Epistulae

Utque sit hoc verum, certe pars altera ficta est,

Iudicii pretium qua data dicor ego.

Non est tanta mihi fiducia corporis, ut me

Maxima teste dea dona fuisse putem.

Contenta est oculis hominum mea forma probari;

Laudatrix Venus est invidiosa mihi.

Sed nihil infirmo; faveo quoque laudibus istis —

Nam, mens, vox quare, quod cupit esse, neget?

Nec tu succense, nimium mihi creditus aegre;

Tarda solet magnis rebus inesse fides.

Prima mea est igitur Veneri placuisse voluptas;

Proxima, me visam praemia summa tibi,

Nec te Palladios nec te Iunonis honores

Auditis Helenae praeposuisse bonis.

Ergo ego sum virtus, ego sum tibi nobile regnum!

Ferrea sim, si non hoc ego pectus amem.

Ferrea, crede mihi, non sum; sed amare repugno

Illum, quem fieri vix puto posse meum.

Quid bibulum curvo proscindere litus aratro,

Spemque sequi coner quam locus ipse negat?

Sum rudis ad Veneris furtum, nullaque fidelem —

Di mihi sunt testes — lusimus arte virum.

Nunc quoque, quod tacito mando mea verba libello,

Fungitur officio littera nostra novo.

Felices, quibus usus adest! ego nescia rerum

Difficilem culpae suspicor esse viam.

Ipse malo metus est; iam nunc confundor, et omnes

In nostris oculos vultibus esse reor.

Nec reor hoc falso; sensi mala murmura vulgi,

Et quasdam voces rettulit Aethra mihi.

At tu dissimula, nisi si desistere mavis!

Sed cur desistas? dissimulare potes.

Lude, sed occulte! maior, non maxima, nobis

Est data libertas, quod Menelaus abest.

Ille quidem procul est, ita re cogente, profectus;

Magna fuit subitae iustaque causa viae —

Aut mihi sic visum est. ego, cum dubitaret an iret,

'Quam primum,' dixi, 'fac rediturus eas!'

Omine laetatus dedit oscula, 'res' que 'domusque

Et tibi sit curae Troicus hospes,' ait.

Vix tenui risum, quem dum conpescere luctor,

Nil illi potui dicere praeter 'erit.'

Vela quidem Creten ventis dedit ille secundis;

Sed tu non ideo cuncta licere puta!

Sic meus hinc vir abest ut me custodiat absens —

An nescis longas regibus esse manus?

Forma quoque est oneri; nam quo constantius ore

Laudamur vestro, iustius ille timet.

Quae iuvat, ut nunc est, eadem mihi gloria damno est,

Et melius famae verba dedisse fuit.

Nec, quod abest hic me tecum, mirare, relicta;

Moribus et vitae credidit ille meae.

De facie metuit, vitae confidit, et illum

Securum probitas, forma timere facit.

Tempora ne pereant ultro data praecipis, utque

Simplicis utamur commoditate viri.

Et libet et timeo, nec adhuc exacta voluntas

Est satis; in dubio pectora nostra labant.

Et vir abest nobis, et tu sine coniuge dormis,

Inque vicem tua me, te mea forma capit;

Et longae noctes, et iam sermone coimus,

Et tu, me miseram! blandus, et una domus.

Et peream, si non invitant omnia culpam;

Nescio quo tardor sed tamen ipsa metu!

Quod male persuades, utinam bene cogere posses!

Vi mea rusticitas excutienda fuit.

Utilis interdum est ipsis iniuria passis.

Sic certe felix esse coacta forem.

Dum novus est, potius coepto pugnemus amori!

Flamma recens parva sparsa residit aqua.

Certus in hospitibus non est amor; errat, ut ipsi,

Cumque nihil speres firmius esse, fugit.

Hypsipyle testis, testis Minoia virgo est,

In non exhibitis utraque lusa toris.

Tu quoque dilectam multos, infide, per annos

Diceris Oenonen destituisse tuam.

Nec tamen ipse negas; et nobis omnia de te

Quaerere, si nescis, maxima cura fuit.

Adde, quod, ut cupias constans in amore manere,

Non potes. expediunt iam tua vela Phryges;

Dum loqueris mecum, dum nox sperata paratur,

Qui ferat in patriam, iam tibi ventus erit.

Cursibus in mediis novitatis plena relinques

Gaudia; cum ventis noster abibit amor.

An sequar, ut suades, laudataque Pergama visam

Pronurus et magni Laumedontis ero?

Non ita contemno volucris praeconia famae,

Ut probris terras inpleat illa meis.

Quid de me poterit Sparte, quid Achaia tota,

Quid gentes Asiae, quid tua Troia loqui?

Quid Priamus de me, Priami quid sentiet uxor,

Totque tui fratres Dardanidesque nurus?

Tu quoque, qui poteris fore me sperare fidelem,

Et non exemplis anxius esse tuis?

Quicumque Iliacos intraverit advena portus,

Is tibi solliciti causa timoris erit.

Ipse mihi quotiens iratus 'adultera!' dices,

Oblitus nostro crimen inesse tuum!

Delicti fies idem reprehensor et auctor.

Terra, precor, vultus obruat ante meos!