Ex Ponto

i, bibe dixissem ‘purgantes pectora sucos,

quidquid et in tota nascitur Anticyra.’

sum tamen haec passus: nec, si mortalia possem,

et summi poteram tela cavere dei.

tu quoque fac timeas, et quae tibi laeta videntur

dum loqueris, fieri tristia posse puta.

Nulla dies adeo est australibus umida nimbis,

non intermissis ut fluat imber aquis,

nec sterilis locus ullus ita est, ut non sit in illo

mixta fere duris utilis herba rubis.

nil adeo fortuna gravis miserabile fecit,

ut minuant nulla gaudia parte malum.

ecce domo patriaque carens oculisque meorum,

naufragus in Getici litoris actus aquas,

qua tamen inveni vultum diffundere causa

possim, fortunae nec meminisse meae.

nam mihi, cum fulva solus spatiarer harena,

visa est a tergo pinna dedisse sonum.

respicio, nec erat corpus, quod cernere possem,

verba tamen sunt haec aure recepta mea:

‘en ego laetarum venio tibi nuntia rerum

Fama, per inmensas aere lapsa vias.

consule Pompeio, quo non tibi carior alter,

candidus et felix proximus annus erit.

dixit, et ut laeto Pontum rumore replevit,

ad gentes alias hinc dea vertit iter.

at mihi dilapsis inter nova gaudia curis

excidit asperitas huius iniqua loci.

ergo ubi, Iane biceps, longum reseraveris annum,

pulsus et a sacro mense December erit,

purpura Pompeium summi velabit honoris,

ne titulis quicquam debeat ille suis.

cernere iam videor rumpi paene atria turba,

et populum laedi deficiente loco,

templaque Tarpeiae primum tibi sedis adiri,

et fieri faciles in tua vota deos,

colla boves niveos certae praebere securi,

quos aluit campis herba Falisca suis:

cumque deos omnes, tunc hos inpensius, aequos

esse tibi cupias, cum Iove Caesar erunt.

curia te excipiet, patresque e more vocati

intendent aures ad tua verba suas.

hos ubi facundo tua vox hilaraverit ore,

utque solet, tulerit prospera verba dies,

egeris et meritas superis cum Caesare grates

(qui causam, facias cur ita saepe, dabit),

inde domum repetes toto comitante senatu,

officium populi vix capiente domo.

me miserum, turba quod non ego cernar in illa,

nec poterunt istis lumina nostra frui!

quod licet, absentem qua possum mente videbo:

aspiciet vultus consulis illa sui,

di faciant aliquo subeat tibi tempore nostrum

nomen, et "heu dicas " quid miser ille facit?

haec tua pertulerit si quis mihi verba, fatebor

protinus exilium mollius esse meum.’

Ite, leves elegi, doctas ad consulis aures,

verbaque honorato ferte legenda viro.

longa via est, nec vos pedibus proceditis aequis,

tectaque brumali sub nive terra latet.

cum gelidam Thracen et opertum nubibus Haemum

et maris Ionii transieritis aquas,

luce minus decima dominam venietis in urbem,

ut festinatum non faciatis iter.

protinus inde domus vobis Pompeia petatur:

non est Augusto iunctior ulla foro.

siquis, ut in populo, qui sitis et unde requiret,

nomina decepta quaelibet aure ferat.

ut sit enim tutum, sicut reor esse, fateri,

verba minus certe ficta timoris habent.

copia nec vobis nullo prohibente videndi

consulis, ut limen contigeritis, erit.

aut reget ille suos dicendo iura Quirites,

conspicuum signis cum premet altus ebur:

aut populi reditus positam componet ad hastam,

et minui magnae non sinet urbis opes .

aut, ubi erunt patres in Iulia templa vocati,

de tanto dignis consule rebus aget .

aut feret Augusto solitam natoque salutem,

deque parum noto consulet officio.

tempus ab his vacuum Caesar Germanicus omne

auferet . a magnis hunc colit ille deis.

cum tamen a turba rerum requieverit harum,

ad vos mansuetas porriget ille manus,

quidque parens ego vester agam fortasse requiret.

talia vos illi reddere verba volo:

‘vivit adhuc vitamque tibi debere fatetur,

quam prius a miti Caesare munus habet,

te sibi, cum fugeret, memori solet ore referre

barbariae tutas exhibuisse vias:

sanguine Bistonium quod non tepefecerit ensem,

effectum cura pectoris esse tui:

addita praeterea vitae quoque multa tuendae

munera, ne proprias attenuaret opes.

pro quibus ut meritis referatur gratia, iurat

se fore mancipii tempus in omne tui.

nam prius umbrosa carituros arbore montes,

et freta velivolas non habitura rates,

fluminaque in fontes cursu reditura supino,

gratia quam meriti possit abire tui.