Epistulae

At mihi, quod Perseus et cum Iove Liber amarunt,

Indicium dubiae non placet esse viae.

Est aliud lumen, multo mihi certius istis,

Non errat tenebris quo duce noster amor;

Hoc ego dum spectem, Colchos et in ultima Ponti,

Quaque viam fecit Thessala pinus, eam,

Et iuvenem possim superare Palaemona nando

Morsaque quem subito reddidit herba deum.

Saepe per adsiduos languent mea bracchia motus,

Vixque per inmensas fessa trahuntur aquas.

His ego cum dixi: 'pretium non vile laboris,

Iam dominae vobis colla tenenda dabo,'

Protinus illa valent, atque ad sua praemia tendunt,

Ut celer Eleo carcere missus equus.

Ipse meos igitur servo, quibus uror, amores

Teque, magis caelo digna puella, sequor.

Digna quidem caelo es — sed adhuc tellure morare,

Aut dic, ad superos et mihi qua sit iter!

Hic es, et exigue misero contingis amanti,

Cumque mea fiunt turbida mente freta.

Quid mihi, quod lato non separor aequore, prodest?

Num minus haec nobis tam brevis obstat aqua?

An malim, dubito, toto procul orbe remotus

Cum domina longe spem quoque habere meam.

Quo propius nunc es, flamma propiore calesco,

Et res non semper, spes mihi semper adest.

Paene manu quod amo, tanta est vicinia, tango;

Saepe sed, heu, lacrimas hoc mihi 'paene' movet!

Velle quid est aliud fugientia prendere poma

Spemque suo refugi fluminis ore sequi?

Ergo ego te numquam, nisi cum volet unda, tenebo,

Et me felicem nulla videbit hiemps,

Cumque minus firmum nil sit quam ventus et unda,

In ventis et aqua spes mea semper erit?

Aestus adhuc tamen est. quid, cum mihi laeserit aequor

Plias et Arctophylax Oleniumque pecus?

Aut ego non novi, quam sim temerarius, aut me

In freta non cautus tum quoque mittet amor;

Neve putes id me, quod abest, promittere, tempus,

Pignora polliciti non tibi tarda dabo.

Sit tumidum paucis etiamnunc noctibus aequor,

Ire per invitas experiemur aquas;

Aut mihi continget felix audacia salvo,

Aut mors solliciti finis amoris erit!

Optabo tamen ut partis expellar in illas,

Et teneant portus naufraga membra tuos;

Flebis enim tactuque meum dignabere corpus

Et 'mortis,' dices, 'huic ego causa fui!'

Scilicet interitus offenderis omine nostri,

Litteraque invisa est hac mea parte tibi.

Desino — parce queri! sed uti mare finiat iram,

Accedant, quaeso, fac tua vota meis.

Pace brevi nobis opus est, dum transferor isto;

Cum tua contigero litora, perstet hiemps!

Istic est aptum nostrae navale carinae,

Et melius nulla stat mea puppis aqua.

Illic me claudat Boreas, ubi dulce morari est!

Tunc piger ad nandum, tunc ego cautus ero,

Nec faciam surdis convicia fluctibus ulla,

Triste nataturo nec querar esse fretum.

Me pariter venti teneant tenerique lacerti,

Per causas istic inpediarque duas!

Cum patietur hiemps, remis ego corporis utar;

Lumen in adspectu tu modo semper habe!

Interea pro me pernoctet epistula tecum,

Quam precor ut minima prosequar ipse mora!

Quam mihi misisti verbis, Leandre, salutem

Ut possim missam rebus habere, veni!

Longa mora est nobis omnis, quae gaudia differt.

Da veniam fassae; non patienter amo!

Urimur igne pari, sed sum tibi viribus inpar:

Fortius ingenium suspicor esse viris.

Ut corpus, teneris ita mens infirma puellis —

Deficiam, parvi temporis adde moram!

Vos modo venando, modo rus geniale colendo

Ponitis in varia tempora longa mora.

Aut fora vos retinent aut unctae dona palaestrae,

Flectitis aut freno colla sequacis equi;

Nunc volucrem laqueo, nunc piscem ducitis hamo;

Diluitur posito serior hora mero.

His mihi summotae, vel si minus acriter urar,

Quod faciam, superest praeter amare nihil.

Quod superest facio, teque, o mea sola voluptas,

Plus quoque, quam reddi quod mihi possit, amo!

Aut ego cum cana de te nutrice susurro,

Quaeque tuum, miror, causa moretur iter;

Aut mare prospiciens odioso concita vento

Corripio verbis aequora paene tuis;

Aut, ubi saevitiae paulum gravis unda remisit,

Posse quidem, sed te nolle venire, queror;

Dumque queror lacrimae per amantia lumina manant,

Pollice quas tremulo conscia siccat anus.

Saepe tui specto si sint in litore passus,

Inpositas tamquam servet harena notas;

Utque rogem de te et scribam tibi, siquis Abydo

Venerit, aut, quaero, siquis Abydon eat.

Quid referam, quotiens dem vestibus oscula, quas tu

Hellespontiaca ponis iturus aqua?

Sic ubi lux acta est et noctis amicior hora

Exhibuit pulso sidera clara die,