Ex Ponto

vidimus et refici, non prohibente Iove.

nec, quia Neptunus navem lacerarat Ulixis,

Leucothea nanti ferre negavit opem.

crede mihi, miseris caelestia numina parcunt,

nec semper laesos et sine fine premunt.

principe nec nostro deus est moderatior ullus:

Iustitia vires temperat ille suas.

nuper eam Caesar facto de marmore templo,

iampridem posuit mentis in aede suae.

Iuppiter in multos temeraria fulmina torquet,

qui poenam culpa non meruere pati.

obruent eum tot saevis deus aequoris undis,

ex illis mergi pars quota digna fuit?

cum pereant acie fortissima quaeque, vel ipso

iudice delectus Martis iniquus erit.

at si forte velis in nos inquirere, nemo est

qui se, quod patitur, commeruisse neget.

adde quod extinctos vel aqua vel Marte vel igni

nulla potest iterum restituisse dies.

restituit multos aut poenae parte levavit

Caesar: et in multis me, precor, esse velit,

at tu, cum tali populus sub principe simus,

adloquio profugi credis inesse metum?

forsitan haec domino Busiride iure timeres,

aut solito clausos urere in aere viros,

desine mitem animum vano infamare timore,

saeva quid in placidis saxa vereris aquis?

ipse ego quod primo scripsi sine nomine vobis,

vix excusari posse mihi videor,

sed pavor attonito rationis ademerat usum,

cesserat omne novis consiliumque malis,

fortunamque meam metuens, non vindicis inani,

terrebar titulo nominis ipse mei.

hactenus admonitus memori concede poëtae

ponat ut in chartis nemina cara suis.

turpe erit ambobus, longo mihi proximus usu

si nulla libri parte legere mei.

ne tamen iste metus somnos tibi rumpere possit,

non ultra, quam vis, officiosus ero,

teque tegam, qui sis, nisi cum permiseris ipse:

cogetur nemo munus habere meum.

tu modo, quem poteras vel aperte tutus amare,

si res est anceps ista, latenter ama.

Verba mihi desunt eadem tam saepe roganti,

iamque pudet vanas fine carere preces.

taedia consimili fieri de carmine vobis,

quidque petam cunctos edidicisse reor.

nostraque quid portet iam nostis epistula, quamvis

cera sit a vinclis non labefacta suis.

ergo mutetur scripti sententia nostri,

ne totiens contra, quam rapit amnis, eam.

quod bene de vobis speravi, ignoscite, amici:

talia peccandi iam mihi finis erit.

nec gravis uxori dicar: quae scilicet in me

quam proba tam timida est experiensque parum.

hoc quoque, Naso, feres: etenim peiora tulisti.

iam tibi sentiri sarcina nulla potest.

ductus ab armento taurus detrectat aratrum,

subtrahit et duro colla novella iugo:

nos, quibus adsuevit fatum crudeliter uti,

ad mala iam pridem non sumus ulla rudes,

venimus in Geticos fines: moriamur in illis,

Parcaque ad extremum qua mea coepit eat.

spem iuvat amplecti—quae non iuvat inrita semper—

et, fieri cupias siqua, futura putes:

proximus huic gradus est bene desperare salutem,

seque semel vera scire perisse fide.

curando fieri quaedam maiora videmus

vulnera, quae melius non tetigisse fuit.

mitius ille perit, subita qui mergitur unda,

quam sua qui tumidis brachia lassat aquis,

cur ego concepi Scythicis me posse carere

finibus et terra prosperiore frui?

cur aliquid de me speravi lenius umquam?

an fortuna mihi sic mea nota fuit?

torqueor en gravius, repetitaque forma locorum

exilium renovat triste recensque facit.

est tamen utilius, studium cessare meorum,

quam, quas admorint, non valuisse preces,

magna quidem res est, quam non audetis, amici:

sed si quis peteret, qui dare vellet, erat.

dummodo non nobis hoc Caesaris ira negant,

fortiter Euxinis inmoriemur aquis.

Quae tibi quaerebam memorem testantia curam

dona Tomitanus mittere posset ager.

dignus es argento, fulvo quoque dignior auro,

sed te, cum donas, ista iuvare solent.

nec tamen haec loca sunt ullo pretiosa metallo:

hostis ab agricola vix sinit illa fodi.

purpura saepe tuos fulgens praetexit amictus.

sed non Sarmatico tingitur illa mari.

vellera dura ferunt pecudes, et Palladis uti

arte Tomitanae non didicere nurus,

femina pro lana Cerealia munera frangit,

suppositoque gravem vertice portat aquam.

non hic pampineis amicitur vitibus ulmus,

nulla premunt ramos pondere poma suo.

tristia deformes pariunt absinthia campi,

terraque de fructu quam sit amara docet.

nil igitur tota Ponti regione sinistri,