Ex Ponto

nec, quod erat candens, fit terebinthus ebur.

conveniens animo genus est tibi, nobile namque

pectus et Herculeae simplicitatis habes,

livor, iners vitium, mores non exit in altos,

utque latens ima vipera serpit humo.

mens tua sublimis supra genus eminet ipsum,

grandius ingenio nec tibi nomen inest.

ergo alii noceant miseris optentque timeri,

tinctaque mordaci spicula felle gerant:

at tua supplicibus domus est adsueta iuvandis,

in quorum numero me, precor, esse velis.’

Haec tibi non vanam portantia verba salutem

Naso Tomitana mittit ab urbe tuus,

utque suo faveas mandat, Rufine, Triumpho,

in vestras venit si tamen ille manus.

est opus exiguum vestrisque paratibus inpar:

quale tamen cumque est, ut tueare, rogo.

firma valent per se, nullumque Machaona quaerunt.

ad medicam dubius confugit aeger opem.

non opus est magnis placido lectore poetis:

quamlibet invitum difficilemque tenent,

nos, quibus ingenium longi minuere labores,

aut etiam nullum forsitan ante fuit,

viribus infirmi, vestro candore valemus:

quem mihi si demas, omnia rapta putem.

cunctaque cum mea sint propenso nixa favore,

praecipuum veniae ius habet ille liber.

spectatum vates alii scripsere triumphum;

est aliquid memori visa notare manu.

nos ea vix avidam vulgo captata per aurem

scripsimus, atque oculi fama fuere mei.

scilicet adfectus similes, aut impetus idem

rebus ab auditis conspicuisque venit!

nec nitor argenti, quem vos vidistis, et auri

quod mihi defuerit, purpuraque illa, queror:

sed loca, sed gentes formatae mille figuris

nutrissent carmen proeliaque ipsa meum,

et regum vultus, certissima pignora mentis,

iuvissent aliqua forsitan illud opus.

plausibus ex ipsis populi laetoque favore

ingenium quodvis incaluisse potest:

tamque ego sumpsissem tali clamore vigorem,

quam rudis audita miles ad arma tuba.

pectora sint nobis nivibus glacieque licebit

atque hoc, quem patior, frigidiora loco,

illa ducis facies in curru stantis eburno

excuteret frigus sensibus omne meis.

his ego defectus dubiisque auctoribus usus

ad vestri venio iure favoris opem.

nec mihi nota ducum nec sunt mihi nota locorum

nomina, materiam non habuere manus.

pars quota de tantis rebus, quam fama referre

aut aliquis nobis scribere posset, erat?

quo magis, o lector, debes ignoscere, si quid

erratum est illic praeteritumve mihi.

adde quod assidue domini meditata querellas

ad laetum carmen vix mea versa lyra est.

vix bona post tanto quaerenti verba subibant,

et gaudere aliquid res mihi visa nova est.

utque reformidant insuetum lumina solem,

sic ad laetitiam mens mea segnis erat.

est quoque cunctarum novitas carissima rerum,

gratiaque officio, quod mora tardat,

abest, cetera certatim de magno scripta triumpho

iam pridem populi suspicor ore legi.

illa bibit sitiens lector, mea pocula plenus:

illa recens pota est, nostra tepebit aqua.

non ego cessavi, nec fecit inertia serum!

ultima me vasti sustinet ora freti.

dum venit huc rumor properataque carmina fiunt

factaque eunt ad vos, annus abisse potest.

nec minimum refert, intacta rosaria primus,

an sera carpas paene relicta manu.

quid mirum, lectis exhausto floribus horto,

si duce non facta est digna corona tuo ?

deprecor hoc : vatum contra sua carmina ne quis

dicta putet! pro se Musa locuta mea est.

sunt mihi vobiscum communia sacra, poetae,

in vestro miseris si licet esse choro,

magnaque pars animae mecum vixistis, amici:

hac ego vos absens nunc quoque parte colo.

sint igitur vestro mea commendata favore

carmina, non possum pro quibus ipse loqui,

scripta placent a morte fere, quia laedere vivos

livor et iniusto carpere dente solet.

si genus est mortis male vivere, terra moratur,

et desunt fatis sola sepulchra meis.

denique opus curae culpetur ut undique nostrae,

officium nemo qui reprehendit erit.

ut desint vires, tamen est laudanda voluntas:

hac ego contentos auguror esse deos.

haec facit ut veniat pauper quoque gratus ad aras,

et placeat caeso non minus agna bove.

res quoque tanta fuit, quantae subsistere summo

Aeneadum vati grande fuisset onus.

ferre etiam molles elegi tam vasta triumphi

pondera disparibus non potuere rotis,

quo pede nunc utar, dubia est sententia nobis :

alter enim de te, Rhene, triumphus adest,

inrita motorum non sunt praesagia vatum .