Ex Ponto

venit ab intonsis usque, Severe, Getis:

cuius adhuc nomen nostros tacuisse libellos,

si modo permittas dicere vera, pudet.

orba tamen numeris cessavit epistula numquam

ire per alternas officiosa vices,

carmina sola tibi memorem testantia curam

non data sunt. quid enim, quae facis ipse, darem?

quis mel Aristaeo, quis Baccho vina Falerna,

Triptolemo fruges, poma det Alcinoo?

fertile pectus habes, interque Helicona colentes

uberius nulli provenit ista seges.

mittere ad hunc carmen, frondes erat addere silvis

haec mihi cunctandi causa. Severe, fuit.

nec tamen ingenium nobis respondet, ut ante,

sed siccum sterni vomere litus aro.

scilicet ut limus venas excaecat in undis,

laesaque suppresso fonte resistit aqua,

pectora sic mea sunt limo vitiata malorum,

et carmen vena pauperiore fluit.

si quis in hac ipsum terra posuisset Homerum,

esset, crede mihi, factus et ille Getes.

da veniam fasso, studiis quoque frena remisi,

ducitur et digitis littera rara meis.

impetus ille sacer, qui vatum pectora nutrit,

qui prius in nobis esse solebat, abest,

vix venit ad partes, vix sumptae Musa tabellae

inponit pigras paene coacta manus,

parvaque, ne dicam scribendi nulla voluptas

est mihi, nec numeris nectere verba iuvat,

sive quod hinc fructus adeo non cepimus ullos,

principium nostri res sit ut ista mali:

sive quod in tenebris numerosos ponere gestus,

quodque legas nulli scribere carmen, idem est.

excitat auditor studium, laudataque virtus

crescit, et inmensum gloria calcar habet.

hic mea cui recitem nisi flavis scripta Corallis,

quasque alias gentes barbarus Hister habet?

sed quid solus agam, quaque infelicia perdam

otia materia surripiamque diem?

nam quia nec vinum, nec me tenet alea fallax,

per quae clam tacitum tempus abire solet,

nec me, quod cuperem, si per fera bella liceret,

oblectat cultu terra novata suo,

quid, nisi Pierides, solacia frigida, restant,

non bene de nobis quae meruere deae?

at tu, cui bibitur felicius Aonius fons,

utiliter studium quod tibi cedit ama,

sacraque Musarum merito cole, quodque legamus,

huc aliquod curae mitte recentis opus.

Conquerar, an taceam? ponam sine nomine crimen,

an notum qui sis omnibus esse velim?

nomine non utar, ne commendere querella,

quaeraturque tibi carmine fama meo.

dum mea puppis erat valida fundata carina,

qui mecum velles currere, primus eras.

nunc, quia contraxit vultum Fortuna, recedis,

auxilio postquam scis opus esse tuo.

dissimulas etiam, nec me vis nosse videri,

quisque sit, audito nomine, Naso, rogas,

ille ego sum, quamquam non vis audire, vetusta

paene puer puero iunctus amicitia:

ille ego, qui primus tua seria nosse solebam

et tibi iucundis primus adesse iocis:

ille ego convictor densoque domesticus usu,

ille ego iudiciis unica Musa tuis.

ille ego sum, qui nunc an vivam, perfide, nescis,

cura tibi de quo quaerere nulla fuit.

sive fui numquam carus, simulasse fateris:

seu non fingebas, inveniere levis.

aut age, dic aliquam, quae te mutaverit, iram:

nam nisi iusta tua est, iusta querella mea est.

quod te nunc crimen similem vetat esse priori?

an crimen, coepi quod miser esse, vocas?

si mihi rebus opem nullam factisque ferebas,

venisset verbis charta notata tribus.

vix equidem credo, sed et insultare iacenti

te mihi nec verbis parcere fama refert.

quid facis, a! demens? cur, si Fortuna recedat,

naufragio lacrimas eripis ipse tuo?

haec dea non stabili, quam sit levis, orbe fatetur,

quae summum dubio sub pede semper habet,

quolibet est folio, quavis incertior aura:

par illi levitas, improbe, sola tua est.

omnia sunt hominum tenui pendentia filo,

et subito casu quae valuere, ruunt,

divitis audita est cui non opulentia Croesi?

nempe tamen vitam captus ab hoste tulit,

ille Syracosia modo formidatus in urbe

vix humili duram reppulit arte famem,

quid fuerat Magno maius? tamen ille rogavit

summissa fugiens voce clientis opem.

cuique viro totus terrarum paruit orbis,

ille Iugurthino clarus Cimbroque triumpho,

quo victrix totiens consule Roma fuit,

in caeno Marius iacuit cannaque palustri,

pertulit et tanto multa pudenda viro.

ludit in humanis divina potentia rebus,

et certam praesens vix habet hora fidem.

litus ad Euxinum si quis mihi diceret ‘ibis,

et metues, arcu ne feriare Getae,’