Ex Ponto

Caesaribus vitam, Sexto debere salutem

me sciat, a superis hic mihi primus erit.

tempora nam miserae complectar ut omnia vitae,

a meritis eius pars mihi nulla vacat,

quae numero tot sunt, quot in horto fertilis arvi

Punica sub lento cortice grana rubent,

Africa quot segetes, quot Tmolia terra racemos,

quot Sicyon bacas, quot parit Hybla favos,

confiteor: testere licet, signate Quirites!

nil opus est legum viribus, ipse loquor,

inter opes et me, parvam rem, pone paternas:

pars ego sum census quantulacumque tui.

quam tua Trinacria est regnataque terra Philippo,

quam domus Augusto continuata foro,

quam tua, rus oculis domini, Campania, gratum,

quaeque relicta tibi, Sexte, vel empta tenes:

tam tuus en ego sum, cuius te munere tristi

non potes in Ponto dicere habere nihil,

atque utinam possis, et detur amicius arvum,

remque tuam ponas in meliore loco!

quod quoniam in dis est, tempta lenire precando

numina, perpetua quae pietate colis.

erroris nam tu vix est discernere nostri

sis argumentum maius an auxilium.

nec dubitans oro: sed flumine saepe secundo

augetur remis cursus euntis aquae,

et pudet et metuo semperque eademque precari,

ne subeant animo taedia iusta tuo.

verum quid faciam? res inmoderata cupido est.

da veniam vitio, mitis amice, meo.

scribere saepe aliud cupiens delabor eodem!

ipsa locum per se littera nostra rogat.

seu tamen effectus habitura est gratia, seu me

dura iubet gelido Parca sub axe mori,

semper inoblita repetam tua munera mente,

et mea me tellus audiet esse tuum.

audiet et caelo posita est quaecumque sub ullo

(transit nostra feros si modo Musa Getas)

teque meae causam servatoremque salutis,

meque tuum libra norit et aere minus.

Invide, quid laceras Nasonis carmina rapti?

non solet ingeniis summa nocere dies,

famaque post cineres maior venit, et mihi nomen

tum quoque, cum vivis adnumerarer, erat;

cumque foret Marsus magnique Rabirius oris

Iliacusque Macer sidereusque Pedo;

et, qui Iunonem laesisset in Hercule, Carus,

Iunonis si iam non gener ille foret,

quique dedit Latio carmen regale Severus,

et cum subtili Priscus uterque Numa,

quique vel imparibus numeris. Montane, vel aequis

sufficis, et gemino carmine nomen habes,

et qui Penelopae rescribere iussit Ulixen

errantem saevo per duo lustra mari,

quique suam Troesmin imperfectumque dierum

deseruit celeri morte Sabinus opus,

ingeniique sui dictus cognomine Largus,

Gallica qui Phrygium duxit in arva senem;

quique canit domito Camerinus ab Hectore Troiam;

quique sua nomen Phyllide Tuscus habet;

velivolique maris vates, cui credere posses

carmina caeruleos composuisse deos

quique acies Libycas Romanaque proelia dixit;

et Marius scripti dexter in omne genus;

Trinacriusque suae Perseidos auctor, et auctor

Tantalidae reducis Tyndaridosque Lupus;

et qui Maeoniam Phaeacida vertit, et une

Pindaricae fidicen tu quoque, Rufe, lyrae;

Musaque Turrani tragicis innixa cothurnis;

et tua cum socco Musa, Melisse, levi ;

cum Varius Graccusque darent fera dicta tyrannis,

Callimachi Proculus molle teneret iter,

Tityron antiquas Passerque rediret ad herbas

aptaque venanti Grattius arma daret,

Naïdas a Satyris caneret Fontanus amatas,

clauderet imparibus verba Capella modis;

cumque forent alii, quorum mihi cuncta referre

nomina longa mora est, carmina vulgus habet ;

essent et iuvenes, quorum quod inedita cura est,

adpellandorum nil mihi iuris adest

(te tamen in turba non ausim. Cotta, silere,

Pieridum lumen praesidiumque fori,

maternos Cottas cui Messallasque paternos,

Maxime, nobilitas ingeminata dedit)

dicere si fas est, claro mea nomine Musa

atque inter tantos quae legeretur erat.

ergo summotum patria proscindere, Livor,

desine, neu cineres sparge, cruente, meos.

omnia perdidimus: tantummodo vita relicta est,

praebeat ut sensum materiamque mali.

quid iuvat extinctos ferrum demittere in artus?

non habet in nobis iam nova plaga locum.