Ex Ponto

quod mea sedulitas mittere posset, erat.

clausa tamen misi Scythica tibi tela pharetra:

hoste precor fiant illa cruenta tuo.

hos habet haec calamos, hos haec habet ora libellos,

haec viget in nostris. Maxime, Musa locis!

quae quamquam misisse pudet, quia parva videntur,

tu tamen haec, quaeso, consule missa boni.

Quod sit in his eadem sententia, Brute, libellis,

carmina nescio quem carpere nostra refers :

nil nisi me terra fruar ut propiore rogare,

et quam sim denso cinctus ab hoste loqui.

o, quam de multis vitium reprehenditur unum!

hoc peccat solum si mea Musa, bene est.

ipse ego librorum video delicta meorum,

cum sua plus iusto carmina quisque probet,

auctor opus laudat: sic forsitan Agrius olim

Thersiten facie dixerit esse bona.

iudicium tamen hic nostrum non decipit error,

nec, quicquid genui, protinus illud amo.

cur igitur, si me videam delinquere, peccem,

et patiar scripto crimen inesse, rogas?

non eadem ratio est sentire et demere morbos;

sensus inest cunctis, tollitur arte malum,

saepe aliquod verbum cupiens mutare reliqui,

iudicium vires destituuntque meum.

saepe piget (quid enim dubitem tibi vera fateri)

corrigere et longi ferre laboris onus.

scribentem iuvat ipse labor minuitque laborem,

cumque suo crescens pectore fervet opus.

corrigere ut res est tanto magis ardua quanto

magnus Aristarcho maior Homerus erat,

sic animum lento curarum frigore laedit

et cupidi cursus frena retentat equi.

atque ita di mites minuant mihi Caesaris iram,

ossaque pacata nostra tegantur humo,

ut mihi conanti nonnumquam intendere curas

fortunae species obstat acerba meae,

vixque mihi videor, faciam qui carmina, sanus,

inque feris curem corrigere illa Getis.

nil tamen e scriptis magis excusabile nostris,

quam sensus cunctis paene quod unus inest.

laeta fere laetus cecini, cano tristia tristis.

conveniens operi tempus utrumque suo est.

quid nisi de vitio scribam regionis amarae,

utque loco moriar commodiore precer?

eum totiens eadem dicam, vix audior ulli,

verbaque profectu dissimulata carent.

et tamen haec eadem cum sint, non scripsimus isdem,

unaque per plures vox mea temptat opem.

an, ne bis sensum lector reperiret eundem,

unus amicorum. Brute, rogandus eras ?

non fuit hoc tanti, confesso ignoscite, docti:

vilior est operis fama salute mea.

denique materiam, quam quis sibi fluxerit ipse,

arbitrio variat multa poeta suo.

Musa mea est index nimium quoque vera malorum.

atque incorrupti pondera testis habet.

nec liber ut fieret, sed uti sua cuique daretur

littera, propositum curaque nostra fuit.

postmodo collectas utcumque sine ordine iunxi:

hoc opus electum ne mihi forte putes.

da veniam scriptis, quorum non gloria nobis

causa, sed utilitas officiumque fuit.

Accipe, Pompei, deductum carmen ab illo,

debitor est vitae qui tibi, Sexte, suae.

qui seu non prohibes a me tua nomina poni,

accedet meritis haec quoque summa tuis:

sive trahis vultus, equidem peccasse fatebor,

delicti tamen est causa probanda mei.

non potuit mea mens, quin esset grata, teneri.

sit precor officio non gravis ira pio.

o, quotiens ego sum libris mihi visus in istis

impius, in nullo quod legerere loco!

o, quotiens, alii cum vellem scribere, nomen

rettulit in ceras inscia dextra tuum!

ipse mihi placuit mendis in talibus error,

et vix invita facta litura manu est,

"viderit! ad summam " dixi " licet ipse queratur!

hanc pudet offensam non meruisse prius."

da mihi, siquid ea est, hebetantem pectora Lethen.

oblitus potero non tamen esse tui.

idque sinas oro, nec fastidita repellas

verba, nec officio crimen inesse putes,

et levis haec meritis referatur gratia tantis:

si minus, invito te quoque gratus ero.

numquam pigra fuit nostris tua gratia rebus,

nec mihi munificas arca negavit opes.

nunc quoque nil subitis clementia territa fatis

auxilium vitae fertque feretque meae.

unde rogas forsan fiducia tanta futuri

sit mihi? quod fecit, quisque tuetur opus.

ut Venus artificis labor est et gloria Coi,

aequoreo madidas quae premit imbre comas:

arcis ut Actaeae vel eburna vel aerea custos

bellica Phidiaca stat dea facta manu:

vindicat ut Calamis laudem, quos fecit, equorum:

ut similis verae vacca Myronis opus:

sic ego pars rerum non ultima, Sexte, tuarum

tutelaeque feror munus opusque tuae.

Quod legis, o vates magnorum maxime regum,