Epistulae

Protinus in summo vigilantia lumina tecto

Ponimus, adsuetae signa notamque viae,

Tortaque versato ducentes stamina fuso

Feminea tardas fallimus arte moras.

Quid loquar interea tam longo tempore, quaeris?

Nil nisi Leandri nomen in ore meo est.

'Iamne putas exisse domo mea gaudia, nutrix,

An vigilant omnes, et timet ille suos?

Iamne suas umeris illum deponere vestes,

Pallade iam pingui tinguere membra putas?'

Adnuit illa fere; non nostra quod oscula curet,

Sed movet obrepens somnus anile caput.

Postque morae minimum 'iam certe navigat,' inquam,

'Lentaque dimotis bracchia iactat aquis.'

Paucaque cum tacta perfeci stamina terra,

An medio possis, quaerimus, esse freto.

Et modo prospicimus, timida modo voce precamur,

Ut tibi det faciles utilis aura vias;

Auribus incertas voces captamus, et omnem

Adventus strepitum credimus esse tui.

Sic ubi deceptae pars est mihi maxima noctis

Acta, subit furtim lumina fessa sopor.

Forsitan invitus mecum tamen, inprobe, dormis,

Et, quamquam non vis ipse venire, venis.

Nam modo te videor prope iam spectare natantem,

Bracchia nunc umeris umida ferre meis,

Nunc dare, quae soleo, madidis velamina membris,

Pectora nunc nostro iuncta fovere sinu

Multaque praeterea linguae reticenda modestae,

Quae fecisse iuvat, facta referre pudet.

Me miseram! brevis est haec et non vera voluptas;

Nam tu cum somno semper abire soles.

Firmius, o, cupidi tandem coeamus amantes,

Nec careant vera gaudia nostra fide!

Cur ego tot viduas exegi frigida noctes?

Cur totiens a me, lente morator, abes?

Est mare, confiteor, non nunc tractabile nanti;

Nocte sed hesterna lenior aura fuit.

Cur ea praeterita est? cur non ventura timebas?

Tam bona cur periit, nec tibi rapta via est?

Protinus ut similis detur tibi copia cursus,

Hoc melior certe, quo prior, illa fuit.

At cito mutata est pacati forma profundi.

Tempore, cum properas, saepe minore venis.

Hic, puto, deprensus nil, quod querereris, haberes,

Meque tibi amplexo nulla noceret hiemps.

Certe ego tum ventos audirem laeta sonantis,

Et numquam placidas esse precarer aquas.

Quid tamen evenit, cur sis metuentior undae

Contemptumque prius nunc vereare fretum?

Nam memini, cum te saevum veniente minaxque

Non minus, aut multo non minus, aequor erat;

Cum tibi clamabam: 'sic tu temerarius esto,

Ne miserae virtus sit tua flenda mihi!'

Unde novus timor hic, quoque illa audacia fugit?

Magnus ubi est spretis ille natator aquis?

Sis tamen hoc potius, quam quod prius esse solebas,

Et facias placidum per mare tutus iter —

Dummodo sis idem, dum sic, ut scribis, amemur,

Flammaque non fiat frigidus illa cinis.

Non ego tam ventos timeo mea vota morantes,

Quam similis vento ne tuus erret amor,

Ne non sim tanti, superentque pericula causam,

Et videar merces esse labore minor.

Interdum metuo, patria ne laedar et inpar

Dicar Abydeno Thressa puella toro.

Ferre tamen possum patientius omnia, quam si

Otia nescio qua paelice captus agis,

In tua si veniunt alieni colla lacerti,

Fitque novus nostri finis amoris amor.

A, potius peream, quam crimine vulnerer isto,

Fataque sint culpa nostra priora tua!

Nec, quia venturi dederis mihi signa doloris,

Haec loquor aut fama sollicitata nova.

Omnia sed vereor — quis enim securus amavit?

Cogit et absentes plura timere locus.

Felices illas, sua quas praesentia nosse

Crimina vera iubet, falsa timere vetat!

Nos tam vana movet, quam facta iniuria fallit,

Incitat et morsus error uterque pares.

O utinam venias, aut ut ventusve paterve

Causaque sit certe femina nulla morae!

Quodsi quam sciero, moriar, mihi crede, dolendo;

Iamdudum pecca, si mea fata petis!

Sed neque peccabis, frustraque ego terreor istis,

Quoque minus venias, invida pugnat hiemps.

Me miseram! quanto planguntur litora fluctu,

Et latet obscura condita nube dies!

Forsitan ad pontum mater pia venerit Helles,

Mersaque roratis nata fleatur aquis —

An mare ab inviso privignae nomine dictum

Vexat in aequoream versa noverca deam?

Non favet, ut nunc est, teneris locus iste puellis;

Hac Helle periit, hac ego laedor aqua.

At tibi flammarum memori, Neptune, tuarum

Nullus erat ventis inpediendus amor —

Si neque Amymone nec, laudatissima forma,

Criminis est Tyro fabula vana tui,

Lucidaque Alcyone Calyceque Hecataeone nata,

Et nondum nexis angue Medusa comis,