Ex Ponto

danda Iovi laurus, dum prior illa viret.

nec mea verba legis, qui sum summotus ad Histrum.

non bene pacatis flumina pota Getis:

ista dei vox est, deus est in pectore nostro,

haec duce praedico vaticinorque deo.

quid cessas currum pompamque parare triumphis,

Livia? dant nullas iam tibi bella moras.

perfida damnatas Germania proicit hastas.

iam pondus dices omen habere meum.

crede, brevique fides aderit, geminabit honorem

filius, et iunctis, ut prius, ibit equis.

prome, quod inicias umeris victoribus, ostrum:

ipsa potest solitum nosse corona caput:

scuta sed et galeae gemmis radientur et auro,

stentque super vinctos trunca tropaea viros:

oppida turritis cingantur eburnea muris,

fictaque res vero more putetur agi.

squalidus inmissos fracta sub harundine crines

Rhenus et infectas sanguine portet aquas,

barbara iam capti poscunt insignia reges

textaque fortuna divitiora sua,

et quae praeterea virtus invicta tuorum

saepe parata tibi, saepe paranda facit,

di, quorum monitu sumus eventura locuti,

verba, precor, celeri nostra probate fide.

Quam legis, unde tibi mittatur epistula, quaeris?

hinc, ubi caeruleis iungitur Hister aquis,

ut regio dicta est, succurrere debet et auctor,

laesus ab ingenio Naso poeta suo.

qui tibi, quam mallet praesens adferre salutem,

mittit ab hirsutis, Maxime Cotta, Getis.

legimus, o iuvenis patrii non degener oris,

dicta tibi pleno verba diserta foro.

quae quamquam lingua mihi sunt properante per horas

lecta satis multas, pauca fuisse queror.

plura sed haec feci relegendo saepe, nec umquam

non mihi, quam primo, grata fuere magis,

cumque nihil totiens lecta e dulcedine perdant,

viribus illa suis, non novitate, placent.

felices quibus haec ipso cognoscere in actu

et tam facundo contigit ore frui!

nam, quamquam sapor est adlata dulcis in unda,

gratius ex ipso fonte bibuntur aquae.

et magis adducto pomum decerpere ramo

quam de caelata sumere lance iuvat.

at nisi peccassem, nisi me mea Musa fugasset,

quod legi, tua vox exhibuisset opus,

utque fui solitus, sedissem forsitan unus

de centum iudex in tua verba viris,

maior et implesset praecordia nostra voluptas,

cum traherer dictis adnueremque tuis.

quem quoniam fatum patria vobisque relictis

inter inhumanos maluit esse Getas,

quod licet, ut videar tecum magis esse, legenda

saepe, precor, studii pignora mitte tui,

exemploque meo, nisi dedignaris id ipsum,

utere, quod nobis rectius ipse dares,

namque ego, qui perii iam pridem, Maxime, vobis,

ingenio nitor non periisse meo.

redde vicem, nec rara tui monimenta laboris

accipiant nostrae, grata futura,

manus, dic tamen, o iuvenis studiorum plene meorum,

ecquid ab his ipsis admoneare mei.

ecquid, ubi aut recitas factum modo carmen amicis,

aut, quod saepe soles, exigis ut recitent,

quaeror, ut interdum tua mens, oblita quid absit,

nescio quid certe sentit abesse sui,

utque loqui multum de me praesente solebas,

nunc quoque Nasonis nomen in ore tuo est?

ipse quidem Getico peream violatus ab arcu

(et sit periuri quam prope poena, vides)

te nisi momentis video paene omnibus absens.

gratia quod menti quolibet ire licet.

hac ubi perveni nulli cernendus in urbem,

saepe loquor tecum, saepe loquente fruor.

tum mihi difficile est, quam sit bene, dicere, quamque

candida iudiciis illa sit hora meis.

tum me, siqua fides, caelesti sede receptum

cum fortunatis suspicor esse deis.

rursus ubi huc redii, caelum superosque relinquo,

a Styge nec longe Pontica distat humus,

unde ego si fato nitor prohibente reverti,

spem sine profectu. Maxime, tolle mihi.

Naso suo (posuit nomen quam paene!) sodali

mittit ab Euxinis hoc breve carmen aquis,

at si cauta parum scripsisset dextra quis esses,

forsitan officio parta querella foret.

cur tamen, hoc aliis tutum credentibus, unus,

appellent ne te carmina nostra, rogas?

quanta sit in media clementia Caesaris ira,

si nescis, ex me certior esse potes.

huic ego, quam patior, nil possem demere poenae,

si iudex meriti cogerer esse mei.

non vetat ille sui quemquam meminisse sodalis,

nec prohibet tibi me scribere teque mihi.

nec scelus admittas, si consoleris amicum,

mollibus et verbis aspera fata leves.

cur, dum tuta times, facis ut reverentia talis

fiat in Angustos invidiosa deos?

fulminis adflatos interdum vivere telis