Fasti

tot fuerant illic, quot habet natura, colores,

pictaque dissimili flore nitebat humus.

quam simul aspexit, comites, accedite dixit

et mecum plenos flore referte sinus.

praeda puellares animos prolectat inanis,

et non sentitur sedulitate labor.

haec implet lento calathos e vimine nexos,

haec gremium, laxos degravat illa sinus:

illa legit calthas, huic sunt violaria curae,

illa papavereas subsecat ungue comas:

has, hyacinthe, tenes; illas, amarante, moraris:

pars thyma, pars rorem, pars meliloton amat.

plurima lecta rosa est, sunt et sine nomine flores;

ipsa crocos tenues liliaque alba legit,

carpendi studio paulatim longius itur,

et dominam casu nulla secuta comes.

hanc videt et visam patruus velociter aufert

regnaque caeruleis in sua portat equis,

illa quidem clamabat ‘io, carissima mater,

auferor!’ ipsa suos abscideratque sinus:

panditur interea Diti via, namque diurnum

lumen inadsueti vix patiuntur equi.

at chorus aequalis, cumulatis flore canistris,

Persephone, clamant ad tua dona veni!

ut clamata silet, montes ululatibus implent

et feriunt maesta pectora nuda manu.

attonita est plangore Ceres (modo venerat Hennam)

nec mora, me miseram! filia, dixit ubi es?

mentis inops rapitur, quales audire solemus

Threicias fusis maenadas ire comis,

ut vitulo mugit sua mater ab ubere rapto

et quaerit fetus per nemus omne suos:

sic dea nec retinet gemitus et concita cursu

fertur et a campis incipit, Henna, tuis.

inde puellaris nacta est vestigia plantae

et pressam noto pondere vidit humum;

forsitan illa dies erroris summa fuisset,

si non turbassent signa reperta sues.

iamque Leontinos Amenanaque flumina cursu

praeterit et ripas, herbifer Aci, tuas;

praeterit et Cyanen et fontes lenis Anapi

et te, verticibus non adeunde Gela.

liquerat Ortygien Megareaque Pantagienque,

quaque Symaetheas accipit aequor aquas,

antraque Cyclopum positis exusta caminis,

quique locus curvae nomina falcis habet,

Himeraque et Didymen Acragantaque Tauromenumque

sacrarumque Melan pascua laeta boum.

hinc Camerinan adit Thapsonque et Heloria Tempe.

quaque iacet Zephyro semper apertus Eryx.

iamque Peloriadem Lilybaeaque, iamque Pachynon

lustrarat, terrae cornua trina suae.

quacumque ingreditur, miseris loca cuncta querellis

implet, ut amissum cum gemit ales Ityn,

perque vices modo Persephone! modo filia! clamat,

clamat et alternis nomen utrumque ciet.

sed neque Persephone Cererem nec filia matrem

audit, et alternis nomen utrumque perit;

unaque, pastorem vidisset an arva colentem,

vox erat hac gressus ecqua puella tufit?

iam color unus inest rebus, tenebrisque teguntur

omnia, iam vigiles conticuere canes:

alta iacet vasti super ora Typhoeos Aetne,

cuius anhelatis ignibus ardet humus;

illic accendit geminas pro lampade pinus:

hinc Cereris sacris nunc quoque taeda datur.

est specus exesi structura pumicis asper,

non homini regio, non adeunda ferae:

quo simul ac venit, frenatos curribus angues

iungit et aequoreas sicca pererrat aquas,

effugit et Syrtes et te, Zanclaea Charybdis,

et vos, Nisaei, naufraga monstra, canes,

Hadriacumque patens late bimaremque Corinthum:

sic venit ad portus, Attica terra, tuos.

hic primum sedit gelido maestissima saxo:

illud Cecropidae nunc quoque triste vocant.

sub Iove duravit multis inmota diebus,

et lunae patiens et pluvialis aquae,

fors sua cuique loco est: quod nunc Cerialis Eleusin

dicitur, hoc Celei rura fuere senis.

ille domum glandes excussaque mora rubetis

portat et arsuris arida ligna focis.

filia parva duas redigebat monte capellas,

et tener in cunis filius aeger erat.

mater! ait virgo (mota est dea nomine matris)

quid facis in solis incomitata locis?

restitit et senior, quamvis onus urget, et orat,

tecta suae subeat quantulacumque casae.

illa negat, simularat anum mitraque capillos

presserat. instanti talia dicta refert:

‘sospes eas semperque parens! mihi filia rapta est.

heu, melior quanto sors tua sorte mea est!’

dixit, et ut lacrimae (neque enim lacrimare deorum est)

decidit in tepidos lucida gutta sinus,

flent pariter molles animis virgoque senexque;

e quibus haec iusti verba fuere senis:

‘sic tibi, quam raptam quaeris, sit filia sospes,

surge nec exiguae despice tecta casae.’

cui dea duc! inquit scisti, qua cogere posses,

seque levat saxo subsequiturque senem,