faenore reddet amor,

teque canam quacumque nota, tibi carmina mittam,

paene mihi puero cognite paene puer,

perque tot annorum seriem, quot habemus uterque,

non mihi, quam fratri frater, amate minus.

tu bonus hortator, tu duxque comesque fuisti,

eum regerem tenera frena novella manu.

saepe ego correxi sub te censore libellos,

saepe tibi admonitu facta litura meo est,

dignam Maeoniis Phaeacida condere chartis

cum te Pieriae perdocuere deae.

hic tenor, haec viridi concordia coepta iuventa

venit ad albentis inlabefacta comas.

quae nisi te moveant, duro tibi pectora ferro

esse vel invicto clausa adamante putem,

sed prius huic desint et bellum et frigora terrae,

invisus nobis quae duo Pontus habet,

et tepidus Boreas et sit praefrigidus Auster,

et possit fatum mollius esse meum,

quam tua sint lasso praecordia dura sodali.

hic cumulus nostris absit abestque malis.

tu modo per superos, quorum certissimus ille est,

quo tuus assidue principe crevit honor,

effice constanti profugum pietate tuendo,

ne sperata meam deserat aura ratem,

quid mandem, quaeris? peream, nisi dicere vix est;

si modo, qui periit, ille perire potest.

nec quid agam invenio, nec quid nolimve velimve,

nec satis utilitas est mihi nota mea.

crede mihi, miseros prudentia prima relinquit,

et sensus cum re consiliumque fugit,

ipse, precor, quaeras, qua sim tibi parte iuvandus,

quoque viam facias ad mea vota vado.

O mihi non dubios inter memorande sodales,

qui quod es, id vere, Care, vocans, ave!

unde saluteris, color hic tibi protinus index

et structura mei carminis esse potest.

non quia mirifica est, sed quod non publica certe est:

qualis enim cumque est, non latet esse meam.

ipse quoque, ut titulum chartae de fronte revellas,

quod sit opus, videor dicere posse, tuum.

quamlibet in multis positus noscere libellis,

perque observatas inveniere notas.

proderit auctorem vires, quas Hercule dignas

novimus atque illi, quem canis ipse, pares.

et mea Musa potest, proprio deprensa colore,

insignis vitiis forsitan esse suis.