Ars Amatoria

Cum volet, accedes: cum te vitabit, abibis;

Dedecet ingenuos taedia ferre sui.

'Effugere hunc non est' quare tibi possit amica

Dicere? non omni tempore sensus obest.

Nec maledicta puta, nec verbera ferre puellae

Turpe, nec ad teneros oscula ferre pedes.

Quid moror in parvis? Animus maioribus instat;

Magna canam: toto pectore, vulgus, ades.

Ardua molimur, sed nulla, nisi ardua, virtus:

Difficilis nostra poscitur arte labor.

Rivalem patienter habe, victoria tecum

Stabit: eris magni victor in arce Iovis.

Haec tibi non hominem, sed quercus crede Pelasgas

Dicere: nil istis ars mea maius habet.

Innuet illa, feras; scribet, ne tange tabellas:

Unde volet, veniat; quoque libebit, eat.

Hoc in legitima praestant uxore mariti,

Cum, tener, ad partes tu quoque, somne, venis.

Hac ego, confiteor, non sum perfectus in arte;

Quid faciam? monitis sum minor ipse meis.

Mene palam nostrae det quisquam signa puellae,

Et patiar, nec me quo libet ira ferat?

Oscula vir dederat, memini, suus: oscula questus

Sum data; barbaria noster abundat amor.

Non semel hoc vitium nocuit mihi: doctior ille,

Quo veniunt alii conciliante viri.

Sed melius nescisse fuit: sine furta tegantur,

Ne fugiat ficto fassus ab ore pudor.

Quo magis, o iuvenes, deprendere parcite vestras:

Peccent, peccantes verba dedisse putent.

Crescit amor prensis; ubi par fortuna duorum est,

In causa damni perstat uterque sui.

Fabula narratur toto notissima caelo,

Mulciberis capti Marsque Venusque dolis.

Mars pater, insano Veneris turbatus amore,

De duce terribili factus amator erat.

Nec Venus oranti (neque enim dea mollior ulla est)

Rustica Gradivo difficilisque fuit.

A, quotiens lasciva pedes risisse mariti

Dicitur, et duras igne vel arte manus.

Marte palam simul est Vulcanum imitata, decebat,

Multaque cum forma gratia mixta fuit.

Sed bene concubitus primos celare solebant.

Plena verecundi culpa pudoris erat.

Indicio Solis (quis Solem fallere possit?)

Cognita Vulcano coniugis acta suae.

Quam mala, Sol, exempla moves! Pete munus ab ipsa

Et tibi, si taceas, quod dare possit, habet.

Mulciber obscuros lectum circaque superque

Disponit laqueos: lumina fallit opus.

Fingit iter Lemnon; veniunt ad foedus amantes:

Impliciti laqueis nudus uterque iacent.

Convocat ille deos; praebent spectacula capti:

Vix lacrimas Venerem continuisse putant.

Non vultus texisse suos, non denique possunt

Partibus obscenis opposuisse manus.

Hic aliquis ridens 'in me, fortissime Mavors,

Si tibi sunt oneri, vincula transfer!' ait.

Vix precibus, Neptune, tuis captiva resolvit

Corpora: Mars Thracen occupat, illa Paphon.

Hoc tibi pro facto, Vulcane: quod ante tegebant,

Liberius faciunt, ut pudor omnis abest:

Saepe tamen demens stulte fecisse fateris,

Teque ferunt artis paenituisse tuae.

Hoc vetiti vos este; vetat deprensa Dione

Insidias illas, quas tulit ipsa, dare.

Nec vos rivali laqueos disponite, nec vos

Excipite arcana verba notata manu.

Ista viri captent, si iam captanda putabunt,

Quos faciet iustos ignis et unda viros.

En, iterum testor: nihil hic, nisi lege remissum

Luditur: in nostris instita nulla iocis.

Quis Cereris ritus ausit vulgare profanis,

Magnaque Threïcia sacra reperta Samo?

Exigua est virtus praestare silentia rebus:

At contra gravis est culpa tacenda loqui.

O bene, quod frustra captatis arbore pomis

Garrulus in media Tantalus aret aqua!

Praecipue Cytherea iubet sua sacra taceri:

Admoneo, veniat nequis ad illa loquax.

Condita si non sunt Veneris mysteria cistis,

Nec cava vesanis ictibus aera sonant,

At sic inter nos medio versantur in usu,

Se tamen inter nos ut latuisse velint.

Ipsa Venus pubem, quotiens velamina ponit,

Protegitur laeva semireducta manu.

In medio passimque coit pecus: hoc quoque viso

Avertit vultus nempe puella suos.

Conveniunt thalami furtis et ianua nostris,

Parsque sub iniecta veste pudenda latet:

Et si non tenebras, ad quiddam nubis opacae

Quaerimus, atque aliquid luce patente minus.

Tum quoque, cum solem nondum prohibebat et imbrem

Tegula, sed quercus tecta cibumque dabat,

In nemore atque antris, non sub Iove, iuncta voluptas;

Tanta rudi populo cura pudoris erat.

At nunc nocturnis titulos inponimus actis,

Atque emitur magno nil, nisi posse loqui!

Scilicet excuties omnes, ubi quaeque, puellas,

Cuilibet ut dicas 'haec quoque nostra fuit,'