Epistulae

Flavaque Laudice caeloque recepta Celaeno,

Et quarum memini nomina lecta mihi.

Has certe pluresque canunt, Neptune, poetae

Molle latus lateri conposuisse tuo.

Cur igitur, totiens vires expertus amoris,

Adsuetum nobis turbine claudis iter?

Parce, ferox, latoque mari tua proelia misce!

Seducit terras haec brevis unda duas.

Te decet aut magnas magnum iactare carinas,

Aut etiam totis classibus esse trucem;

Turpe deo pelagi iuvenem terrere natantem,

Gloriaque est stagno quolibet ista minor.

Nobilis ille quidem est et clarus origine, sed non

A tibi suspecto ducit Ulixe genus.

Da veniam servaque duos! natat ille, sed isdem

Corpus Leandri, spes mea pendet aquis.

Sternuit en lumen! — posito nam scribimus illo —

Sternuit et nobis prospera signa dedit.

Ecce, merum nutrix faustos instillat in ignes,

'Cras' que 'erimus plures,' inquit, et ipsa bibit.

Effice nos plures, evicta per aequora lapsus,

O penitus toto corde recepte mihi!

In tua castra redi, socii desertor amoris;

Ponuntur medio cur mea membra toro?

Quod timeas, non est! auso Venus ipsa favebit,

Sternet et aequoreas aequore nata vias.

Ire libet medias ipsi mihi saepe per undas,

Sed solet hoc maribus tutius esse fretum.

Nam cur hac vectis Phrixo Phrixique sorore

Sola dedit vastis femina nomen aquis?

Forsitan ad reditum metuas ne tempora desint,

Aut gemini nequeas ferre laboris onus.

At nos diversi medium coeamus in aequor

Obviaque in summis oscula demus aquis,

Atque ita quisque suas iterum redeamus ad urbes;

Exiguum, sed plus quam nihil illud erit!

Vel pudor hic utinam, qui nos clam cogit amare,

Vel timidus famae cedere vellet amor!

Nunc, male res iunctae, calor et reverentia pugnant.

Quid sequar, in dubio est; haec decet, ille iuvat.

Ut semel intravit Colchos Pagasaeus Iason,

Inpositam celeri Phasida puppe tulit;

Ut semel Idaeus Lacedaemona venit adulter,

Cum praeda rediit protinus ille sua.

Tu quam saepe petis, quod amas, tam saepe relinquis,

Et quotiens grave sit puppibus ire, natas.

Sic tamen, o iuvenis tumidarum victor aquarum,

Sic facito spernas, ut vereare, fretum!

Arte laboratae merguntur ab aequore naves;

Tu tua plus remis bracchia posse putas?

Quod cupis, hoc nautae metuunt, Leandre, natare;

Exitus hic fractis puppibus esse solet.

Me miseram! cupio non persuadere, quod hortor,

Sisque, precor, monitis fortior ipse meis —

Dummodo pervenias excussaque saepe per undas

Inicias umeris bracchia lassa meis!

Sed mihi, caeruleas quotiens obvertor ad undas,

Nescio quo pavidum frigore pectus hebet.

Nec minus hesternae confundor imagine noctis,

Quamvis est sacris illa piata meis.

Namque sub aurora, iam dormitante lucerna,

Somnia quo cerni tempore vera solent,

Stamina de digitis cecidere sopore remissis,

Collaque pulvino nostra ferenda dedi.

Hic ego ventosas nantem delphina per undas

Cernere non dubia sum mihi visa fide,

Quem postquam bibulis inlisit fluctus harenis,

Unda simul miserum vitaque deseruit.

Quidquid id est, timeo; nec tu mea somnia ride

Nec nisi tranquillo bracchia crede mari!

Si tibi non parcis, dilectae parce puellae,

Quae numquam nisi te sospite sospes ero!

Spes tamen est fractis vicinae pacis in undis;

Tu placidas toto pectore finde vias!

Interea nanti, quoniam freta pervia non sunt,

Leniat invisas littera missa moras.

Accipe, Cydippe, despecti nomen Aconti,

Illius, in pomo qui tibi verba dedit.

Pone metum! nihil hic iterum iurabis amanti;

Promissam satis est te semel esse mihi.

Perlege! discedat sic corpore languor ab isto,

Quod meus est ulla parte dolere dolor!

Quid pudor ante subit? nam, sicut in aede Dianae,

Suspicor ingenuas erubuisse genas.

Coniugium pactamque fidem, non crimina posco;

Debitus ut coniunx, non ut adulter amo.

Verba licet repetas, quae demptus ab arbore fetus

Pertulit ad castas me iaciente manus;

Invenies illic, id te spondere, quod opto

Te potius, virgo, quam meminisse deam.

Nunc quoque avemus idem, sed idem tamen acrius illud;

Adsumpsit vires auctaque flamma mora est,

Quique fuit numquam parvus, nunc tempore longo

Et spe, quam dederas tu mihi, crevit amor.

Spem mihi tu dederas, meus hic tibi credidit ardor.

Non potes hoc factum teste negare dea.

Adfuit et, praesens ut erat, tua verba notavit

Et visa est mota dicta tulisse coma.

Deceptam dicas nostra te fraude licebit,

Dum fraudis nostrae causa feratur amor.