Ars Amatoria

Et veniat, quae lustret anus lectumque locumque,

Praeferat et tremula sulpur et ova manu.

Omnibus his inerunt gratae vestigia curae:

In tabulas multis haec via fecit iter.

Nec tamen officiis odium quaeratur ab aegra:

Sit suus in blanda sedulitate modus:

Neve cibo prohibe, nec amari pocula suci

Porrige: rivalis misceat illa tuus.

Sed non cui dederas a litore carbasa vento,

Utendum, medio cum potiere freto.

Dum novus errat amor, vires sibi colligat usu:

Si bene nutrieris, tempore firmus erit.

Quem taurum metuis, vitulum mulcere solebas:

Sub qua nunc recubas arbore, virga fuit:

Nascitur exiguus, sed opes adquirit eundo,

Quaque venit, multas accipit amnis aquas.

Fac tibi consuescat: nil adsuetudine maius:

Quam tu dum capias, taedia nulla fuge.

Te semper videat, tibi semper praebeat aures;

Exhibeat vultus noxque diesque tuos.

Cum tibi maior erit fiducia, posse requiri,

Cum procul absenti cura futurus eris,

Da requiem: requietus ager bene credita reddit,

Terraque caelestes arida sorbet aquas.

Phyllida Demophoon praesens moderatius ussit:

Exarsit velis acrius illa datis.

Penelopen absens sollers torquebat Ulixes;

Phylacides aberat, Laodamia, tuus.

Sed mora tuta brevis: lentescunt tempore curae,

Vanescitque absens et novus intrat amor.

Dum Menelaus abest, Helene, ne sola iaceret,

Hospitis est tepido nocte recepta sinu.

Quis stupor hic, Menelaë, fuit? tu solus abibas,

Isdem sub tectis hospes et uxor erant.

Accipitri timidas credis, furiose, columbas?

Plenum montano credis ovile lupo?

Nil Helene peccat, nihil hic committit adulter:

Quod tu, quod faceret quilibet, ille facit.

Cogis adulterium dando tempusque locumque;

Quid nisi consilio est usa puella tuo?

Quid faciat? vir abest, et adest non rusticus hospes,

Et timet in vacuo sola cubare toro.

Viderit Atrides: Helenen ego crimine solvo:

Usa est humani commoditate viri.

Sed neque fulvus aper media tam saevus in ira est,

Fulmineo rabidos cum rotat ore canes,

Nec lea, cum catulis lactentibus ubera praebet,

Nec brevis ignaro vipera laesa pede,

Femina quam socii deprensa paelice lecti:

Ardet et in vultu pignora mentis habet.

In ferrum flammasque ruit, positoque decore

Fertur, ut Aonii cornibus icta dei.

Coniugis admissum violataque iura marita est

Barbara per natos Phasias ulta suos.

Altera dira parens haec est, quam cernis, hirundo:

Aspice, signatum sanguine pectus habet.

Hoc bene compositos, hoc firmos solvit amores;

Crimina sunt cautis ista timenda viris.

Nec mea vos uni damnat censura puellae:

Di melius! vix hoc nupta tenere potest.

Ludite, sed furto celetur culpa modesto:

Gloria peccati nulla petenda sui est.

Nec dederis munus, cognosse quod altera possit,

Nec sint nequitiae tempora certa tuae.

Et, ne te capiat latebris sibi femina notis,

Non uno est omnis convenienda loco;

Et quotiens scribes, totas prius ipse tabellas

Inspice: plus multae, quam sibi missa, legunt.

Laesa Venus iusta arma movet, telumque remittit,

Et, modo quod questa est, ipse querare, facit.

Dum fuit Atrides una contentus, et illa

Casta fuit: vitio est improba facta viri.

Audierat laurumque manu vittasque ferentem

Pro nata Chrysen non valuisse sua:

Audierat, Lyrnesi, tuos, abducta, dolores,

Bellaque per turpis longius isse moras.

Haec tamen audierat: Priameïda viderat ipsa:

Victor erat praedae praeda pudenda suae.

Inde Thyestiaden animo thalamoque recepit,

Et male peccantem Tyndaris ulta virum.

Quae bene celaris, siqua tamen acta patebunt,

Illa, licet pateant, tu tamen usque nega.

Tum neque subiectus, solito nec blandior esto:

Haec animi multum signa nocentis habent:

Sed lateri ne parce tuo: pax omnis in uno est;

Concubitu prior est infitianda venus.

Sunt, qui praecipiant herbas, satureia, nocentes

Sumere; iudiciis ista venena meis;

Aut piper urticae mordacis semine miscent,

Tritaque in annoso flava pyrethra mero;

Sed dea non patitur sic ad sua gaudia cogi,

Colle sub umbroso quam tenet altus Eryx.

Candidus, Alcathoi qui mittitur urbe Pelasga,

Bulbus et, ex horto quae venit, herba salax

Ovaque sumantur, sumantur Hymettia mella,

Quasque tulit folio pinus acuta nuces.

Docta, quid ad magicas, Erato, deverteris artes?

Interior curru meta terenda meo est.

Qui modo celabas monitu tua crimina nostro,

Flecte iter, et monitu detege furta meo.