Ex Ponto

nec pietas ignota mea est: videt hospita terra

in nostra sacrum Caesaris esse domo.

stant pariter natusque pius coniunxque sacerdos,

numina iam facto non leviora deo.

neu desit pars ulla domus, stat uterque nepotum,

hic aviae lateri proximus, ille patris.

his ego do totiens cum ture precantia verba,

Eoo quotiens surgit ab orbe dies.

tota, licet quaeras, hoc me non fingere dicet

officii testis Pontica terra mei.

Pontica me tellus, quantis hae possumus ara,

natalem ludis scit celebrare dei.

nec minus hospitibus pietas est cognita talis,

misit in has siquos longa Propontis aquas,

is quoque, quo laevus fuerat sub praeside Pontus,

audierit frater forsitan ista tuus.

fortuna est impar animo, talique libenter

exiguas carpo munere pauper opes.

nec vestris damus haec oculis, procul urbe remoti .

contenti tacita sed pietate sumus.

et tamen haec tangent aliquando Caesaris aures.

nil illi, toto quod fit in orbe, latet.

tu certe scis haec, superis ascite, videsque,

Caesar, ut est oculis subdita terra tuis.

tu nostras audis inter convexa Iocatus

sidera, sollicito quas damus ore, preces.

perveniant istuc et carmina forsitan illa,

quae de te misi caelite facta novo.

auguror his igitur flecti tua numina, nec tu

inmerito nomen mite Parentis habes.

Haec mihi Cimmerio bis tertia ducitur aestas

litore pellitos inter agenda Getas.

ecquos tu silices, ecquod, carissime, ferrum

duritiae confers, Albinovane, meae?

gutta cavat lapidem, consumitur anulus usu,

atteritur pressa vomer aduncus humo.

tempus edax igitur praeter nos omnia perdit:

cessat duritia mors quoque victa mea.

exemplum est animi nimium patientes Ulixes,

iactatus dubio per duo lustra mari .

tempora solliciti sed non tamen omnia fati

pertulit, et placidae saepe fuere morae,

an grave sex annis pulchram fovisse Calypso

aequoreaeque fuit concubuisse deae?

excipit Hippotades, qui dat pro munere ventos,

curvet ut inpulsos utilis aura sinus,

nec bene cantantes labor est audire puellas:

nec degustanti lotos amara fuit.

hos ego, qui patriae faciant oblivia, sucos

parte meae vitae, si modo dentur, emam.

nec tu contuleris urbem Laestrygonos umquam

gentibus, obliqua quas obit Hister aqua.

nec vincet Cyclops saevum feritate Piacchen.

qui quota terroris pars solet esse mei!

Scylla feris trunco quod latret ab inguine monstris,

Heniochae nautis plus nocuere rates,

nec potes infestis conferre Charybdin Achaeis,

ter licet epotum ter vomat illa fretum,

qui quamquam dextra regione licentius errant,

securum latus hoc non tamen esse sinunt,

hic agri infrondes, hic spicula tincta venenis,

hic freta vel pediti pervia reddit hiems,

ut, qua remus iter pulsis modo fecerat undis,

siccus contempta nave viator eat.

qui veniunt istinc, vix vos ea credere dicunt,

quam miser est, qui fert asperiora fide!

crede tamen; nec te causas nescire sinemus,

horrida Sarmaticum cur mare duret hiems,

proxima sunt nobis plaustri praebentia formam

et quae praecipuum sidera frigus habent.

hinc oritur Boreas oraeque domesticus huic est

et sumit vires a propiore loco.

at Notus, adverso tepidum qui spirat ab axe,

est procul et rarus languidiorque venit.

adde quod hic clauso miscentur flumina Ponto,

vimque fretum multo perdit ab amne suam.

huc Lycus, huc Sugaris Peniusque Hypanisque Calesque

influit et crebro vertice tortus Halys,

Partheniusque rapax, et volvens saxa Cynapses

labitur, et nullo tardior amne Tyras,

et tu, femineae Thermodon cognite turmae,

et quondam Graiis Phasi petite viris,

cumque Borysthenio liquidissimus amne Dyrapses

et tacite peragens lene Melanthus iter,

quique duas terras, Asiam Cadmique sororem,

separat et cursus inter utramque facit,

innumerique alii, quos inter maximus omnes

cedere Danuvius se tibi, Nile, negat,

copia tot laticum, quas auget, adulterat undas,

nec patitur vires aequor habere suas.

quin etiam, stagno similis pigraeque paludi,

caeruleus vix est diluiturque color.

innatat unda freto dulcis, leviorque marina est,

quae proprium mixto de sale pondus habet.

si roget haec aliquis cur sint narrata Pedoni,

quidve loqui certis iuverit ista modis,

detinui dicam curas tempusque fefelli.

hunc fructum praesens attulit hora mihi.

afuimus solito, dum scribimus ista, dolore,

in mediis nec nos sensimus esse Getis.